De Bijbel van Spirituele Verlichting

Zat gisteravond een lezing van Alan Watts te beluisteren via youtube. Hierin vertelt hij over hoe ademhalen automatisch gaat en ook iets is wat je zelf kan doen. Beide is mogelijk.
Maar dit zal voor meer processen gelden, zoals denken, bewegen etc.
Is het verschil alleen interpertatie ? Het is niet een gedachte, het is een gevoel. Dus op het niveau van gevoel is er soms een gevoel van controle en soms gaat het automatisch.
Is dit interpretatie zonder denken ? Waarschijnlijk moet dit even bezinken voordat ik het snap.

Waarom neem ik mijn (tijdelijke) zelf zo serieus ? Waarin neem ik het proces zo serieus? Ook dat is gewoon het leven.
Net als het leven zelf is dat ook gewoon een grote grap hahaha.
 
De enige reden dat ik er zo’n belang aan hecht is omdat ik het zelf belangrijk maak, op basis van ideeën die ik mijzelf weer wijsmaak en dus belangrijk maak. Het is dus niks anders als mijzelf weer betekenis geven.
Wat een onzin 🙂
 
Het proces van verlichting is ook een grote grap en verder totaal onbelangrijk. Haha.
 
(dat geld dus ook voor de ander. Daarom neem ik de ander serieus en vind ik hun proces belangrijk. Alhoewel. Ik denk eerder dat ik mijzelf en mijn proces zo belangrijk vond, omdat ikzelf het goede voorbeeld moest geven (en zo geef ik mijzelf betekenis) en mij verplicht voel anderen en hun proces serieus te nemen. Want dat is wat ze graag willen, dat is waarmee ik ze gelukkig lijk te kunnen maken. Hahaha.
Een illusie natuurlijk.)
 
Het is gewoon een nieuwe invulling aan het leven geven. Dan zeg ik tegen mijzelf, het leven en mijzelf niet meer serieus te nemen, maar daarmee houd ik mijzelf voor de gek. Dat geld alleen t.o.v. de oude situatie, want ik heb het gewoon een nieuwe invulling gegeven. Het leven een nieuwe invulling en dus een nieuw doel gegeven hahaha.
 
Paradoxaal gezien is er een goede kans dat dat ook gewoon een onderdeel van het proces moet zijn hahaha.

Wat is daar gewaar van ?
Ik ben gewaarzijn ?
Er is niks, niks is altijd onbekend en dus altijd nieuw.
Is het te herkennen ? Nee, want het is altijd nieuw en onbekend. Het is als zodanig te herkennen.
 
Ik kan niks doen, ik ben alleen gewaar.
Het is niet alleen een vertrouwen in mijzelf, maar ook een vertrouwen in de ander.
Wees gewaar hoe de ander het proces doet (en is).
Ik heb de overtuiging van zelf sabotage door het ego. Maar het einde van het ego, van het proces is onvermijdelijk. Als ik de zelf sabotage niet voed kan ik geheel op het ego vertrouwen zichzelf te laten gaan, zichzelf oplossen in het geheel.
 
Ik heb geleerd mijzelf, het geheel te vertrouwen. Nu moet ik ook de ander, het ego vertrouwen.
Dan is er ook acceptatie van de ander.
Vertrouwen in het proces.
Daarmee ook het vertrouwen in het proces van andere mensen. (dit heb ik meestal nog niet)
 
Alles waar ik gewaar van ben is de ander. Ik ben niks.
 
Het is ook logisch om vertrouwen te hebben in de ander. Immers het is niet ik die zoekt. Het is de ander (tijdelijke ik) die zoekt. De behoefte is van de ander. De “ik wil” is van de ander. Het is het proces van het ego, van de ander. Ik ben slechts gewaar.

Negeren of ontkennen omdat anderen (cq verlichten) het omschrijven als een illusie is je zelf voor de gek houden.

Niet alleen vertrouwen.
Het is BLIND vertrouwen.
Vertrouwen zonder enig idee, begrip of observatie.

Interne energie begint zich weer op te bouwen. Ik geef niet toe aan de drang mijzelf te ontladen. Het is (nog) niet nodig. Merk dat ik mij er veel minder mee identificeer dan vroeger.
Wat gebeurt dat gebeurt. Ik heb geen idee wat er gebeurt, of er iets moet gebeuren, wat de gevolgen ervan zijn, welke invloed het heeft heeft op mijn dagelijks leven.
Merk op dat er weer een lichte issue is met controle. Alhoewel het geen sterk gevoel is, toch een soort zorgen maken over er feit dat ik er geen controle over heb, dat ik geen controle heb en de controle dreig te verliezen.
 
