Bericht

Geplaatst op

angst voor de dood

Heb gisteravond geen tv meer gekeken en gewoon aan tafel gegeten. Wel nog steeds laat gaan slapen (na 1:00) en was vanochtend erg vroeg wakker, om 6:00 al. Voelde me verder prima, geen rare gevoelens of angsten ofzo, ben uiteraard wel blijven liggen en uiteindelijk voor 8:00 opgestaan.
Gister lekkere meditatiewandeling weer gedaan en denk dat ik dat toch wel elke dag wil doen, zit ik alleen nog hoe ik dat wil gaan combineren met pilatus, als dat te doen is. Wil ik dat combineren samen met de 3 meditatie oefeningen per dag en de wandeling, dan zou ik verder weinig tijd hebben voor andere dingen en dus geen tijd meer moeten verspillen aan de beurs, forums etc Nu was ik dit al van plan , dus kijk wel even hoe dat uitpakt.
Die Roy Martina waar ik het gister over had heeft trouwens het boek over chakra’s geschreven die mij is aanbevolen, dus die moet ik maar als volgende lezen als de boeken die ik nu heb, uit heb. Ben nu “de laatste illusie” van Osho aan het lezen en daarin maakt hij een goed punt:

De angst voor de dood en dus de afwijzing van de dood, zorgt ervoor dat je het leven afwijst. Als je niet meer bang bent voor de dood, zal je eindelijk ook het leven accepteren.

Ik ben nog bang voor de dood (niet rationeel gezien, maar onderbewust) en wil daarom nog controle over het leven hebben en vlucht daarom de hele tijd in een illusie die dat mogelijk maakt. Hiermee wijs je het echte leven af. Dat is ook wat ik constant bij mezelf merk

Leven in het hier en nu, is dus je angst voor de dood laten oplossen. Dat is immers het bestaansrecht van je ego.

Geplaatst op

informatie paradox

Gisteravond op tijd gaan slapen, deed geloof ik om 23:30 het licht uit. Heb voor mijn gevoel de halve nacht wakker gelegen, voelde aan het begin van de nacht weer rare energiestromen en leek het ook warmer te hebben als normaal. Was dan ook weer vroeg wakker, ben tot iets van 8:00 blijven liggen en ben toen opgestaan. Na mijn 15 min ochtendmeditatie en tarwegrassapje heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer pilatus gedaan. Denk dat dat toch de oplossing is. Om elke ochtend tussen mijn sapje en ontbijtshake pilatus te doen. Zat er nog over te denken om het om en om te doen met yoga, ook omdat pilatus elke dag in het begin waarschijnlijk te zwaar is , maar heb besloten dat het beter is om je te focussen op 1 ding. Pilatus heeft al genoeg stretch elementen in zich en ik stretch me ook nog voor de langere na-ochtend meditatie die ik doe na het ontbijt en in dit dagboek schrijven. (en verzorging tarwegras) Op dit moment doe ik 20 min meditatie en wil dat de komende tijd gaan opvoeren. Dan doe ik ’s avonds om 22:00 tijdens mijn avondritueel voordat ik ga slapen ook nog eens 15 min. En uiteraard ’s middags de wandelmeditatie in het park.

Zat nog te denken over het ego. Dat is constant bezig zichzelf te voeden en bezig te overleven, zichzelf bestaansrecht te geven. Zou het zo zijn dat als je het stopt met voeden dat het dan vanzelf verdwijnt ? Dat denk ik niet, maar het zal wel ernstig verzwakken. Als je dan als laatste ook nog je identificatie ermee opgeeft dan zal het ego eindelijk oplossen is mijn idee. Eigenlijk toch hetzelfde als je oude pijnen.
Dit lukt dus alleen als je niet meer bang bent voor de dood.

Dat is waar ik op dit moment het meest mee bezig ben. Die beweringen dat je essentie voort bestaat als je lichaam sterft. Ik geloof er nog niet in, of kan er gewoonweg niet in geloven. Het is altijd mijn volste overtuiging geweest dat er niks is na de dood. Reïncarnatie gaat er ook nog niet in.
Maar waar quantem-mechanica veel bevindingen van boeddha en jezus bevestigd, van de concepten van verlicht zijn. Is er ook de informatie paradox. De elementaire bouwstenen van het universum slaan ook informatie op, over de essentie van objecten die ze vormden. Eerst beweerde Hawking dat die informatie sterft in zwarte gaten en daarmee zou wegsterven met het universum. Maar later gaf men aan dat de informatie wel intact bleef (alleen niet voor de toeschouwer) en daarna kwam Hawking met een nieuwe theorie dat de informatie via zwarte gaten naar parallelle universums zonder zwarte gaten zou gaan en daar dus altijd bewaard zou blijven.
Ik weet dus niet of ik dit mag door beredeneren, maar dat zou de weg open laten dat dus de essentie van wie je bent opgeslagen is via de informatie die de elementaire deeltjes dragen, dus idd voor altijd blijven bestaan. Dat sterft idd alleen het lichaam en leven we nog eeuwig verder.

Geplaatst op

slechts toeschouwer

Was flink moe gister en ook vandaag voel ik heel mijn lichaam door de pilatus die ik gister gedaan heb. Ik had dus veel rustiger aan moeten doen. Ben weer rond 23:30 gaan slapen, maar ben vanochtend pas om 11:30 weer opgestaan. Heb dus klokje rond geslapen na die 2 onrustige nachten. Heb ook geen rare energieën meer gevoeld. Met dit soort dingen is het dus wel lekker dat ik geen honden te logeren heb. Door dit pad te bewandelen lijk je steeds minder te doen, maar ondertussen is het behoorlijk zwaar om te doen, het laat weinig ruimte over om er drukke/zware dingen naast te doen. Als je een gezin hebt lijkt me dit vrijwel onmogelijk, denk dat daar al die celibaat verhalen vandaan komen. Ook boeddha zou zijn gezin verlaten hebben toen hij op zijn pad begon.
Zelfs echt sporten vind ik al snel zwaar op dit moment. Ik wil wel pilatus morgen weer gaan doen. Het regent toch de hele dag vandaag, dus vandaag hou ik ff een goede rustdag. Als ik dan morgen weer pilatus ga doen, zal ik niet alle oefeningen gaan doen en degene die ik doe voor de helft. Moet het echt rustig opbouwen, heel rustig. Ook stretchen wat ik weer doe voor de vroege middag meditatie, zal ik minder intensief doen. Het gaat meer om dat ik het doe, niet hoe intensief ik het doe. Ik merk dat mijn lichaam het al snel zwaar heeft als ik dat intensief doe.

Wat dat betreft is het ook maar goed dat ik een lange pauze ga houden van de beurs, het is nog steeds allemaal teveel om tegelijk te doen. (wie had dat gedacht) Naast de meditatie / pilatus en dit schrijven bv, merk ik dat er maar ruimte is om 1 van de werkzaamheden te doen. Dus of wat aan de websites doen , of op de honden passen. Want dan is de dag al gevuld.
Op dit moment voelt het als een heel goede oplossing om deze 2 maanden geen loge’s te nemen. Dus kan is groot dat ik dat na de zomervakantie weer ga doen.

