Iemand proberen te zijn.
Iemand die aardig en liefdevol is
Iemand die zich goed voelt
Iemand die zich niet verzet
Iemand zonder blokkade
Iemand die vrij is
Iemand zonder negatieve gedachten
Iemand die wat betekent voor anderen
Iemand die het goede voorbeeld geeft
Iemand die bepaalde dingen doet
Iemand die zijn zelf zijn toekomst bepaald
Iemand die de juiste keuzes maakt
Iemand die van het leven geniet
Iemand die dingen beleefd
Iemand met een mooi verhaal
Iemand die gewoon ontspannen is
Iemand die helpt
Iemand zonder ego
Iemand die niet iemand probeert te zijn
Iemand die verlicht is
Geen begrijpend verhaal meer
Heel vreemd nu ik er geen begrijpend verhaal meer van kan maken.
Mijn keuzes bepalen niet wie ik ben
Niks bepaald wie ik ben. Dus ook niet wat ik doe, welke keuzes ik maak en zeker niet wat ik denk (daarover).
Het zijn gewoon suggesties
“De enige echte blokkade is geloven in een ik dat blokkades heeft. Het zal zichzelf altijd zien als behept met blokkades. Er komt geen een moment waarop het ik zichzelf niet ziet als behept met blokkades. De grootste blokkade is de misvatting dat er een ik is dat blokkades heeft.”
Deze quote van Adyashanti schreef ik al meer dan een jaar geleden op in dit dagboek. Toch bleef ik erin trappen. Bizar weer.
Die innerlijke entiteit die je lijkt te vertellen wat je moet doen. Het zijn gewoon suggesties, meer niet. Je hoeft er dus niks mee te doen. Kan wel, hoeft niet. Dat is de vrijheid die je hebt.
11:00
Ik voelde vanochtend in bed (werd om 5:00 wakker) weer een verschuiving plaatsvinden. Het voelde alsof ik mij eindelijk realiseerde dat ikzelf het probleem was en nu volledig de controle kon loslaten. (daarmee de blokkade) Het voelde alsof ik nu niks anders kon doen dan het maar toe te laten (de energie). Ik verwachte een hele dag dan maar niks te doen, gewoon de energie ervaren. Alleen maar zitten in interne ervaringen hebben. Het tegenovergestelde gebeurd. Ik ben sinds tijden niet zo “productief” en actief bezig geweest. Grappig is hoe ik opmerk hoe het zelf de neiging heeft om hier tegenin te gaan. Hoe het de boel wilt analyseren wat ik het beste kan doen, in welke volgorde, mijzelf niet te moe maken, doe ik wel het juiste voor mijzelf om dit goede gevoel te behouden hahaha. M.a.w. de neiging om de boel weer te blokkeren. Het gebeurt tot nu toe niet.
Grappig hoe dat weer werkt haha. Die paradox. Jaren leef ik in angst dat de controle/blokkade loslaten zal resulteren in deze overweldigende ervaring, waarin ik niet meer normaal kan leven en functioneren. Waarin ik niet meer productief en actief zal zijn etc. Ik weet natuurlijk niet hoe het morgen is, maar op dit moment gebeurt het tegenovergestelde hahaha.
(oppassen het niet als excuus te gebruiken om niet door te gaan)
Het proces en een “normaal leven”.
Ben eergister een avondje wezen salsa dansen met een vriendin. Was leuk en gezellig. Hierdoor werd ik wel gewezen op het feit waarom ik gestopt ben met salsa dansen. Dit proces gaat om het volledig loslaten van de controle en proberen iemand te zijn. Dit is gewoon erg moeilijk als ik ga salsa dansen. Salsa dansen is iets wat ik aan het leren ben en dus vooral vanuit mijn denken doe, vanuit controle. Tevens de vele interactie met mensen zorgt er toch voor dat ik automatisch iemand probeer te zijn, denk als afspiegeling tegenover andere mensen. Ik merk dat zoiets dus mijn proces in de weg zit, het is te zwaar om beide te doen en dus moest ik kiezen.
