Ondanks dat ik een tijd geleden doorhad dat alle problemen die het denken verzint om op te lossen een illusie zijn, toch ebt zo’n realisatie toch ook weer weg als je daar niet mee bezig blijft.
Het wordt vandaag een zonnige dag, warm 27C en krijg nu de 2 honden te logeren en dus met degene die ik al heb 3. Het blijft de hele week zo warm en zonnig.
En dan gaat het denken beginnen, hoe ga ik dat doen met die warmte en 3 honden, hoe kan ik zoveel mogelijk van de zon genieten, wil ik dat wel ? Hoe zit het met de meditatie gedurende de dag ? Etc etc.
Blijf mezelf voor de gek houden dat ik geen rust gevoel kan krijgen voordat ik daarover besloten heb. Terwijl ik het natuurlijk per dag moet aankijken en afwachten hoe de honden zijn, hoe ik mezelf voel die dag etc. maar die drang blijft. Eerst oplossen en dan zal je rust gevoel krijgen. Waarom blijf ik daar zo in geloven ?
Ik kan ook nog steeds niet alle negatieve gevoelens die ik gedurende de dag voel accepteren. Ik blijf mezelf erop betrappen ertegen te vechten. Dan denk ik weer, ik moet mezelf erop betrappen ertegen te vechten. Dan denk ik weer, ik moet mezelf erop wijzen dat alles goed is, mezelf laten weten dat ik nu veilig ben en niks hoef te doen. Maar waar dat werkte met de oude pijnen, is dat nu “doen” en dus vechten tegen. (wat is)
Het enige juiste is al die negatieve gevoelens accepteren en er verder niet op reageren. Dat is zo tegen onze conditionering in !