De Bijbel van Spirituele Verlichting

Wat verdwijnt er nu allemaal ?
De illusie van motivatie
De illusie van controle
De illusie van intern en extern
De illusie van lokatie, hier en daar
De illusie van onderscheid
De illusie van zelf
De illusie van een toekomst
De illusie van ervaringen
De illusie van het leven
De illusie van verhalen
De illusie van problemen
De illusie van conflict
Een referentiekader
 
Bij de eerste gebeurtenis verdwijnt:
Het zelf
Angst
Verleden (en toekomst)
Controle
Afweermechanismen
Lijden
Problemen
 
16:30
 
Mooiji zit volgens mij in de verlichtingsfase dat het zelf nog aan het oplossen is. Hij identificeert zich er niet mee en is genesteld in de leegte, maar ervaart nog die sturende attentie (bewustzijnsbel) en de zelf die hiervan uitgaat. Waarschijnlijk is hij een stuk beter gesetteld in de leegte dan ik, hij probeert immers niet zo hard te begrijpen zoals ik dat doe/deed voor dit dagboek. Maar dat is volgens mij waarom hij het heeft over “wat is daar gewaar van” en over de “i am” achter de “i” etc. Dat zou een verklaring kunnen zijn waarom hij aan al die onzin meedoet. Hij is gewaar dat hij niet het ego/zelf is, maar de echo ervan is nog aanwezig. Hij doet het niet voor zichzelf, maar geeft wat anderen denken nodig te hebben. Maar hij heeft nooit goed over nagedacht dat ie daarmee een onderdeel is van de kwaal. Ook al wijst hij naar de waarheid met zijn verhalen. Die verhalen blijven in de weg staan, zeker door de manier waarop hij zich als heilige laat vereren. (wat best cool is in deze fase (maar wel in de weg zit als je bewust bent dat er nog meer is, wat hij dus niet doorheeft waarschijnlijk) , het heeft mij ook best lang leuk geleken om te doen en het hele gebeuren geeft geloofwaardigheid aan je woorden, wat natuurlijk een reden is om aan die ongein mee te doen, immers hoe kunnen mensen anders weten dat jij het echt weet en niet net als duizenden andere leraren uit je nek lult)
Omdat verlichten zelf ook niet alles begrijpen zou er eigenlijk ook voor hen nog een leraar moeten zijn haha. Als je tenminste het verhaal zou geloven dat verlichting is wat mensen willen. Wat dus niet zo is. Dat is wat ik wilde en daarom kreeg ik het ook. Zonder al teveel moeite. Dus nutteloos om dit aan andere verlichten uit te leggen.
Trouwens op hun manier hebben ze nog steeds nut. Immers ieder speelt zijn rol.
Als je echt verlicht wilt zijn ben je eigenwijs genoeg om te weten dat verlichten ook gewoon uit hun nek lullen en eigenlijk geen idee hebben wat ze is overkomen haha.
(geen idee wat hier waar van is, maar vind het een mooi verhaal)
 
Waarschijnlijk zijn de mensen die in deze fase leraar zijn en een breed publiek bereiken degene die boeken schrijven en dat soort dingen, voor onszelf zoals Jed en ik, om te begrijpen wat ze is overkomen. En slechts een enkeling gaat ermee door. Want na deze fase zullen zij ook door hebben dat het geen zin heeft om leraar te spelen omdat mensen het helemaal niet willen en als ze het wel echt willen jou niet nodig hebben (je zit eerder in de weg als projectie) . Dus er is niks verhevens aan het feit dat de volledig ontwaakten geen leraar zijn. Het is zelfs compleet logisch hahaha.

Jij wilt helemaal niet verlicht zijn. Wat jij wilt is:
 
De wereld verbeteren
Jezelf verbeteren
Een levensdoel hebben
Problemen oplossen
Een goed gevoel creëren
Een utopia creëren
Mensen redden (en de wereld)
Je leven betekenis geven
Alles begrijpen
Liefde met en voor iemand anders
Een echte connectie met anderen
Een geweldige persoonlijkheid
Een mooi verhaal
 
Verlicht zijn is:
 
Leven zonder wereld
Zonder ervaringen
Zonder doel
Zonder problemen
Zonder betekenis
Zonder iemand anders
Zonder begrip
Zonder controle
Zonder verhalen
Zonder persoonlijkheid
Leegte
 
Dus zonder controle, begrip van wat je doet en wil, zonder ervaringen, doelloos het leven aan je voorbij laten gaan zonder een connectie met anderen en de wereld te kunnen maken.
 