Ik merk hoe zwaar het nu weer is en een “normaal leven” gewoon niet mogelijk is. Merk hoe ik de behoefte heb op mijzelf te zijn. Denk dat ik zelfs de vriendin ff op een laag pitje moet zetten. Denk ook dat ik seks even moet laten voor wat het is. (geen idee hoe lang, misschien is het maar kort, dat weet je nooit met dit soort dingen, het is zo veranderlijk per dag) Zo was die ervaring van 9 aug ook maar 1 dag.
Toen ik aan het begin van dit pad stond en las hoe verlichten dus hiermee bezig waren (Katie, Eckhart) vroeg ik mij altijd af hoe ze dat deden. Hoefden ze niet te werken ? Hoe kwamen ze aan geld ? Etc. Maar ondertussen is het duidelijk dat je gewoon je inner-weten moet volgen en dan regelt dat zich vanzelf. Ik ben ondertussen wel van mening dat een standaard leven wat in onze maatschappij normaal wordt gevonden; een fulltime baan met een gezin, gewoon niet mogelijk is met dit pad. Dat is gewoon te zwaar om te combineren. Je inner-weten lost dit probleem vanzelf op. Het zal gaan om het loslaten van verantwoordelijkheden die je normaal jezelf oplegt. Ook een gezin met jonge kinderen lijken mij geen probleem. Het zal dan gewoon iets langer duren dat is alles. Nu duurt het ook 6 jaar. Dan zal het misschien 10 jaar of iets langer duren. Dan zijn de kinderen ook oud genoeg om meer tijd voor jezelf te hebben, dus dat regelt zichzelf. Ik denk bv dat een verlicht iemand zelfstandige kinderen met een goed zelf probleem oplossend vermogen zal opvoeden, waar ze veel aan zullen hebben later. (je moet alles in het leven toch zelf doen en succes in het levenn hangt af hoe je met tegenslag/verlies om kan gaan) Het voordeel is dus dat je snel veel tijd voor jezelf hebt omdat je kinderen je niet meer zoveel nodig zullen hebben. (wat het doel van echt opvoeden is: jezelf overbodig maken) Ik zie hetbv bij de vriendin hoe ze haar zoon van 5 opvoed. Ze zegt graag een zelfstandig kind op te willen voeden, maar doet het tegenovergestelde en houd hem afhankelijk. Ze heeft dat niet door. (zoals vrijwel alle ouders) Van binnen willen ze graag nodig zijn, willen ze graag dat hun kinderen ze nodig heeft.
Zoals altijd denk ik weer bijna bij het eind te zijn.
Geen einde
Het proces zelf is dus een illusie. Dat is wat van verlichting een doel maakt in de toekomst. Dat er een oorzaak zou zijn dat ik niet verlicht zou zijn. Het proces (hersenen) is dus zijn eigen oorzaak. Dit werd geloofd en dat voedde het proces met mijn intentie om verlicht te zijn.
Het proces verdwijnt pas als het niet meer wordt gevoed. Als er gestopt word te geloven dat er een oorzaak is, als er gestopt word te geloven dat ik er nog niet ben. (-> is dat waar ?)
Als er geen intentie meer is om iets te doen om verlicht te worden. Om iemand te zijn. Om iets te veranderen in gevoel en/of ervaring.
Wat is het punt van dit dagboek ?
Immers dat weet ik al lang. Ik ervaar het misschien als nieuw inzicht, maar dat is het niet. Dit dagboek bewijst dat. Het inzicht lijkt echt, maar is dus ook een illusie. Deze kennis doet niks voor mij en kan niks voor mij doen. Het enige wat mijn hersenen ermee kunnen doen is het weer tot een doel maken. Zoals het alles wat een verlichte zegt tot doel maakt en dus alles wat ikzelf zeg tot doel maak.
De dualiteit van dit dagboek dat zowel de verlichte meester is, als de zoeker waar hij tegen praat. Er is beide. Ik denk beide te zijn.
Humor 🙂
Dus dan lijkt het weer alsof ik het inzicht heb gekregen dat mijn nieuwe inzichten niet echt zijn. Maar ook dat wist ik al. Dan lijkt het weer een nieuw inzicht dat ik hierin dus in een eeuwige loop zit gevangen. Maar ook dat wist ik natuurlijk al. Dan lijk ik weer het inzicht te krijgen om te vertellen dat heel dit dagboek onzin is, maar dat wist ik ook al. Alleen waar ik het op projecteer is veranderd , dus lijkt het weer een nieuwe betekenis te hebben.
