Ik leef nog in een duale wereld.

Ik leef op dit moment gewoon nog in een duale wereld. Ondanks alle verhalen over de non -dualiteit van de realiteit en het accepteren hiervan. De verhalen over het doorzien van de illusie van het zelf, ego. Blijft de realiteit dat ik op dit moment een duale realiteit ervaar. Het is dan misschien een zelf gecreëerde werkelijkheid, die je een illusie kan noemen, maar feit blijft dat ik dualiteit ervaar. Dualiteit kan natuurlijk nooit non-dualiteit vinden of worden.
Het is hetzelfde verhaal van sterven om herboren te worden.
De dualiteit moet sterven zodat ik non-dualiteit zal ervaren.
 
Dit gebeurt door de zelfopoffering van de ander. Waar ik een blind vertrouwen in moet hebben.
 
Kennelijk ben ik zelf al gestorven en herboren. Ik ervaar echter nog “de ander” , het ego, iets waar ik mij soms nog steeds mee identificeer. Het is een vreemd iets.
Dan voelt het  alsof ik iets wil, maar dan is het dus gewoon de ander die iets wil.
Sterker nog alles wat ik voel is de ander, ik kan mijzelf immers niet voelen.
 
Het is gewoon een prettige manier om de situatie te omschrijven. Op dit moment ervaar ik het ook zo.
Verlichting kan je dan omschrijven als het wegvallen van de duale ervaring in een non-duale ervaring.
Het wegvallen van de zogenaamde illusie, het tijdelijke zelf, het ego-> de ander.
 
Innerlijke vrede is er niet pas in een non-duale staat. Ook in een duale staat kan er innerlijke vrede zijn. Ook al is het proces met alle energie stromen en blokkades in volle gang.
Op het moment dat het volledige en blinde vertrouwen er is. Eerst in mijzelf en daarna “de ander”/ego , zal er een rust zijn.
Er is dan geen reden meer om mij ergens druk om te maken, mij ergens zorgen om te maken , mij afvragen of ik het wel goed doe. De behoefte om de boel te observeren, bewust te zijn etc.
Geen zin om verlicht te willen zijn. Dat is immers nutteloos.
Elke begeerte die ik ervaar komt uit de ander, wordt geïnterpreteerd door de ander. Laat maar gewoon gaan, daar hoef ik niks mee te doen.
 
Er is niks om maar toe te gaan, ik ben er al. Ik kan nergens anders zijn. En ben hier altijd al geweest. Het is de essentie van wat ik ben. Het leven waar ik bewust van ben heeft hier geen enkele invloed op.
 
Daarom is het nutteloos om een bepaalde ervaring of gevoel te willen. Het zal altijd van de ander zijn. Het is niks anders als de ander willen veranderen.
Ik wil de ander veranderen omdat ik geloof dat het mijn leven beter zal maken. Omdat ik ervaar wat de ander/ego ervaart.
(dit doen we ook letterlijk in het dagelijkse leven)
 
Vertrouw de ander, laat hem zijn. Waarom zou ik mij druk maken om de ervaring en gevoelens die ik ervaar als ze toch van de ander zijn. Het ego, de ander doet zijn best om het mij naar de zin te maken, mij gelukkig te maken.
Maar zoals ik de ander niet gelukkig kan maken, kan de ander mij niet gelukkig maken.
Ik ben gelukkig ondanks de ander. Ondanks dat ik bewust ben van de ervaringen en gevoelens van de ander.
Laat het zijn.
Wat de ander ook doet, het kan en zal mij nooit raken in de essentie die ik ben.
Nu de ander weet dat hij mij alleen echt gelukkig kan maken door zichzelf op te offeren, is dat wat zal gebeuren.
De enige reden waarom hij dat niet deed is omdat ik wilde dat hij dat niet deed.
 
Blind vertrouwen is acceptatie van de zelfopoffering van de ander.
 
Ps. Uiteraard blijft het allemaal maar een verhaaltje.