Wie wil dat nou ? Ik niet , maar ik heb geen keus en zou het niet anders willen 🙂
 
14:00
 
Verlichten als Eckhart, Osho en Mooiji zijn eigenlijk feeders. Ze voeden de ego’s van andere mensen met verhalen, antwoorden, toekomst, begrip, ervaringen. Concepten waar mensen zich aan vast kunnen klampen.
 
De mensen die naar hun toekomen zijn als zieke mensen die door hun overgewicht niet meer zelf hun bed uitkomen. Als niemand ze meer eten gaf dan zouden ze wel moeten stoppen met eten net zo lang tot ze genoeg zijn afgevallen en ze zelf het bed moeten uitkomen om eten te halen.
Wat verlichten als zij dan echter doen is ze verhalen blijven voeden zodat mensen niet zelf het bed uit hoeven te komen. Ze worden een onderdeel van het probleem, omdat ze mensen geven wat ze denken nodig te hebben. Antwoorden, begrip, inzicht, een meester , iets externs om ze compleet te maken, omdat de mensen geloven dat ze iets nodig hebben, omdat de mensen geloven dat er iets mis is.
 
(wat geen reden is om ermee te stoppen. Ook dat is maar een (deel van het) verhaal)
 
Het gaat om een verschil van instelling die mensen hebben.
Ik wilde echt de waarheid weten en ging er niet vanuit dat ik wist wat ze bedoelden met hun verhalen. Ik leerde al snel dat het alleen maar verhalen zijn en dat het aan ons is om erachter te komen wat ermee bedoeld wordt. Ik ben er altijd al vanuit gegaan dat ook zij niet alles weten. (de waarheid kan niet vertelt worden, dat moet je zelf ervaren -> dat is dus niet alleen omdat ik niet kan begrijpen wat verlichten mij probeerden te vertellen, maar ook omdat ze zelf ook geen idee hebben wat ze is overkomen)
Ik moet aan een anecdote denken toen ik voor het eerst een proefles nam voor de vechtsport wing chun. De leraar legte zijn variant van deze vechtsport uit en hoe deze ontwikkeld is en hoe hij deze geleerd had. Weet het verhaal niet precies meer. Maar toen wij vragen mochten stellen was mijn eerste vraag: “Maar als jij op die manier deze sport leert, hoe kan je dan ooit beter worden dan je meester/leraar ? ”  Voor mij was het niet meer dan logisch dat het de bedoeling is om de beste te worden in deze sport en anderen te verslaan en dus uiteindelijk ook je leraar/meester. Tot mijn verbazing begrepen ze mijn vraag niet, waar deze vraag vandaan kwam, wat ik ermee bedoelde. Het was nooit in hun opgekomen om hun leraar/meester , hun visie van de sport, te verbeteren. Het eindpunt was al bepaald voordat ze aan hun reis begonnen.
 
16:00
Je kan het ook doortrekken. Waarom zijn er zoveel mensen ziek/ongezond ?
(iedereen heeft wel wat, psychisch, lichamelijk, chronisch etc etc)
Ook hier is het antwoord simpel: omdat ze niet gezond willen zijn. Niet gezond willen eten, gezond willen bewegen, gezond willen leven.
Wat ze willen is: lekker eten, leuke dingen doen, ervaringen (alcohol, drugs, roken etc), goedkoop en makkelijk eten (zonder voedingsstoffen) , materialistisch leven (vervuilde omgeving) , hun verslavingen voeden, etc.
 