Toch is er een belangrijk verschil. Het is niet iets wat mij overkomt, het overkomt de ander.
Ik hoef niks te doen, toe te laten of niet te blokkeren of wat dan ook. Ik kan het niet fout doen. Ik hoef het dan ook niet in de gaten te houden, te observeren of wat dan ook.
Niet bang te zijn hoe het mij beïnvloed, met welke gevolgen.
Ik vertrouw de ander. Het is zijn proces. Heeft niks met mij te maken. (ook al beïnvloed het mij wel, heeft het effect op mijn dagelijks leven)
 
Ik hoef niet te voelen wat er gebeurt. Ik hoef het niet te begrijpen, te ervaren en dus ook niet te observeren, in de gaten te houden of wat dan ook.
Ik weet niet wat er gebeurt, wat er gaat gebeuren, met welke gevolgen. Hoe het mijn leven zal beïnvloeden, mijn doelen, mijn relaties met anderen, mijn plek in de maatschappij. Ik heb echt geen idee.
 
Maar het is een proces waar de ander doorheen moet en dat is prima. Het kan niet anders. Het is onvermijdelijk. Het is juist goed dat het gebeurt. Ik vertrouw er blind op dat alles goed is.
 
Wat er ook gebeurt het zal geen effect hebben en heeft geen effect op de essentie wie ik ben. De ander, het proces van de ander beïnvloed misschien het leven, maar niet de essentie wie ik ben. Dat wat ik altijd al geweest ben, wat ik altijd zal zijn. Ongeacht de omstandigheden en gebeurtenissen.
Het leven dat ik leid zal mij nooit kunnen veranderen.
 
Het proces, de energie, de blokkade. Het zit de essentie van wie ik ben ervaren niet in de weg. Het is een proces van de ander wat ik het best kan omschrijven als iets wat zich op de achtergrond afspeelt.
Ik hoef en kan daar niks mee doen.
 
Ik heb al die tijd iemand anders leven geleid. Hahaha
 
Het wordt tijd dat ik mijn eigen leven ga leidden. Ben benieuwd hoe dat zal uitpakken.
Het is een blind vertrouwen in het totale onbekende. Het geen idee hebben wat er gaat gebeuren, hoe het zal uitpakken. Wat voor invloed het zal hebben op bestaande relaties , hobby’s en dingen in mijn (oude) leven. (hahaha)
 
(ben benieuwd welke dingen mijn nieuwe ik zal overnemen van mijn oude ik. Welke dingen het zal voortzetten en welke dingen niet. Wat zal ik vandaag gaan doen? Wat zal ik morgen gaan doen? Geen idee. Het zal een verassing zijn. Maar grote kans dat er helemaal niet veel zal veranderen haha, al ervaar ik het als iets compleet nieuws)
 
Alles wat met mijn oude tijdelijke Ik te maken heeft is niet mijn verantwoordelijkheid.
Ik heb en had er nooit grip op en kan er dan ook niet verantwoordelijk voor zijn.
Mijn leven begint met een schone lei, elke keer weer.
 
13:30
 
Je zou het ook kunnen omschrijven dat er gewoon een entiteit in mij zit die niks met mij te maken heeft. Een soort alien.
Alleen hoef ik mijzelf er niet tegen te beschermen op wat voor manier dan ook. Geen zorgen te maken hoe het mij en mijn leven beïnvloed. Ik behoef het geen enkele aandacht te schenken.
Gewoon blind erop vertrouwen dat alles in orde is. (en zal blijven)

Ik leef op dit moment gewoon nog in een duale wereld. Ondanks alle verhalen over de non -dualiteit van de realiteit en het accepteren hiervan. De verhalen over het doorzien van de illusie van het zelf, ego. Blijft de realiteit dat ik op dit moment een duale realiteit ervaar. Het is dan misschien een zelf gecreëerde werkelijkheid, die je een illusie kan noemen, maar feit blijft dat ik dualiteit ervaar. Dualiteit kan natuurlijk nooit non-dualiteit vinden of worden.
Het is hetzelfde verhaal van sterven om herboren te worden.
De dualiteit moet sterven zodat ik non-dualiteit zal ervaren.
 
Dit gebeurt door de zelfopoffering van de ander. Waar ik een blind vertrouwen in moet hebben.
 