Dan lijkt er weer het inzicht te komen, dat wat ik ook vertel, het zal nooit kloppen. Maar ook dat wist ik al. Dan komt er het inzicht dat het nooit te begrijpen is, ook niet terwijl ik verlicht ben. Maar dat wist ik al.
En zo houd het proces, (het ego; wie ik denk te zijn) mij aan het lijntje. Het doet zich voor als verlicht meester om mij de zoekende te helpen verlicht te worden. Dan wordt er natuurlijk gelijk de vraag “waarom” gesteld. Waarom kan ik mijzelf voor de gek blijven houden ? Omdat het deels in feite ook gewoon waar is. Ik ben een verlicht meester die zoekenden kan helpen verlicht te worden, of beter gezegd bewuster te worden. Dat ben ik al jaren. Net als dat ik ook nog steeds een zoeker ben, omdat het proces nog niet is stilgevallen. Maar tevens ben ik beide niet. Omdat de vraag zelf onzin is. Dus kan er geschreven worden om het zo begrijpelijk mogelijk te maken. (wedstrijdje wie het beste verlichting kan uitleggen) Maar het beste begrijp je het door te beseffen dat de vraag onzin is. Door te beseffen dat de vragensteller zelf onzin is. Maar ook dat wist ik al.
Het is ook gewoon een mooi verhaal. Verlicht meester die zoekenden helpt. Het is ook gewoon een mooi verhaal; een proces dat mij mooie inzichten geeft waarmee ik mijzelf (en anderen) kan helpen verlicht te zijn. Een proces dat mij een steeds beter persoon zou maken. (= geloven dat verlicht zijn je een beter persoon maakt, wat ook deels waar is. Het maakt je alleen niet beter dan andere mensen. Het maakt je alleen beter dan wie je dacht te zijn) Wat ik ook al ergens geschreven heb volgens mij.
Dat is waarom ik mijzelf zo lang voor de gek kan houden. Al die verhalen zijn waar en onwaar tegelijk. Telkens kan ik kiezen. Het is gewoon een mooi verhaal en dus waarom niet ervoor kiezen dat het waar is ? Ook dit wist ik al, want ik heb al geschreven dat het allemaal een sprookje is en dat sprookjes gewoon leuk zijn, dus waar om ze niet gewoon vertellen ?
Ik blijf dus vragen beantwoorden waarvan ik het antwoord al weet. Ik weet ook al lang alle antwoorden als verlicht meester hahaha.
Zo lijkt het proces dus mijn vriend. Iets wat mij beschermt en helpt en steunt. Niks anders als wat ik schreef ruim 6 jaar geleden, hoe ons zelfbeschermingsmechanisme juist zelfdestructief is. Ook dat verhaal wordt weer als excuus gebruikt.
En dat is dus de dualiteit van een verlicht meester. Hij wil graag andere mensen helpen, maar kan ze alleen verhalen geven die juist in de weg zitten. Dat is de dualiteit van een zoeker. Hij wil graag verlicht zijn, maar het zoeken zit hem in de weg.
Ik merk op hoe ik iets wil schrijven wat dit verhaal een einde geeft. Iets wat ik al vele jaren probeer. Hou ik dit dagboek vol in het geloof dat ik kan schrijven tot dat dit proces is stilgevallen en er geen verhalen meer zijn. Een paradox. Want ook dat is een verhaal hahaha. Ik merk op hoe er weer wordt teruggegaan; “het is niet te begrijpen”, “het is niet uit te leggen”, “het is niet te bevatten”, “te voelen”, “te ervaren”. Bla bla bla. Herhaling herhaling herhaling. Elke poging tot een einde is weer terug gaan naar het begin. Het is weer een vorm van zoeken. Het zoeken naar het einde is wat het einde in de weg zit hahahahaha. Het is weer mijn hersenen die van het einde van het zoeken een doel hebben gemaakt.