Had trouwens weer paar verbintenissen uit het boek van Osho dat ik nu aan het lezen ben en andere dingen die ik op mijn pad vind. Zo had ik n.a.v. Een filmpje op youtube waarin een man over zijn bijna door ervaring spreekt, bedacht dat wij op dit moment in de hel leven, afgesneden van de rest. En dat het dus mogelijk is om in de hemel te komen door dit pad te bewandelen. Ze zijn bang om naar de hel te gaan, maar beseffen niet dat ze daar al in leven 🙂

Daarnaast viel het me op, dat Osho het er ook over heeft dat wij eigenlijk toeschouwers zijn, toeschouwers van ons lichaam en ego. Net zoals “het slimme onderbewuste” zegt dat ons bewustzijn eigenlijk slechts een toeschouwer is. Osho heeft het erover dat wij het bewustzijn zijn. Wat consistent en logisch is, daarom train je bij boeddhisme om constant bewust te zijn. Jezelf niet meer te identificeren met je oude pijnen en ego. Het lijkt erop dat je je bewustzijn dus moet trainen om zich te binden met andere delen van ons lichaam , waardoor we weten dat we dus ook in die hemel kunnen leven. In verbintenis met onze omgeving en met overvloed aan liefde en compassie voor anderen.
Het is tot nu toe niet gelukt om te achterhalen wat dat bewustzijn nou is of waar het is, wat zijn functie is. Ook boeddhisten zeggen dat het niet te lokaliseren is. Je zal er niets van vinden (“niets” is dus alles).
Dus daarom kan je jezelf er niet uit denken of beredeneren omdat het de mogelijkheden van ons denken te boven gaat. (we denken immers in concepten)

Geplaatst op

The Matrix

Lag gister na 1:30 pas in bed, deze keer met een goede reden. Nadat ik klaar was met schrijven voelde ik hoe moe ik nog was. Dat ik geen zin had in mijn normale routine. Dat ik lekker op de bank wilde hangen en niet gewoon tv kijken, maar ik wilde de Matrix-trilogie nog een keer zien 3e keer geloof ik) Eerst twijfelde ik weer of dat wel wilde, duurde te lang, zou te laat naar bed gaan, wat te doen met eten etc etc. maar ik probeerde te blijven voelen en die stuurde me naar loosduinen in den haag (25 min rijden heen, ook weer terug) want daar waren alle 3 de delen te leen. Ik had geen zin om echt ongezond te doen, het voelde wat dat betreft anders als de andere avonden dat ik voor de tv ging hangen. Ik had een doel en heb als avond eten gewoon broodje kroket+frikadel gegeten zoals ik vaker doe, maar verder niks raars. Daarna gewoon mijn appel gegeten enzo.
Het lijkt alsof ik de laatste dagen wat meer honger heb, iets waar ik eigenlijk al lang geen last meer van heb. Heb mezelf gewogen en woog nu 76 kg , dus kennelijk is het beter niet veel lichter te worden. (voordat ik echt gezond begon te eten woog ik nog 90 kg, ben 1,92m)

Heb dus de Matrix-trilogie weer gekeken en kan je zeggen, het is echt een geniale film. Het legt gewoon van begin tot eind uit hoe we ons pad naar verlichting/bevrijding moeten bewandelen. Elke scene, elk gesprek heeft een duidelijke betekenis. Verwijst naar hoe het leven werkt.
Morpheus die een verlosser zoekt in Neo. Neo die een gids zoekt in Morpheus. Die gids kan alleen de deuren wijzen en de waarheid vertellen. Geen mooie beloften en hij moet alles zelf doen.
Elk karakter staat symbool voor iets. Trinity voor liefde. De Fransman voor kennis=macht. De Trainman voor de kennis van liefde.
In de film moet je elke keer bijna sterven voor bevrijding, zoals Osho en Eckhart ook zeggen.
In de film geloven ze vaak niet, maar weten ze.
Niemand kan de antwoorden geven, die moet je zelf vinden.
Agent Smith staat voor het doel in je leven. Je moet als doel hebben om de Matrix te verslaan, anders kan je hem niet verslaan, houd de oorlog niet op. Onderweg moet je alle mogelijke doelen van het leven opgeven: liefde vinden, kinderen krijgen, de gevolgen van keuzes overzien etc.
Als laatste doel is het de dood verslaan. Dit kan natuurlijk niet, hij kan Smith niet verslaan. Hij accepteert de dood als onvermijdelijk en op dat moment komt de bevrijding. Alle doelen lossen op en hij wordt 1 met de machines, terwijl zijn lichaam wordt afgevoerd.
Ook veel verwijzingen naar kinderen, de kinder-doelen. Het is een kind wat de deur opent in de docks (om het schip binnen te laten) en een kind wat de zon laat opgaan na Neo’s lichaams dood.
Wist het orakel dat er altijd meer was ? Nee dat kan ze niet weten, maar ze geloofde.

Osho zegt dat het eeuwige leven en reïncarnatie voor hem een feit zijn, hij weet, niet geloven. Blijft toch moeilijk omdat het mijn stelligste overtuiging was dat na de dood alles gewoon stopt. Maar heb op youtube verhalen opgezocht van mensen met bijna-dood ervaringen en ze vertellen toch allemaal soort van hetzelfde.
In 1 documentaire lieten ze meerdere mensen vertellen en 1 sprak me gelijk het meest aan en zij vertelde ook dat het doel van het leven gewoon “zijn” is. De manier waarop ze het vertelde was alles zeggend. De dingen die ze vertelden: dat er geen goed en slecht is in het leven. Dat is dus een verzonnen concept. Ook hebben ze het allemaal over hoe ze het licht aan het einde van de tunnel zagen en wat ze daar voelden; onvoorwaardelijke liefde, geen vragen meer hebben, alles weten (zo voelt het iig, dat zegt dat je gewoon weet dat je niks hoeft te weten, behalve wat je al weet) totale acceptatie van wie je bent.

Terwijl ik dat schrijf, voel ik dat het belangrijk is. Voor het leven dat ik leef heb ik alle benodigde wijsheid al. Meer weten is onnodig en onzinnig , je hebt niks aan die kennis, Je weet wat je moet weten.
Ik moet leren hoe je gewoon moet zijn in het “hier en nu”, maar dat vereist geen nieuwe kennis over hoe het universum werkt, het is meer on-leren wat je denkt te weten. Het opheffen van die illusies van kennis.

Ik krijg nu ook overal verwijzingen naar de theorie die ik dacht te hebben verzonnen (Osho, in de film, bijna dood ervaringen) Dat we op dit moment in de hel leven. Deze illusies waarin we leven, dat gevoel van gescheidenheid, afgesneden te zijn van “de bron”, dat is de hel. Het is ons doel, om de hemel te bereiken in dit leven. Door je gevoel te volgen, door gewoon “te zijn”, door het ontmaskeren van de illusie van de hel die we voor onszelf gecreëerd hebben.

Ook zeggen alle bijna-dood ervaringen dat er daar geen concept meer is van tijd, iets wat verlichten ook zeggen, alles is eeuwig en dus niet aan tijd gebonden.
Was vanochtend redelijk vroeg wakker en ik had het idee om een website te maken die de matrix uitlegt. Het beschrijft immers het pad wat je moet bewandelen naar de bevrijding met al zijn facetten. Maar ik voelde dat het beter was om dat niet te doen. Gelijk verzon mijn verstand rationele redenen om het niet te doen, om die keuze te rechtvaardigen. Ik heb niet een week de tijd om daar aan te werken. De websites hebben een grotere prioriteit. Het is slechts weer een middel van controle om iets te doen met kennis en het leven te begrijpen etc. Maar allemaal redenen die niet waar zijn als je er goed over nadenkt. Er is geen echte goede reden om het niet te doen, niet rationeel. Je verzint die gewoon om de beslissing van je gevoel te rechtvaardigen.

Precies zoals in de neurologische boeken omschreven wordt. Ik voelde letterlijk dat het zo werkte.

