De Bijbel van Spirituele Verlichting

De stem die vertelt wat ik het beste kan doen. Die mij vertelt wat ik nou eigenlijk wil. De stem die mij vertelt wie ik het beste kan zijn, wie ik zou willen zijn. De stem die de voorwaarden stelt aan goed zijn, gelukkig zijn, goeroe zijn. De stem die bepaald of en wanneer ik verlicht ben. De stem die anderen vertelt wat ze het beste kunnen doen om ze te helpen. De stem die mij vertelt hoe de wereld zou kunnen zijn, hoe de wereld zou willen zijn. De stem die voor elk probleem een oplossing heeft.

Die stem lijkt zijn kracht te verliezen.

De problemen, het gevoel ervan, de illusie van motivatie, de blokkade die die stem kracht geeft waardoor ik ernaar wil luisteren, lijken hun kracht te verliezen.
Zou ik dan echt vrij kunnen zijn ? Vrij van wat ik zou willen ? Eindelijk vrij van mezelf ? :-))

Vrij om gewoon te doen, ipv te doen wat ik wil.

Het is een verslaving. Bij een verslaving geldt alles of niets.

Nieuwe fase ? Leven en handelen zonder gedachten/stemmetje die iets zegt, bevestigd. Zonder commentaar, advies of vertelt wat ik moet doen.
Wennen ook met meditatie alsof ik het weer opnieuw moet leren.

17:00

Het is/blijft eng om mezelf niet meer te creeeren en vanuit mijzelf te leven. Niet meer te leven als de persoon.
Durf nog niet volledig door te zetten. De drang om de persoon te behouden voor vertrouwdheid en controle/begrip is nog te groot.

Ik word sochtends wakker door een enorme energie in het lichaam. Het is nu 1,5 week geleden dat ik voor het laatst ben klaar gekomen. De energie kan er weer uit via een orgasme of meditatie. Dan voel ik hoe het wegstroomt door een klein punt in mijn hoofd. Er wordt van alles samen getrokken en het is zwaar om het te laten gebeuren. Het enige dat dit verstoort ben ik en mijn verhalen. Het is dus tijd om afscheid te nemen van mijzelf.

Het feit dat die energie ’s nachts wordt opgebouwd door mijn denken/dromen ’s nachts en hoe overdag dit in balans kan komen via meditatie/bewustzijn is natuurlijk een duidelijk bewijs dat “niks doen” geen optie is.
Ook overgave en toelaten wordt ervaren als een actief doen. Een keuze , een actie die vereist is.
Alleen niet vanuit de persoon.

Er wordt opgemerkt hoe het zoeken naar een afsluiting, een afscheid constant als excuus wordt gebruikt om de projectie te blijven creëren. (een reactie op het interne gevoels-leven. Niet de energie zelf)
Een voorwaarde om het vertrouwde niet meer te creëren. Die voorwaarde hoort bij het vertrouwde. Excuus om te blijven creëren.
Er is geen voorwaarde.

Mijn inner-weten zegt te kiezen voor de stilte. Eigenlijk denk ik dat ik de verhalen wil. Dat ik alle verhalen leuk vind, mooi vind. Het leuke ervaringen zijn. Leuk om guru te spelen bv. Maar ook alle verhalen die ik mijzelf vertel, ook over de dagelijkse dingen. Ik merk dat het een verslaving is, een leuke verslaving, waarvan de nadelen niet altijd duidelijk zijn. Je past de verhalen gewoon aan nml, maakt ze steeds mooier.
Toch weet ik dat ik moet kiezen voor de stilte.

Verhalen over hoe de wereld zou moeten zijn. Hoe dingen zouden moeten zijn. Hoe ik zou moeten zijn. Wat ik zou moeten voelen of ervaren. Wat verlichting zou moeten zijn of betekenen.
Allemaal verhalen.

Een verhaal heeft alleen betekenis op basis van een overtuiging over hoe iets zou moeten zijn.
Geen overtuiging, geen verhaal.

Schrok vanochtend om 6:00 opeens wakker door een harde “krak”. Dacht eerst dat het mijn huis was die kraakte. Maar voelde ook een interne verandering, dus kon wel eens van binnen komen.
Het lijkt erop dat de eenpuntige energie in mijn hoofd cq blokkade cq ego gebroken is. Er is nog veel residu en voel nog een flinke energie belasting die langzaam zal moeten wegebben.

Wel lijk ik opeens een stilte te kunnen ervaren. Er wordt duidelijk gemerkt hoe het ervaren van mijn persoonlijkheid een lichte inspanning kost. (wel vertrouwd nog steeds)
Maar dat wat zich ongemakkelijk voelde bij die stilte, een mening had over alles, incl die stilte, lijkt nu ook weg.

Ik identificeerde mij er al niet mee en hechte er weinig belang aan, dus het doet mij verder weinig. Voelt o.a. door de zwaarte van alle residu nog steeds niet als een bijzondere ervaring. De stilte is wel wat apart, maar zonder iets wat het beoordeelt is het er maar gewoon. Het is een stilte, apart van de zwaarte die ik nog voel en wordt daarom niet ervaren als ervaring.

Alles gaat nog steeds in golven, paar dagen terugval gehad.
Al is de eenpuntige energie achter het derde oog weg, er zit nog steeds een blokkade ergens in het hoofd. Blijft dus doorgaan.

Terugval over, voel mij weer heerlijk. Lijkt een nieuwe fase te komen om te wennen aan de stilte.

De stilte is trouwens nooit een doel, kan geen doel zijn. Het is daar, voordat ik een doel heb. Bij het verschijnen van een doel verdwijnt de stilte.

Als je verlicht bent is het makkelijk om de focus te verliezen en te blijven hangen in je verhalen. (die je dan blijft delen als een guru). Alles is te rationaliseren of weg te rationaliseren. Het is te omschrijven als het vagevuur. Niet het een, niet het ander. Hoe krijg ik weer focus als er niks is om mij op te focussen ?
Ik heb zowel de vriendin, als de leerling het advies gegeven om elke avond voor het slapen gaan minimaal 3 positieve dingen van die dag op te schrijven. (om hun focus van het negatieve naar het positieve te schuiven. Van negatief zelfbeeld naar positief zelfbeeld. Van bang zijn en vnml problemen zien, naar zien dat het goed is)
Ik ga dit advies zelf ook opvolgen.
Een doel zonder doel. Een focus zonder focus.
Dingen doen met geen enkele andere reden dan dat het gedaan is, vanuit mijn inner-weten.