Er is geen einde. Is dat dan het einde ? Nee, want het einde is daar waar het verhaalt stopt. Dus schrijven “er is geen einde” en dan stoppen, maakt dat de verhalen stoppen. Ik schreef al eerder dat ik gewoon moest proberen te stoppen met dit dagboek, wat ik projecteerde op het proces. Ik schreef al eerder dat dit dagboek juist het proces voed. Maar ook schreef ik hoe dit dagboek juist helpt bij het loslaten en doorzien van de onzin. Het is beide.
Ik kan dus geen einde schrijven voor dit dagboek. Want zolang ik schrijf houd ik het dagboek in stand. Er is dus niks wat ik kan doen. Ik kan weer alleen niet-doen. Ik kan er alleen een einde aan maken door gewoon te stoppen met schrijven. Wat tot nu toe niet gelukt is, wat tot nu toe niet gebeurd is.
Kan ik ervoor kiezen om er gewoon mee te stoppen ? Ik weet het gewoon niet. Ik heb het eerder geprobeerd en dat was niet gelukt. Zelf terwijl ik weet dat ik niks nieuws kan vertellen. Dat inzicht heb ik ook al heel lang. (dat denk ik iig)
Een einde dat ik verzonnen had was: “Geen interne reizen meer, tijd om weer extern te reizen”. Ik vond dat een mooi verzonnen einde haha. De titel van mijn eerste stukje op 27 oktober 2012 was immers: “Geen externe reizen meer, tijd voor een interne reis”.
Maar dat lijkt nu zo onzinnig omdat ik helemaal niet meer ervaar dat ik reis. (meer gewoon “er is” zoals ik al geschreven heb)
“Ik ben” -> Is dat waar ?
Ik ben
->Is dat waar ?
Ik begrijp
Ik wil
Ik besef
Ik ervaar
Ik voel
Ik identificeer mij met
Ik zoek
Ik zie
Ik observeer
Ik doe
Ik vraag
Ik kies
Ik bepaal
Ik wordt herboren
“ik” zou totaal uit onze taal verbannen moeten worden. Het is complete onzin.
Kan een verhaal, een opmerking, een inzicht, een ervaring, een gevoel, betekenis hebben zonder een ik ?
Ik ben verlicht
Ik wil verlicht zijn
Ik besef verlicht te zijn
Ik ervaar verlichting
Ik voel het
Ik zoek verlichting
Ik observeer mijn ego/gevoelens
Ik mediteer
Ik vraag mij af ? Wie ben ik ? Wat doe ik? Waarom doe ik dat ? Waarom voel ik dit.
Ik ben niet verlicht omdat ik daarvoor kies.
-> is dat wie ik ben ?
Mijn werkelijke zelf ? Mijn werkelijke ik.
-> is dat wie ik ben
Ik moet beseffen, ervaren: “Er is niks”
-> is dat wie ik ben ?
Ik ben degene die dit schrijft.
-> is dat wie ik ben ?
Ik ben de verhalen verteller.
Ik ben de ervaring
Ik ben de keuzemaker
Ik ben de bestuurder, de doe-er.
Ik ben
– Alles is waarheid want onwaarheid bestaat niet.
– Het enige wat waar is is: Ik ben.
Onzin Jed McKenna. Zoals alles wat een verlichte zegt, alles wat ik zeg (en dus denk) (-> is dat wie ik ben?) onzin is.
Wie weet besloot Osho daarom wel om 3 jaar lang niet meer te praten. Toen besefte hij pas echt dat hij alleen maar onzin kan uitkramen 🙂
Hahahahaha
De toekomst
Geloof dat eindelijk de toekomst aan het wegvallen is.
Ervaring van Tijd
Het ervaren van tijd lijkt weg te vallen. (wat natuurlijk logisch is zonder verleden en toekomst haha)
Kiezen voor totale leegte
Ik moet het opschrijven en delen, anders gaat het verloren, ga ik verloren. Dat zouden we toch niet willen ? Hahaha
Als er geen zelf is om betekenis te geven aan mijn ervaringen, of als ik mijn zelf geen betekenis geef, kan ik natuurlijk wel de ander gebruiken om mijn ervaringen betekenis te geven.