Vergeet ik bijna het belangrijkste te vertellen. Heb gewoon tot minimaal 3 keer toe flink zitten janken bij de matrix. Vnml bij stukjes over liefde, liefde tussen 2 personen. Niet echt een film om bij te huilen en de eerste 2 keer dat ik ze heb gezien , heb ik dat gevoel ook helemaal niet gehad. Maar het was allemaal zo herkenbaar, het omschrijft precies zo het pad. Het maakte iets los waardoor ik flink moest huilen. Was vnml bij deel 3, als ik het mij goed herinner. Vooral richting het einde. De laatste dingen / verbintenissen die hij moet opgeven voor bevrijding.

14:30

Zit op iex.nl ook wat te discussiëren over vrije wil enzo. Daarin kwam naar boven dat alles relatief is. Zoals de kleur bruin alleen bestaat alleen als er andere kleuren zijn. Dat als alles bruin was, dat het concept kleur niet had bestaan.
Zou dat een reden kunnen zijn dat we hier op aarde moeten zijn ? Of omdat het gewoon gebeurt ? Want na dit leven begrijpen we wat eeuwig en tijdloos betekent, wat liefde is en wat acceptatie is. Want liefde kan je alleen ervaren met niet-liefde, acceptatie met niet-acceptatie, eeuwig als er een begin en eind is.
We zitten nu in de hel, zodat we kunnen voelen hoe de hemel is.

15:30

Zat door te redeneren vanuit de vorige gedachte. Wat is dan de reden om niet gewoon zelfmoord te plegen ? Niet dat ik daar behoefte aan had, maar het was gewoon een vraag die in mij opkwam. En ik vond het best even eng toen ik daar geen antwoord op had.
Immers of het leven heeft geen doel en er is niks na de dood en dus kan je net zo goed zelfmoord plegen of gewoon genieten van het leven zonder doel natuurlijk. Maar ja, als je eenmaal weet dat het een illusie is, is die keuze er nog wel ? Denk het niet. Als er wel een “hemel” is, (niet letterlijk nemen natuurlijk) en we zijn hier alleen om het “niet” te leren, dan zou zelfmoord ook beter zijn. De bijna-dood ervaring van mensen zeggen ook, ik wilde niet terug. Nu kan je nog zeggen dat ze tegen hun “wil” in gered werden. Dus bij zelfmoord blijf je daar wel.
De enige reden die ik kan bedenken is dat er toch reïncarnatie is. Dat is de enige reden om niet gewoon zelfmoord te plegen als je eenmaal weet dat je in de illusie van je ego leeft.
In het christendom zeggen ze ook, bij zelfmoord ga je naar de hel. De hel zijnde het huidig leven hier. Maar is reïncarnatie niet gewoon een concept van de hersens, het ego. Hoe kan je dat nou verklaren als natuurwet ?
Uiteindelijk kan je het nooit weten of beredeneren natuurlijk. Maar het is op dit moment wel de enige logische reden die ik kan bedenken om geen zelfmoord te plegen als je eenmaal doorhebt dat je in de illusie van je ego leeft (als je eenmaal doorhebt dat je in de matrix zit 🙂

Osho zegt zeker te weten dat het leven eeuwig is en dat reïncarnatie bestaat, zegt vorige levens te herinneren. Echart zegt ook dat het leven eeuwig is en Jezus zal het ook wel gezegd hebben, daarom denken we zo over de hemel.

Mijn hardnekkige geloof in de dood en een einde is gebaseerd op het feit dat het geloof niet klopt, dat er geen hemel is zoals beschreven in het joden/christen/moslim geloof. En ik dacht dat reïncarnatie ook een geloof was, dus was het onzin.
Maar nu is het de enige logische verklaring om geen zelfmoord te plegen 🙂

Mijn denken heeft het als volgt opgelost. Ik weet nu ook dat ik in de illusie van mijn ego leef, maar kan hem daardoor nog niet loslaten. Ik ben nog te gebonden en te geïdentificeerd ermee. Zelfmoord lost die gebondenheid niet op, waardoor je “informatie” op je essentie zal zeggen dat je afgescheiden bent van de rest en zal je weer terug gaan naar het leven zoals wij dat kennen.
Pas als je weet te sterven zonder “ego”, zal je dus oplossen in de bron , nirvana of universum cq energie. Informatie bepaald causaliteit, net als tijd. Daarom heb je waarschijnlijk geen tijd(sbesef) in nirwana, het is niet meer nodig.
Als je die (valse) informatie loslaat zal je weer je essentie zijn, je eeuwige zelf.

Dus eigenlijk is boeddhisme op die manier het enige juist antwoord 🙂
kennelijk kies je er zelf voor dat je geboren wordt in “de hel” van de niet-liefde, de niet-acceptatie, de niet-eenheid, de afzondering, maar kan je na die keus niet meer terug totdat je echt voelt dat je eeuwig liefde (en acceptatie) bent.
Net zoals dat je niet meer terug kan in de matrix nadat je eenmaal doorhebt dat het een illusie is.

Zou dit een extra metafoor zijn voor het begin van film 3 met de trainman. Dat is waar je terecht komt in de domein van het “weten”, veroorzaakt door liefde als wel waar je uit moet komen door liefde.
Je weet de dat de ene wereld een illusie is, maar bent er door je gebondenheid (=vorm van liefde die je nodig denkt te hebben) nog aan verbonden. Je wilt naar de echte wereld maar kan die nog niet voelen omdat je vast zit in de wereld van “het weten”, “de kennis”, “het begrijpen”.

18:30

heb er verder over nagedacht en dat reïncarnatie gaat er bij mij gewoon niet in. Het is niet logisch dat er een heel universum gecreëerd is met miljarden jaren aan evolutie zodat bijzondere entiteiten/bewustzijn/wezens kunnen leren wat de hel is, om zo te weten wat hun essentie is. Het concept klopt gewoon niet.
Ik geloof nog steeds dat alles een product is van onze hersens. Als onze hersens ermee stoppen, gaat ons bewustzijn ook dood.
Reïncarnatie = hebben van een doel = ego
Wat is dan het antwoord op de vraag ? Je wilt uit je illusie , je ego moet dus sterven/oplossen. Als je dit via het denken probeert op te lossen is zelfmoord een logische oplossing en daarmee reïncarnatie een oplossing daar weer tegen.
Hoe los je dit dan op ? Het is heel simpel. De vraag zelf is een illusie, het is een product van het ego. Je gevoel zal dat nooit doen, omdat er geen reden is om die vraag te stellen. Net zoals de vraag: “wat doe ik hier”, “wat is het doel v/h leven” ook een product van het ego. Alleen het ego kan zelfmoord plegen.

Ik kan wel geloven dat het leven eeuwig is, immers de energie waar wij en onze omgeving uit bestaan gaat nooit verloren. Dat is quantem mechanica , wetenschap. Dat is wat onze hersenen kunnen oppikken. Dat wil niet zeggen dat ons bewustzijn in zijn huidige vorm blijft bestaan. Het is logisch dat het transformeert naar iets anders wat op zijn pad komt en gewoon weer energie zonder bewustzijn wordt.

Het leven zelf is gewoon een mooi iets als we dat eenmaal echt kunnen zien. Daarom moet je het pad zelf ook gewoon leuk vinden, daar gaat het immers om. Gewoon genieten van hoe het leven is, zonder hoger doel, zonder hiernamaals, of eeuwig bewustzijn.

Nirwana of ontsnapping uit het wiel is ontsnappen van je ego, niet meer niet minder.