20:00
Bedenksel:
Zou het mogelijk zijn om je te nestelen in de leegte terwijl je nog de illusie van het zelf ervaart?. Dit ervaar je echter als een prettig iets, het is een bron van golven van gelukliefde etc. Normaal proberen mensen dit vast te houden, na te creëren, te blokkeren etc. Maar stel nou dat het je lukt dat los te laten en te accepteren wat gebeurt, want je bent niet meer bang voor de leegte die kan overblijven, immers daar ben je al in gesetteld. Maar niet bewust van het feit dat je de illusie van het zelf nog subtiel voed door het creëren van die energiestroom (die daarna weer oplost) en zo de illusie van het zelf in stand houd. (en dus alle projecties etc)
Zouden verlichten als Mooji door te doen wat ze doen onbewust dat voeden ? Vraag het me af.
 
Zat net nog een filmpje te kijken van een “satsang” van hem waarin hij vragen beantwoord. Het viel me opeens op hoe hij heel snel begint te vertellen nav wat een vraag lijkt te zijn van iemand.
Als eerste valt het me al op, alsof mensen de vraag ter plekke verzinnen en dat niet eens goed voorbereiden en daarom niet uit hun woorden komen en niet kunnen uitleggen wat ze dwars zit, of waar ze vast lopen. Dat Mooji hier niet of slecht in doorvraagt en al snel zijn eigen conclusie trekt en dan een verhaal ophangt over “wat is daar gewaar van”. Maw hij doet duidelijk aan projectie (zoals ik dat ook al die tijd heb gedaan) en geeft anderen nog steeds wat hijzelf nodig had. Hierdoor geeft hij dus niet het antwoord wat mensen zoeken , maar zijn eigen antwoord. Helpt mensen niet verder, omdat hij nog steeds zichzelf aan het helpen is. Hij denkt dat hij weet wat mensen nodig hebben, wat ze zoeken , waar ze heen willen. Wat op zich waar is, als je ervan uitgaat dat ze verlichting willen. Maar het was zeker in dit voorbeeld heel duidelijk dat zijn antwoord (alhoewel waar) niks met de vraag van doen had en alleen maar herhaalde wat de vragensteller al lijkt te weten. Door zijn positie durft niemand brutaal te zijn, tegen hem in te gaan, te sparren met hem, (en dus met zichzelf) en komen ze geen stap verder.
Door te doen wat hij doet en de manier waarop, is hij een onderdeel van de bechoogeling, de illusie. Mensen praten en horen hun eigen projectie en nemen die klakkeloos aan als hun meester en waarheid. Maar een meester kan alleen een goede meester zijn als je met hem vecht, het conflict niet uit de weg gaat en tegen hem in gaat. Want leren kan je alleen van je fouten, als je geen fouten maakt kan je niet leren.
Wat iemand als Mooji doet is dus wel degelijk een belemmering voor de mensen die verlichting zoeken.
Wat hij constant zegt en doet is: Er is 2. (ipv geen-twee)

Niets(leegte) heeft alleen betekenis tov iets. Dus niets(leegte) kan alleen ervaren worden als er iets(zelf) is. Als het iets samensmelt in het niets, verdwijnen beide.

Bedenk mij opeens iets over mijn exen, mijn relaties.
 
Ik kreeg elke keer waar ik op dat moment naar op zoek dacht te zijn.
 
Na Nanouk, kreeg ik wat met Chantal een zelfstandige vrouw die voor zichzelf en het gezin kon zorgen (waar ik bij Nanouk geen vertrouwen in had. -> grappig dat ze dat nu wel doet. Zat ik daarom toen fout ? Dat kan ik niet weten, immers er zat ruim 10-15 jaar tussen en zij zal ook flink veranderd zijn in de tussentijd) . Iemand waar ik goed mee kon praten (iets wat ik met Nanouk nooit gedaan heb) etc. Echter moest ik dat uitmaken omdat zij geen vertrouwen had dat ik hetzelfde wilde als zij en dat is het standaard gezinnetje zijn. Alhoewel ik dacht er op dat moment klaar voor te zijn, heeft zij daarin gewoon gelijk gehad, haar intuitie (inner-gevoel) hierin was gewoon juist.
Daarna Eleonora die me onbewust veel heeft geleerd over mijzelf. Ik wilde leven op gevoel en vanuit gevoel etc. Zij zorgde ervoor (onbewust) dat ik in contact kwam met mijzelf en mijn hsp zijn. etc
Toen kwam Catja op mijn pad, die me wel de ruimte en rust gaf en die bewees dat mensen zeker in staat zijn om te veranderen voor zichzelf en de relatie, m.a.w. dat we het beste in elkaar naar boven kunnen halen. Precies de les die ik wilde leren. Ik was alleen te bang voor de toekomst en had te weinig vertrouwen erin. Terecht ? Geen idee.
 