Als ik stop met opschrijven en stop met andere mensen helpen is er werkelijk geen reden meer voor mijn bestaan en ook niet voor mijn ervaring na mijn dood.
Heb op dit moment het idee dat dat een noodzakelijke fase is voor volledige verlichting. Zou wel overeenkomen met mijn inner-idee om gewoon te gaan wandelen.
Op dit moment kan ik elke handeling rationaliseren en heb ik moeite mijn inner-weten te volgen. Moet ik nog wel wat volgen ? Morgen is het toch weer anders ? Het is verwarrend allemaal en ik lijk er niet uit te komen. Ik lijk geen keuze te maken. Ja, dat is het. Ik kom er niet uit omdat ik geen keuze maak!
(misschien daarom wel een (lichte) irritatie naar verlichten die constant lullen er is geen doener, je kan niet kiezen uit vrije wil bla bla bla gelul)
Logischerwijs zal ik het gewoon moeten proberen, maar als ik die keuze denk te maken voel ik weer die weerstand en rationalisatie en het jagen naar een goed gevoel om anderen te helpen met mijn kennis en ervaring. Zeker omdat ik kijk naar andere verlichten die proberen te helpen en zie: ” jullie bakken er niks van” (op een enkele bekende na natuurlijk) .
Ik geloof dat ik het beter kan en als er mensen zijn die het willen (dat is maar de vraag, misschien wel als je het goed uitlegt) echt kan helpen. De praktijk bevestigd dit.
Tevens geloof ik dat ik die fase van stilte nodig heb om de leegte volledig tot ontwikkeling te kunnen laten komen en het ik/zelf geheel en volledig weg te laten vallen.
Ook geloof ik half dat het wel beide kan in de juiste dosering. Dat het weer een zwart/wit keuze is vanuit het duale denken.
Zoals ik al een tijd niet kom om een keuze te maken kwa het hebben van seks , waarin ik vaak niet meer de discipline heb om niet klaar te komen tijdens de seks om mijn energie te behouden voor het proces.
Immers het proces lijkt gewoon door te gaan. Maar als ik mijn vriendin zie die ook gewoon een geile donder is, lijk ik niet in staat die keuze te maken. Het is veel te leuk, te fijn, de ervaringen zijn te mooi. Ook nu terugkijkend zou ik geen andere keus willen gemaakt hebben. Wel voor de toekomst, of nu.
Het is een fase waarin ik weer moe van mijzelf begin te worden. Ik zal dus kennelijk toch echt zelf een keuze moeten gaan maken.
Niet meer weg rationaliseren dat er geen probleem is (wat ook zo is) en niet denken dat het vanzelf gaat omdat ik toch niks kan doen. Want ik weet dat ik niks kan doen, maar dat wil dus niet zeggen dat ik niet gewoon keuzes moet maken blijkt wel weer. (al is dat niet vanuit een doener of een zelf, wel inner-weten)
Voor hetzelfde geld duurt die fase maar een paar weken haha
21:00
Ik lijk nu een keuze gemaakt te hebben en er wordt opgemerkt hoe ik afgelopen weken/maanden heb zitten vechten tegen de nutteloosheid van mijn bestaan. Ik merk op hoe ik mij verveel omdat er niks meer te doen is, niks waarvan ik het idee heb dat het mij plezier gaat brengen. Niks waar ik echt van kan genieten. Hoe ik geen zin meer heb om dingen te ondernemen omdat ze geen ervaringen meer zullen creëren. Hoe ik heb zitten wachten terwijl ik vasthield aan die ervaring met de rationalisatie dat het onzin is om mij te vervelen want er is altijd wat te doen, altijd wat te ervaren. Ik had niet door dat ik nog steeds weerstand aan het bieden was tegen de leegte. Ik merk op hoe ik mij verveel en accepteer dat ik nergens zin in heb. Hoe prettig het is om gewoon te accepteren dat ik mij kut voel omdat ik mij verveel en nergens zin in heb. Ik weet nu ik de keuze gemaakt lijk te hebben dat het slechts een fase is. Een laatste golf van ego/zelf/ik die de nutteloosheid van zijn bestaan inziet. Het is echter niet persoonlijk (nog onpersoonlijk).