Geplaatst op

Het denken

Gisteravond zo tegen 1:00 gaan slapen. Heb na mijn avondmeditatie nog wat Eckhart zitten lezen en kijken op zijn tv. Daarnaast heb ik mijn hemelparadox idee op iex geplaatst om te zien of er reacties op komen. De eerste vond het maar onzin 🙂 Een ander vond over dat soort dingen nadenken maar onproductief 🙂 Herkenbaar natuurlijk, alles wat we doen moet productief zijn, we denken daarmee onze overlevingskansen te vergroten, wat natuurlijk onzin is.
Heb op zich prima geslapen, geen rare energieën, maar was wel weer vroeg wakker. Ben deze keer maar gewoon om 7:30 opgestaan. De pilatus lijkt nu goed te gaan. Dus de helft van het aantal herhalingen en niet alle oefeningen. Voelt goed om dat zo ’s ochtends te doen na de 15 m ochtendmeditatie. Pilatus zelf vereist goede concentratie en is daarmee ook gewoon een meditatie oefening.

Zat net een artikel op iex te lezen, wat weer bevestigde dat mijn pauze op de beurs een goed idee is.
Al volg ik de beurs nog wel elke dag, ik handel dus niet meer. Ik merk dat ik het leuk vind om te volgen en dat het waarschijnlijk met het verstrijken van de tijd steeds minder zal worden. Ik zit bv al niet meer op de forums, behalve in het ene filosofie-draadje wat ik zelf ben begonnen. Ik zie hier weer de beperking van onze vrije wil in. Gewoontepatronen doorbreek je niet zomaar. Kan je wel je wilskracht erin gooien, dan zou het me ook wel lukken, maar dan ga je tegen je gevoel in en doe je meer kwaad dan goed.
Doordat ik bewust heb besloten ergens anders meer waarde aan te hechten zal mijn gedrag hierin vanzelf geleidelijk veranderen. Het wordt immers nu beloond voor ander gedrag. Daarom moet het ook uit je gevoel komen, dan is de verandering in het gedrag nml echt. Wilskracht komt uit het ego en is een illusie , het conflicteert met het natuurlijke beloningssysteem van de hersenen en zal op lange termijn niet goed zijn. Waarom mensen vaak denken dat wilskracht iets goeds is, is omdat het normaal de ene illusie met de ander verdringt. Wilskracht kan je illusie van angst overwinnen, dat is soms handig. Maar onzinnig als je leeft vanuit je gevoel.

Dat artikel wat ik zat te lezen op ies ging over het feit dat politiek geen invloed heeft voor jou als belegger (of praktisch geen) Immers de invloed van de economie op de beurs is al niet zo groot en de invloed van politiek op de economie is al helemaal minimaal. Het feit dat ik zeg dat onze hulp aan Griekenland de boel juist erger zal maken, had ik nooit mijn handelen op de beurs moeten laten beïnvloeden. Alhoewel ik nog steeds geloof dat de echte crisis nog moet komen, kan ik niet weten wanneer dat is, misschien pas over zoveel jaar en wat dat voor invloed heeft het op de beurs ? Ik had het dus nooit mijn handelen moeten laten beïnvloeden. Maar ja, dat denken he, dat alles wil verklaren en overal verbanden wil zien zodat het denkt meer controle over het leven te hebben. Dat is met het verdwijnen van mijn oude pijnen natuurlijk alleen maar sterker geworden. De beurs loslaten is die illusie van controle loslaten.

Via de website van Eckhart, kwam ik op een Nederlandse website van een koppel dat training/meditatie gaf in Den Haag. In zijn verhaal vertelde hij dat zelfacceptatie voor hem de sleutel was. Dat op het moment dat hij zichzelf volledig accepteerde, dat hij ook geen behoefte meer had om het leven te proberen te controleren. Toen ik dat las vond ik die wel mooi, ik zag een herkenning in dit verband. Ik wil idd het leven nog controleren en werd me bewust dat ik mezelf nog steeds niet echt volledig accepteer. Nog steeds identificeer ik me met mijn denken die afvraagt of ik wel het juiste doe, of ik wel efficiënt ben, of ik wel wat of ga bijdragen aan de maatschappij.

Ik moet die onzin natuurlijk niet geloven, niet de rationele redenen en vragen die het denken bij mij handelen verzint. Ik handel, volg mijn gevoel, dat is het enige juiste. De rest zijn gedachten van een illusie.
Eckhart schreef op zijn website, of zegt in een interview dat hij wist dat hij, of voelde hij dat toen hij zijn boek “de stilte spreek” had geschreven. Voelde wat voor invloed het had op de wereld enzo voordat hij het geschreven had. Daarop ging hij dus het boek schrijven.
Kan je over gaan filosoferen wat er eerst was, maar je eigen toekomst voelen lijkt me wel mogelijk. Zeker met de regels van QM. Dat wil niet zeggen dat de toekomst vast staat, je zal ook vaak dingen voelen die niet uitkomen. Het zal alleen de meest waarschijnlijke uitkomst zijn denk ik.

Ikzelf heb dit op kleine schaal ook telkens. Vooral bij het vinden van antwoorden. Eerst verzin ik het antwoord op een belangrijke vraag en dan een week of maand of half jaar later krijg ik bevestiging van dit antwoord.
Zoals dat alles energie is, Jezus hetzelfde is als Boeddha etc
Of dat ik in de bibliotheek sta en elke keer weer dat boek mee naar huis neem, wat ik op dat moment nodig heb om weer een stapje verder te komen.

Daarnaast las ik iets op zijn website wat ik me nog niet realiseerde, waar ik me niet bewust van was. Dat is als je zijn teksten leest en snapt, je al een mate van bevrijding hebt bereikt, anders zou je het niet snappen, ongeacht je IQ. Dat is misschien wel een hele slimme. Dat ik dingen zie en snap is soms te verklaren met IQ, maar waarschijnlijk in de meeste gevallen in de mate van spiritueel ontwaakt zijn. Daarom snap ik nu nog meer van de film de Matrix dan toen ik hem de 2e keer zag en zag toen dingen die ik de eerste keer helemaal niet zag. Daarom begreep ik het einde van “De Donkere Toren” van Stephen King. Alhoewel ik dit nu schrijf, wat betreft de donkere toren en de matrix wist ik al dat het met kennis (of gebrek daaraan 😉 te maken had over hoe het leven in elkaar zit ipv IQ. Daarvan begrijp ik wel dat andere mensen dat niet zien, omdat ik dat soort dingen zelf ook nooit zag.
De herkenning of geruststelling zit hem dan vooral in het feit dat ik mijn eigen bevrijding teveel ontkende, dat omdat nmm het ego nog teveel macht heeft, mezelf er nog teveel mee identificeer. Maar het feit dat ik me daar bewust van ben is al een vorm van bewustzijn en dus een vorm van bevrijding.

Bevrijding is = Totale acceptatie van het leven = Totale acceptatie van jezelf ? = Totale acceptatie van de dood = Illusie van controle oplossen = Totaal bewustzijn = Totale aandacht in hier en nu = desidentificatie met je ego / oude pijnen.

Het Denken

Volgens mij ben ik weer een stapje verder met het probleem van het ego, van het denken. Je ego is een illusie van het denken, het is denken. Dus het ego=denken, maar denken is niet het ego, slechts een deel van het denken veroorzaakt het ego.
Het probleem waar ik mee dacht te zitten is sowieso met de visie dat je moet stoppen met denken en analyseren, maar dat is zwart/wit, 95% ofzo is gewoon onzin en daar moet je mee stoppen.
Dus ik dacht hoe weet ik nou met welk deel van het denken ik me niet meer mee moet identificeren?
Ik dacht dat als ik mij er niet meer mee zou identificeren dat het ego zou oplossen en daarmee het denken dat daar aan vast zit en dus “mijn denken”.