Dit wist ik echter al, wat mij net opeens te binnen schoot is het verschil tussen Qonchita en Sjoukje. Op de oppervlakte lijken ze hetzelfde als de vrouwen die ik al heel lang aantrek. HSP-ers die in de knoop zitten met hun emoties. Maar ten tijde van Qonchita zat ik heel erg in de fase dat ik dacht andere mensen te kunnen redden en zat Qonchita in een fase dat ze gered wilde worden. (en verder ging toen dat gebeurd was) Echter daarna had ik dat redelijk losgelaten en zat ik in een fase dat ik nieuwe vrienden zocht. Ik wilde op dat moment een connectie maken met anderen en in een relatie dus een echte connectie met iemand anders. Ik bedacht me opeens dat dat precies is wat Sjoukje ook zocht op dat moment, zij deed wat zij deed (persoonlijk groeien) omdat ze zich graag betere met andere mensen wilde verbinden.
 
Dus daarom geeft elke relatie je altijd wat je nodig hebt (als je tenminste je inner-gevoel volgt) en werd ik verliefd op hun. Op dat moment waren we namelijk naar hetzelfde op zoek en gaat de relatie uit op het moment dat we doorhebben dat dat niet de oplossing is, of als we hebben gekregen wat we nodig hebben.
 
Bizar dit. Ik heb echt heeeel lang met deze vraag rondgelopen. Waarom trek ik aan en wordt ik verliefd op onbereikbare hsp vrouwen die teveel met zichzelf in de knoop zitten. Uiteraard omdat ik zoals ik zelf ook al heb geschreven het een afspiegeling is van wie ik zelf ben. Dat wist ik al. Maar ik kon er maar niet bij dat ik Qonchita en Sjoukje zelf ook had afgewezen, of dat ik niet bereikbaar zou zijn geweest in die relaties. Dat kon ik niet geloven.
Wat was het patroon waarom ik deze vrouwen bleef aantrekken ? Waarom werd ik op hun verliefd ?
 
Het antwoord is dus heel simpel en kwam tot mij geheel uit het niets, dat is nog het weirde. Ik was al heel lang niet meer bezig met deze vraag. Het kwam alleen weer op toen ik met iemand erover in het hondenpark praatte en ik het op dat moment als een standaard praatje zag om aardig te zijn tov de ander bedenk ik mij nu. Maar zo’n gesprek heb ik echt al tientallen keren gehad. Weird dat nu opeens het antwoord wel tot mij komt. Enigszins wist ik wel dat we op zoek waren naar hetzelfde. Maar ik dacht dat we onbewust allemaal op zoek waren naar verlichting, het einde van ons lijden. (door het bespiegelen van mijn behoeften op de ander) Nu ik natuurlijk door heb dat dat niet het geval is. Sta ik nu dus wel open voor de waarheid, een andere optie dan ik dacht dat het was. In grote lijn was ik zelf misschien op zoek naar verlichting, maar ik was en ben al lang verlicht. Ik wilde iemand redden (Qonchita) en daarna een echte connectie maken(Sjoukje). (als afspiegeling op de connectie met mijzelf -> de les die ik geleerd heb van mijn relatie met Sjoukje.) En zij wilde gered worden en de ander wilde leren om een echte connectie te maken met iemand.
Dat is dus verliefdheid. 2 energiebewustzijnen die op zoek zijn en iemand tegenkomen waarvan ze weten dat de ander ze zal geven van wat ze denken nodig te hebben. Dit gaat dus in contact met het ego, het zelf.
Dat is waarom een relatie je altijd zal geven wat je op dat moment nodig hebt. Je zal helpen te groeien naar een completer persoon (de illusie laten vallen dat je incompleet bent) . De ander is letterlijk wat je op dat moment nodig denk te hebben.
Dus de beroemde uitspraak “you complete me” is toch helemaal zo gek niet. Punt is alleen het hele concept wat we er aan vast plakken over relatie, trouwen, de rest van je leven samen zijn etc . Dat is allemaal onzin.
De ander maakt je compleet en geeft je wat je nodig hebt en dus de basis voor die verliefdheid. Totdat je echter verder groeit en je wat anders nodig hebt. De kans dat de ander met je meegroeit en je dan nog steeds dat kan geven is natuurlijk minimaal. Dus ga je verder en wordt je verliefd op iemand anders.
 