Kennelijk ben ik zelf al gestorven en herboren. Ik ervaar echter nog “de ander” , het ego, iets waar ik mij soms nog steeds mee identificeer. Het is een vreemd iets.
Dan voelt het  alsof ik iets wil, maar dan is het dus gewoon de ander die iets wil.
Sterker nog alles wat ik voel is de ander, ik kan mijzelf immers niet voelen.
 
Het is gewoon een prettige manier om de situatie te omschrijven. Op dit moment ervaar ik het ook zo.
Verlichting kan je dan omschrijven als het wegvallen van de duale ervaring in een non-duale ervaring.
Het wegvallen van de zogenaamde illusie, het tijdelijke zelf, het ego-> de ander.
 
Innerlijke vrede is er niet pas in een non-duale staat. Ook in een duale staat kan er innerlijke vrede zijn. Ook al is het proces met alle energie stromen en blokkades in volle gang.
Op het moment dat het volledige en blinde vertrouwen er is. Eerst in mijzelf en daarna “de ander”/ego , zal er een rust zijn.
Er is dan geen reden meer om mij ergens druk om te maken, mij ergens zorgen om te maken , mij afvragen of ik het wel goed doe. De behoefte om de boel te observeren, bewust te zijn etc.
Geen zin om verlicht te willen zijn. Dat is immers nutteloos.
Elke begeerte die ik ervaar komt uit de ander, wordt geïnterpreteerd door de ander. Laat maar gewoon gaan, daar hoef ik niks mee te doen.
 
Er is niks om maar toe te gaan, ik ben er al. Ik kan nergens anders zijn. En ben hier altijd al geweest. Het is de essentie van wat ik ben. Het leven waar ik bewust van ben heeft hier geen enkele invloed op.
 
Daarom is het nutteloos om een bepaalde ervaring of gevoel te willen. Het zal altijd van de ander zijn. Het is niks anders als de ander willen veranderen.
Ik wil de ander veranderen omdat ik geloof dat het mijn leven beter zal maken. Omdat ik ervaar wat de ander/ego ervaart.
(dit doen we ook letterlijk in het dagelijkse leven)
 
Vertrouw de ander, laat hem zijn. Waarom zou ik mij druk maken om de ervaring en gevoelens die ik ervaar als ze toch van de ander zijn. Het ego, de ander doet zijn best om het mij naar de zin te maken, mij gelukkig te maken.
Maar zoals ik de ander niet gelukkig kan maken, kan de ander mij niet gelukkig maken.
Ik ben gelukkig ondanks de ander. Ondanks dat ik bewust ben van de ervaringen en gevoelens van de ander.
Laat het zijn.
Wat de ander ook doet, het kan en zal mij nooit raken in de essentie die ik ben.
Nu de ander weet dat hij mij alleen echt gelukkig kan maken door zichzelf op te offeren, is dat wat zal gebeuren.
De enige reden waarom hij dat niet deed is omdat ik wilde dat hij dat niet deed.
 
Blind vertrouwen is acceptatie van de zelfopoffering van de ander.
 
Ps. Uiteraard blijft het allemaal maar een verhaaltje.

Er is niks.
Ik ben niks.

Dat ik mij op een bepaalde manier wil voelen (vrolijk, gelukkig,liefdevol, energiestromen in balans etc) is ook maar een mening, waarom zou ik daar zoveel waarde aan hechten ?
 
Wie zou ik zijn zonder die gedachte, cq overtuiging ?
 
(het is een bron van begeerte, een bron van de controle willen, de bron van verslaving van het streven naar een goed gevoel, de bron van de illusie van motivatie)
 
Als ik iets niet meer doe om er een goed of beter gevoel van te krijgen, waarom zou ik iets dan nog doen? Geen idee, toch doe ik het gewoon.
 
Is het überhaupt mijn mening wel ? Is het niet gewoon de mening van de ander? De bron van het ego?
 
Het hangt ook samen met de andere pilaren zoals vertrouwen natuurlijk. De enige reden dat ik iets wil, iets nastreef is omdat Ik geen vertrouwen heb. Er wordt mij geleerd dat het mij niet wordt gegeven, ik moet het zelf regelen, cq bewerkstelligen. Terwijl het juist andersom is hahaha.
Als ik de ander gewoon vertrouw, wat voor zin heeft het dan nog om een bepaald gevoel of ervaring na te streven ? Onzinnig.