Het was mijn simpele denken in causaliteit, mijn simpele denken die verkeerde logica gebruikte. Normaal toch mijn sterke kant :-).
Omdat mijn oude pijnen zich oplosten en echt verdwenen waren toen ik mijn identificatie ermee opgaf, dacht ik dat mijn denken ook zou verdwijnen als ik mijn identificatie daar mee zou opgeven.
Maar het is geen entiteit in die zin, het beïnvloed het technische deel van je denken niet, de capaciteit niet. Het veranderd alleen de bron van je denken. Je wordt de bron van je denken ipv dat het ego de bron is van het denken.

Ik moet dus niet de identificatie met bepaalde gedachten loslaten , maar met alle gedachten ! Daarmee verdwijnen mijn gedachten niet. Maar zal betekenen dat ik mijn gedachten zal sturen ipv dat mijn denken/gedachten mij aansturen!
Dan is het een kwestie van je denken alleen gebruiken als je ze echt nodig hebt (en dat is erg weinig).
In de plaats van dat je je identiteit eruit haalt, gebruik je het dan als instrument die je tot je beschikking hebt, precies daar waar het voor bedoelt is.

Zo vertelde Eckhart in een filmpje een verhaal over dat antropologen denken dat onze voorouders erg verward waren toen de eerste het vermogen tot denken kregen. Dat ze misschien wel dachten dat het goden waren die tot ze spraken en ze deden wat die gedachten tegen ze zeiden.
Maar dat doen we eigenlijk nog steeds. Het denken stuurt ons ipv dat wij het denken sturen. Dat komt omdat we denken het denken te zijn = ego. Zo houden we de illusie in stand dat we in controle zijn.
(de illusie die dus gecreëerd is uit angst voor de dood)

Geplaatst op

Verbeter de wereld begin bij jezelf

Na mijn inzichten over het denken gister, voelde ik me toch weer wat overweldigt. Wilde weer op de bank liggen niks doen en film kijken. Bij de Matrix was dat eigenlijk best een goed succes, dus dat zal er wel aan bijgedragen hebben. Heb in de kou nog wel een meditatiewandeling in het park gehouden. Maar aan het eind wist ik al dat ik ging toegeven aan de behoefte weer lekker op de bank te zitten met een filmpje. Ben weer naar de bibliotheek geweest en daar “avator” en “american gangster” gehuurd en dus hele avond tv gekeken. Ben ook pas weer tegen 2:00 naar bed gegaan. Maar weet je, het is niet erg. Ik geniet ervan en dat is belangrijk. Het moet wel leuk blijven, dat is immers het doel. Gewoon “zijn” en “accepteren”, dus ga ik er dan ook niet tegen vechten onder het mom van wilskracht en discipline.

Ja routine is belangrijk, maar strakke schema’s (zoals in kloosters) doen geen recht aan de aard van de natuur. Die is naast bepaalde vaste patronen, meestal gewoon een golf-beweging net als de oceaan waar we uit komen. Elementaire deeltjes of iig QM leert ons dat die deeltjes in golven bewegen, net als licht dat zich ook als een golf gedraagt. De wind en regen is ook en goed voorbeeld, het weer.

Werd wel gewoon om 9:00 wakker en heb mijn pilatus gedaan vanochtend. Voelt lekker om dat te doen. Ik merk nu ook hoe gecontroleerd je dat echt moet doen, hoe goed je je spieren in je lichaam moet voelen. Ook hoe zwak die nog zijn. Dus heb hier voorlopig wel een lange termijn doel mee.

Daarnaast merk ik dat het hebben van doelen elementair is, gewoon “zijn” in het “hier en nu” kan niet zonder dat dat binnen een doel is. Je kan niet 100% geconcentreerd zijn in het nu, als je geen doel hebt.
Het elementaire verschil is alleen dat je die doelen niet hebt om geluk te krijgen, om vrede te krijgen. Die doelen zijn juist een uiting van je innerlijke vrede en geluk.
Ipv dat je doelen nastreeft om er energie aan te onttrekken, om jezelf daar mee te proberen te vullen, streef je doelen na om uiting te geven aan de energie die je wil geven vanuit je innerlijke geluk en vrede.

Dit dagboek schrijven is een doel van mij, een inkomen verkrijgen om dit weer mogelijk te maken, sporten/eten voor een gezond lichaam. Maar vooral dit dagboek en mijn toekomstige website. Dit zodat als het mij lukt om gestilde concentratie te ontwikkelen en de identificatie met mijn ego op te geven, dat anderen kunnen leren hoe mijn pad is geweest, hoe ik hier gekomen ben.
Het is mijn denken dat dit saboteert. “wie wil jou verhaal nou horen?”, “mensen willen niet geholpen worden”, “lekker arrogant om dat te denken dat anderen daar op zitten te wachten” etc etc.
Maar ik doe het niet voor anderen. Ik doe dit om uiting te geven aan mijn gevoel, om mijn innerlijke energie uiting te geven. Het steunt de motivatie die je hebt op dit pad, of ontwikkeld op dit pad.
Ik begrijp nu wat boeddhisten zeggen als ze vertellen dat je motivatie puur moet zijn, je moet het doen om mens en natuur te helpen en te bevrijden.
Eerst begreep ik dit niet. Ik deed het voor mezelf en begrijp al dat iedereen het zelf moet doen, ik kan het niet voor ze doen. Er is dus niks mis mee om je motivatie te beginnen puur voor jezelf te doen, om er beter van te worden, meer geconcentreerd, gelukkiger.
Maar nu ik hier ben is dat niet meer voldoende, als dat nu mijn enige motivatie zou zijn, zou ik waarschijnlijk niet verder gaan. Maar mijn motivatie is nu ook om anderen te helpen, om de negativiteit van het ego te stoppen de omgeving te beïnvloeden. Om andere mensen niet te besmetten. Net zoals Eckhart en anderen doen, bij mij gedaan hebben. Om deze golf van bewustzijn die de enige logische volgende stap is in onze evolutie is helpen te verspreiden. Dit zal de wereldvrede en eenwording met onze natuur bewerkstelligen waar iedereen zo hard naar op zoek is.

Maar de motivatie is nu totaal het tegenovergestelde. Ipv wereldvrede en eenwording met onze natuur op te leggen zoals ik denk dat het moet zijn (Nastreven van een ideaal). Om mij te bevredigen, zodat het mij geluk brengt en mij de kans zal geven om gelukkig te zijn, zal de motivatie niks anders zijn dan een uiting van wat je al bent. Vrede en onderdeel van je omgeving, een met je omgeving.

Verbeter de wereld begin bij jezelf.

Moet je dus letterlijk nemen. Wereldvrede en redding van de natuur op aarde kan je alleen bereiken door jezelf te bevrijden van het destructieve ego. Door je te ontdoen van je illusies en zien dat die wereldvrede en eenheid met de natuur al lang hier is.
De 2 stromingen in het boeddhisme waar je bij de een het einddoel is om jezelf te bevrijden en bij de ander om iedereen te bevrijden, zijn dus eigenlijk gewoon hetzelfde. Dit onderscheid bestaat alleen in het ego.

Terugkomend op dat je doelen nodig hebt om gewoon “te zijn”. Als ik ga mediteren is mijn doel om 20 minuten gewoon te zitten. Als ik ontbijt is mijn doel om de boterham te smeren en te eten. Als ik pilatus doe heb ik als doel een bepaalde beweging/ oefening te doen.
→ Dit doe ik weer met als doel een gezond lichaam te hebben en sterk lichaam
→ Of omdat ik wereldvrede wil en de natuur van de aarde wil redden. Daarom is het mijn doel om mezelf te bevrijden –> te mediteren → om dit te schrijven → om daarna die website te maken (gezond en sterk lichaam valt hier eigenlijk ook onder)
Allemaal uitingen van een innerlijke motivatie , een gevolg van het luisteren naar mijn gevoel.

Geef dus niet je ego-doelen op om dit (verlichting) te bereiken, door deze te ontwikkelen door naar je gevoel te luisteren , zullen die vanzelf oplossen.

Waar ik ook nog mee zat is het onderwerp “leren”.
Op zich lijkt het een uitdaging van het ego om alles te willen begrijpen, om te weten hoe de wereld in elkaar zit. Zo denkt het controle te krijgen op zijn omgeving en dus zijn angst voor de dood. (betere overlevingskansen) Is het dan nog wel goed om al die boeken te lezen ? Ook de wetenschappelijk en de spirituele.
Maar deze drang om alles te willen begrijpen is wat ervoor zal zorgen dat je het ego zal gaan opgeven. Mijn doel om te leren is gewoon anders. Mijn doel is nu niet meer om te weten hoe de wereld werkt om mijn illusie van controle te voeden, maar om dit juist op te geven. Je leert om te niet-leren om te on-leren. Te weten dat het allemaal een illusie is. Dat wat je dacht dat echt was, dat wat je dacht te weten is allemaal een illusie. Je leert om te on-leren.
Ook hier is de motivatie weer anders, ipv vanuit het ego , vanuit je gevoel.

Ironischerwijs zal dat mijn overlevingskansen zoveel groter maken 🙂 (ego is zelfdestructief)

Net als in oosterse vechtsporten waar je de krachten van de tegenstander gebruikt om hem te verslaan, zo moet je de krachten van het ego gebruiken om je identificatie ermee op te geven en dus te verslaan.

Geplaatst op

Redden van de wereld

Gisteravond toch weer tv gekeken. Gedurende de dag zoveel geschreven en inzichten gekregen dat het ook wat overweldigt. Dan ontstaat toch de behoefte om daar op een makkelijke manier aan te ontsnappen, om weer ff zombie te zijn van het illusionaire leven. Deze keer alleen niet tot laat blijven kijken en lag om 23:00 in bed. Goed geslapen en stond 10:00 weer op.
Door alle inzichten en bijhorend overweldigend gevoel kom ik amper aan meditatie toe. Gistermiddag tijdens de meditatiewandeling stopte ik elke 10-15 min wel weer om gedachten op te schrijven die ik daarvoor bedacht had. Ook mijn meditatie vanochtend onderbroken omdat ik me opeens bedacht dat ondanks alle inzichten ik me nog zo sterk identificeer met mijn ego, mijn denken.

Zo bedacht ik me waarom concentratie op de ademhaling zo’n goede concentratie techniek is. Via je ademhaling adem je lucht in waaruit je omgeving bestaat, een bron van al het leven op aarde, de zuurstof die je uit die lucht haalt breng je naar elke cel in je lichaam. En zo staat elke cel van je lichaam via je longen en ademhaling in directe verbinding met zijn omgeving. Je hierop concentreren herinnert je eraan hoe je onderdeel bent van die omgeving, hoe je onderdeel bent van het veranderlijke bestaan van de natuur.

Ook bedacht ik me over de subjectiviteit van het bestaan. We geloven nu dat er geen waarheid is, dat alles subjectief is, iedereen heeft slechts een mening. Dit kom omdat we door beginnen te krijgen dat iedereen zijn eigen werkelijkheid creëert, zijn eigen illusie.
Op het moment dat je dat inziet en die illusie weet te doorbreken, zal je de waarheid gaan zien. Dan zal iedereen hetzelfde zien, de werkelijke aard van het bestaan, de werkelijke essentie van wie je bent. En omdat iedereen dezelfde waarheid ziet, zal dat automatisch vrede brengen, er is immers geen conflict meer.

Nu zitten wij (in het westen) vnml in ons hoofd, maar voelen doe je niet met je hoofd, maar met je hele lichaam. Al is zien , horen en ruiken natuurlijk wel op je hoofd gesitueerd. Maar dat zijn slechts doorgeef luiken van informatie van onze omgeving.
Onze hersenen interpreteren en verwerken alle informatie en stuurt daarmee ons lichaam aan. Dit is waarschijnlijk wat je moet voelen, dat is je werkelijke ik, je onbewuste bewust maken.

Het leven wordt door velen als een tijdloos stromende rivier gezien. Gewoon zijn is dus niet in die rivier staan, dat is nml vechten tegen de stroming. Het is meedobberen op de rivier van het leven.

Wat betreft de filmpjes over de bijna-dood ervaring had ik het volgende bedacht. Die mensen hebben de werkelijkheid van het bestaan gezien. Ze dachten dat ze dood waren en accepteerden dat, er was geen plaats meer voor het ego die bestaat bij de gratie van de angst voor de dood.
Wat zij zagen is ook hoe verlichten het leven omschrijven. Zij hebben dus een glimp van hun essentie opgevangen, ze vertelden hoe mooi dit was, hoe dat vol liefde was, hoe er geen goed en slecht meer was. Eentje omschreef zelfs dat hij richting het zwarte ging, wat hij dacht dat de “hel” was. Hij wilde daar niet heen, hij wilde een nieuwe kans op leven, zich niet realiserend dat ons huidige leven die hel is.
Ons gevoel afgescheiden te zijn van de rest, op zoek naar liefde omdat we denken niet compleet te zijn.
Al die mensen vertelden dat ze zo graag terug wilden naar die dimensie, ze wilden niet terug naar het leven. Jammer genoeg realiseerden ze zich niet dat ze nooit weg zijn geweest.
(het enige dat gestorven was, was hun ego, hun angst voor de dood)

Dan heb je nog de groep mensen die full-time bezig zijn met het redden van de wereld. Die houden zichzelf ook voor de gek. Als zij daarmee stoppen zal dat 0,0 invloed hebben op de kwaliteit van het leven op aarde. Het is ook reëel om aan te nemen dat iemand haar plek zal vullen, het veranderd niks. Alleen als ze zichzelf redden zullen ze de wereld redden.

Tijdens het begin van mijn meditatie vanmorgen (die ik daarop afbrak) realiseerde ik me weer hoe sterk ik mij nog identificeer met mijn denken , met mijn ego. Ik merk nog heel sterk dat bij de handelingen die ik doe, erbij ga denken om die handelingen bestaan te geven vanuit mijzelf, vanuit mijn denken.
Ik loop ook tegen het probleem aan dat alleen voelen in mijn lichaam niet de vrede en liefde laat voelen, maar lichte hartkloppingen en angst om die illusie van controle over het leven op te geven. Dat voelt niet als “angst” in de normale zin, die voel ik niet meer sinds ik mijn oude pijnen heb opgelost, het voelt meer als een licht onbehaaglijk gevoel.
Maar dingen oplossen, begrijpen vanuit het denken geeft een goed gevoel. Hierdoor lijk ik meer baat te hebben bij identificatie in mijn denken, dan identificatie met mijn voelen.
Eckhart bv lag in angst en onbehagen toen hij zich de-identificeerde met zijn ego. Katie lag op de grond te slapen omdat ze het niet waard was om in een bed te slapen toen ze zich realiseerde dat haar denken een illusie is en ze haar identiteit daar niet uit moest halen.

Voordat ik mijn oude pijnen oploste, voelde ik een maand lang angst en moest ik mezelf ervan overtuigen dat dat een illusie was. Dat deed ik met mijn denken “ik ben veilig”, “de angsten zijn niet echt”. Maar ik kan niet denken dat mijn identificatie met mijn denken een illusie is. Ik moet gewoon voelen en het lichte onbehagen wat ik voel voor lief nemen, accepteren als onderdeel van het proces. (wat nog mijn vluchten af en toe stimuleert, vluchten in tv kijken en in mijn denken , waar ik fijn problemen kan oplossen en analyseren)

Het voelde alsof ik nu wel aan het eind van mijn denken en ontcijferen ben aangekomen en dat het nu tijd wordt om echt proberen te zijn en het denken geen bestaansrecht vanuit mijn zijn meer te geven, maar alleen sporadisch te gebruiken als instrument dat tot mijn beschikking staat.
Daar waar het voor bedoeld is.
Om de confrontatie met de angst voor de dood aan te gaan en om te gaan voelen hoe het lijkt alsof ik doodga waardoor ik eindelijk kan gaan leven. Herboren worden.

Geplaatst op

Reïncarnatie

Heb gister geen meditatie meer gedaan en ook vandaag staat mijn hoofd er niet naar. Ik geef mezelf nog 1 overgangsdag en vanaf morgen wil ik weer mijn meditatie en pilatus doen, mijn meditatiewandeling. Geen tv kijken meer, geen beurskoersen kijken ipv tv, geen discussies meer op het forum om mezelf maar te overtuigen, te vluchten in denken ipv doen. Al die inzichten zijn mooi, maar daardoor blijf ik de hele dag in mijn denken ipv het voelen.

Gisteravond zo tegen 1:00 gaan slapen en heb wel weer lekker boekje gelezen op de bank. Vind het alleen jammer dat mijn bank niet lekkerder zit, de kussens zijn allemaal ingezakt en is daarom moeilijk om in een goede houding op de bank te zitten. Dat is eigenlijk het enige wat me er soms van weerhoud om dat niet te doen. Misschien moet ik daar maar eens wat op verzinnen ?

Ik voel dat het tijd wordt om weer serieus aan de meditatie te gaan. Om serieus dat denken en de illusie van controle over het leven los te laten. Om de angst voor de dood te laten verdwijnen door die te accepteren als onvermijdelijk en buiten de controle van mijn denken.
Tevens voel ik een enorme weerstand om dit te doen, een soort van angst voor de leegte. Voor het einde van mijn “echte” leven, voor het missen van alle prikkels van buiten die er nu voor zorgen dat het voelt alsof ik leef. Voor het wegvallen van het fijne gevoel om niet-bestaande problemen op te lossen, om situaties te analyseren waar ik geen invloed op heb.
Voor het gevoel dat een deel van mijn zal sterven als ik zal kiezen voor die leegte.

In mijn diepste gevoel weet ik echter dat het de enige logische volgende stap is. Dat ik eerst moet sterven om daarna wedergeboren te worden.

Snap nu dat reïncarnatie ook symbolisch is. Je wordt herboren na de dood van je ego. Daar herinner je ook je vorige levens, je leven in je ego.
Osho heeft het dus over de dood van het ego en het eeuwige leven wat je voelt nadat je ego gestorven is. Omdat je niet meer bang bent voor de dood. (doorziet als een illusie)

Geplaatst op

Nutteloos

Gister weer redelijk in mijn oude ritme. Realiseerde me dat zo’n overgangsdag gewoon weer toegeven is aan het ego. Ik heb ’s middags mijn wandelmeditatie gedaan, ’s avonds lekker boekje gelezen en ook weer meditatie gedaan en lag op tijd te slapen. 23:30, uiteindelijk 8:30 opgestaan na ’s ochtends om 6:00 even wakker te zijn geweest , ook door de buurman denk ik.

Nou zit ik of loop ik weer tegen het volgende aan. Ben op het iex-forum een discussie gestart, beetje praten over wie we zijn , of we vrije wil hebben enzo. Dan blijkt het elke keer weer dat de meeste mensen vooral tegen zichzelf praten, zichzelf blijven herhalen.
Mijn denken wordt er de hele dag naar toe getrokken. Bedenken van oplossingen, analyseren etc. Ik wordt zelfs boos op hun, op mezelf, dat ik er zo mee bezig blijf. Je ego houd je voor de gek dat je kennis aan het delen bent, maar daar is helemaal geen sprake van. Niemand neemt wat aan van de ander, niemand luistert naar elkaar , het is allemaal zo nutteloos. Toch blijft die drang om er wat mee te doen. Dus is mijn reactie , hier moet ik mee toppen. Maar dat is natuurlijk slechts een symptoom, een uiting van de essentie van het ego. Het is dezelfde fout die boeddhisten maken. Dat stoppen met de symptomen van het ego ons zal veranderen, het ego zal oplossen. Maar niks is minder waar natuurlijk, het zal gewoon een andere uitlaatklep vinden.

Het enige wat ik probeer op deze manier is het ego zelf te veranderen, maar ik blijf me daarmee identificeren met het ego.
Ik probeer mezelf te veranderen, maar omdat ik denk dat ik het ego ben, probeer ik dus alleen het ego te veranderen.
De werkelijke ik, mijn essentie is natuurlijk onveranderbaar.

Ik moet dus de nutteloosheid van mijn bestaan erkennen, de nutteloosheid van mijn ego. Dat elke actie die ik doe, elk doel dat ik verzin nutteloos is. Het blijft maar dezelfde bezigheid, het creëren van mijn eigen werkelijkheid.

Al die kennis die ik opdoe, al het begrijpen , het is allemaal nutteloos en dat is moeilijk te accepteren gezien hoeveel ik daar mee bezig ben geweest en gezien dat ik er allemaal mee bereikt heb. Het blijft een fucking paradox die moeilijk te accepteren is.

Ik had al de hemelparadox bedacht die aankomt dat geloof is bedacht als antwoord op de vraag “waarom ? “.
Wetenschap is (grotendeels) natuurlijk ontstaan met dezelfde reden.
Dus behalve daar waar wetenschap een oplossing zoekt voor een praktisch probleem, is wetenschap hetzelfde als geloof, ontstaan om de vraag “waarom ?” te beantwoorden. Beide kunnen daar niet in slagen, de vraag is nml een illusie.

HET IS ALLEMAAL NUTTELOOS !!

Het denken is als wetenschap. Het is handig om een praktisch probleem op te lossen in het dagelijks leven dat je tegenkomt, maar nutteloos om de vraag “waarom ?” mee te beantwoorden.

Dat is wat “the Matrix” en de “Terminator” ons proberen te vertellen, we denken dat we onszelf kunnen redden met wetenschap, maar het enige waar we bescherming voor nodig hebben is de wetenschap zelf. Het is net zo goed onze neerval als onze redding.

Geplaatst op

Goed en slecht

Er is maar 1 juist pad !

De concepten goed en slecht, of goed en fout bestaan niet. Ze zijn een onderdeel van de illusie, een concept van het denken (→ illusies zijn echt)
Nu zie je steeds meer mensen dit zeggen en hier naar leven. Ze accepteren van alles vanuit de filosofie dat er geen goed en fout is, alleen lessen die geleerd moeten worden.

Maar zolang je nog in die illusie leeft, is er nog goed en fout, juist omdat je nog die lessen moet leren. Als er geen goed en fout was geweest, hoefde je ook niet meer te leren. Doen alsof er geen goed en fout is, terwijl je nog in die illusie leeft, is alleen maar een illusie in een illusie creëren !
(Je probeert de perfecte Matrix te bouwen (wereld) maar dat is onmogelijk. Je zal het nooit accepteren)

M.a.w. Mensen die dingen goedpraten of onderbouwen met er is geen goed en slecht terwijl je nog in die illusie leeft is jezelf voor de gek houden, er is maar 1 waarheid.
Dat is dat het juist pad leid naar de plek waar je begonnen was. Daarom voor iedereen anders, maar ook hetzelfde.
Jezelf accepteren is niet denken dat alles goed is aan jezelf. Het is accepteren dat de dingen zijn zoals ze zijn.
Vraag ik me alleen af of je bevrijding kan bereiken door volledige zelfacceptatie ? Want als je je identificeert met je ego, welke zelf accepteer je dan volledig ? Lijkt mij toch je ego en je illusie ? Of zal het volledige accepteren van jezelf en dus je ego er juist voor zorgen dat deze verdwijnt ? Ik weet het niet.

Voor Eckhart en Katie was het makkelijker om hun identificatie met hun ego op te geven, omdat deze zoveel lijden in hun leven veroorzaakte. Ze konden niet meer leven met zichzelf. Er was dus een overlevingsdrang paradoxaal om die identificatie met het ego op te geven.
In mijn geval is het ook het ego wat mijn lijden verminderd. Ik gebruik de kracht van het ego om zichzelf zwakker te maken. Nu mijn lijden zoveel is verminderd maakt dit de illusie aantrekkelijker. Nu kan ik ook andere mensen helpen om hun lijden te verminderen, wat weer een doel geeft aan het leven.

Dit doel om mensen helpen lijkt puur, lijkt gevoel, maar is eigenlijk niks anders dan een product van het ego om zo zichzelf in stand te houden. Het lijkt alsof ik dan alleen geef, ik hoef er niks voor terug, wat ze ermee doen moeten ze zelf weten, maar stiekem wil ik dat ik gelijk heb, alleen maar laten zien dat ik het snap en zij nog niet, dat mijn ego de illusie ontmaskerd heeft (zichzelf) en hun ego nog niet. Ondertussen identificeer ik me nog steeds met mijn ego.

Een leraar kent alleen zijn eigen pad, kan die van de ander niet kennen. Zolang je niet zelf verlicht bent kan je geen leraar zijn, je motivatie zal altijd uit je ego komen en daardoor altijd schade aanrichten.
Als je nog niet verlicht bent, je nog identificeert met het ego dan leef je door de motivatie van krijgen. Zonder ego leef je met de motivatie van geven.
Leven met de motivatie van geven terwijl je nog niet verlicht bent is niks anders dan een illusie in een illusie.

Ik heb nu het gevoel dat ik op het punt ben dat het ontmaskeren van het denken op zijn eind loopt. Ik heb begrepen dat het allemaal nutteloos is. Ik denk (!) dat de volgende stap moet zijn om de kracht van het ego te verminderen door te leven in het “hier en nu”.

Ik moet bezig zijn met de paradox van nutteloosheid. Het ego is nutteloos, maar overtuigd mij van zijn nut door mij te overtuigen dat het leven zonder hem nutteloos is. Vreugde is er alleen als het ergens toe dient. Iets doen wat nutteloos is zal geen vreugde brengen. Maar ik moet de nutteloosheid van het bestaan inzien om dat geluk in mezelf te kunnen voelen.

Op dit moment probeer ik mijn identificatie met het ego los te laten door me te identificeren met mijn gevoel. Dit gevoel in mijn lichaam is echter een product van mijn ego. Ik “weet” of “voel” dat mijn echte ik met liefde en geluk daar zit en wil geven, ik kan deze echter niet voelen, omdat ik nu nog alleen het gevoel veroorzaakt door het ego in mijn lichaam voel.
Ik probeer dus eigenlijk de identificatie met het denken van mijn ego los te laten door dit te vervangen met een identificatie met het gevoel van mijn ego.

(zouden boeddhisten dit bedoelen met je bent nog je geest/denken , nog je lichaam, je bent geen van beide ? )

Ik voel steeds meer hoe handig een sterk krachtcentrum is, zowel voor zitmeditatie , als loopmeditatie, als leven in het algemeen. (gezondheid) bevestiging hoe handig pilatus is. Met meditatie vraag ik me een beetje af of het beter is om je concentratie/bewustzijn zo specifiek mogelijk te houden. (bv alleen buikademhaling) of juist op alles. Op zien+horen+ademhaling+voelen / goed zitten. Of leid het een tot het ander, stapje voor stapje dus ?

MOE ZIJN

Ik ben heel lang bang geweest om mezelf maar moe te maken, daardoor wilde ik juist steeds dingen afdwingen, wat me natuurlijk weer vermoeide.
Lichamelijke moeheid is duidelijk, die is echt en dienst naar geluisterd te worden. Zelfs als deze veroorzaakt is door het denken, bv stress ofzo. Het denken maakt het echt. Je moet het op zo’n moment niet als illusie behandelen en het maar negeren. Het is dan al echt geworden. Om jezelf te bevrijden dien je in goede conditie te zijn nmm, tenminste als je op mijn manier doet. Als ik niet zo gezond at, voldoende sliep, elke dag beweeg, veel water drink etc vraag ik me af of ik dit wel gekund had. Denk dat je daarom deze stappen ook automatisch zet als je verder op je pad bent.

Maar kan ik ook geestelijk moe zijn. Ik ben nu van mening dat we gewoon ons bewustzijn zijn. Gezien het feit dat we niet weten wat dit bewustzijn precies is, geeft het dus nog geen antwoord op de vraag. Het geeft wel aan dat ik niet mijn denken of mijn lichaam ben.
De meeste moeheid is geestelijk, zeker in mijn geval nu ik niet meer van sporten een doel heb gemaakt, maar een middel. Behalve mijn pilatus en wandeling heb ik verder geen bijzonder lichamelijke inspanning.
Kan ik moe zijn geestelijk ? waar ik dan van moet rusten ?
Ik heb het idee dat dat slechts een illusie is. Je denken gaat toch wel door, al lijkt die te stoppen met tv kijken, computer, spelletjes, boeken lezen etc etc.
Het is natuurlijk alleen maar in het banen leiden van het denken wat altijd maar actief is, omdat het gestuurd wordt door je tv lijkt het alsof je lekker ff niks aan je hoofd hebt.
Maar kan het bewustzijn gedurende dag moe zijn ? Ik denk het niet, het is immers altijd aanwezig en altijd bewust. Vluchten in het denken lijkt moeiteloos en rustgevend en bewust aanwezig zijn lijkt vermoeiend. Maar dat is het niet. Mijn oordeel maakt het vermoeiend.
Als je voldoende slaapt zal dat nooit een probleem zijn, het oordelen is het probleem, dat zorgt voor de illusie van psychische moeheid. (wat lichamelijk kan worden).
Daarom omschrijven mensen als Eckhart het leven ook als moeiteloos. (dan is er geen oordeel meer die zorgt voor moeite)

Ricky Gervais en Carl Pinkelton

Ben fan van de youtube filmpjes van Ricky en Carl, waarin ricky carl interviewt over zijn leven en denken en hoe grappig dat is. Hoe absurd zijn denken is. Carl is wat je kan noemen een simpele ziel. Ziet verbanden die er niet zijn, of ziet juist geen verbanden waar die er wel zijn. Gelooft de grootste onzin en vind veel dingen maar onzin omdat hij het niet begrijpt. Hij doet verder niks en observeert dan maar gewoon het leven om hem heen, zoals insecten. Met de nodige idiote gedachten erbij.
Maar als je mij vraagt wie er dichter bij “de waarheid” zit, dan is dat wel carl en niet ricky. Carl vroeg zich nml al af wie er nou de baas is in zijn hoofd. Heeft heel vaak door dat woorden maar concepten zijn en dat alles relatief is. Je merkt dat hij zich soms wel afvraagt of hij wel is wie hij denkt dat hij is.
Nou lijkt het mij wel leuk als die 2 een wedstrijdje spirituele ontwikkeling gingen doen. Wie zou dan verder komen ? De simpele carl die daar nu duidelijke verder in is, maar zich dat niet bewust is. Of de slimmere ricky die gewoon eerder zal snappen waarom dingen een illusie zijn. ??