Dit maakt het heel spannend wat er dan vanaf nu gaat gebeuren. Immers deze basis is nu aan het wegvallen. Er is zo meteen geen zelf meer. Zal de basis van verliefdheid dan wegvallen ? Overgaan in houden van ? En al dat soort onzin ? Als ik weet en besef niks meer nodig te hebben, niks meer valt te leren, als alle verhalen zijn weggevallen ? Wat dan ?
Gewoon omdat het leuk is ? Geen idee, ik kan het niet weten. Ik zal het vanzelf wel merken wat er gebeurt. 🙂
 
16:00
 
Valt me opeens op dat ik het thema “verslaving” opeens lijk te zien overal. Uiteraard als bespiegeling hoe ik zelf nog steeds verslaafd ben aan mijn denken (begrijpen) en mijn verhalen (en verhalen op Netflix) . Zou dat het teken zijn dat ik er klaar mee ben, eindelijk bereid zal zijn om dat los te laten ? Ben benieuwd. Aan de ene kant lijk ik er klaar mee te zijn, maar blijf die verhalen toch ook mooi vinden. Wat ik nu begrijp en heb geleerd. Er lijkt dan niks meer over te zijn, maar ja, dat dacht ik wel vaker en dan komt er toch weer iets nieuws.

Verlicht zijn is zogenaamd compassievol en hulpvol en in dienst van anderen ? Grote onzin. Ik ben alleen maar met mezelf bezig en weiger nog langer verantwoordelijkheid te nemen voor de problemen van mensen die ik ken en om hulp vragen. Het is juist niet meer meegaan in de drama van anderen die constant hulp nodig hebben door de keuzes die ze maken en de dingen die zij willen. Het is juist niet meer meegaan in de illusie dat mensen met een beetje hulp wel te redden zijn. Maar ze willen helemaal niet gered worden, of liefde of iets anders. Ze willen alleen maar problemen opgelost zien worden die ze zelf creëren, zodat ze weer verder kunnen met hun verslaving hun volgende fix van goed gevoel. (zoals ik dat al vele malen geschreven heb)
 
14:30
 
Ik ben natuurlijk niet alleen verslaafd aan verhalen, maar ook aan het observeren. Wat logisch is, ze zijn in principe hetzelfde. Mijn eigen verhalen, op Netflix of internet, en tot voor kort ook de verhalen van anderen en die beleven via de actieve observatie, de attentie.

Wordt wakker vandaag en merk op hoe alleen het biologische lichaam wakker wordt. Merk het proces op hoe het zelf ook wakker wordt gemaakt en hoe het stopt en er gerealiseerd wordt het zelf te laten slapen, terwijl het lichaam opstaat. Apart.
(dus niks moois, een donkere slaap)
 
Het lijkt ook weer gedraaid te zijn van explosie naar implosie. (zwarte gat)
 
14:00
 
Eigenlijk wel grappig om te realiseren dat verlichten geen flauw idee hebben wat ze overkomen is en pas later een verhaal erbij verzinnen wat de boel een verklaring, een betekenis geeft. Zich realiserend dat het slechts een sprookje is. Daarom praten ze zo vaak in parabels. Het leven is een sprookje.
Omdat ze altijd onzin lullen, zijn ze niet te begrijpen. Omdat het verhaal bij een ervaring hoort die de lezer niet kent. Pas bij het zelf ervaren kan er begrepen worden wat ze bedoelden. (kan, hoeft niet natuurlijk 🙂
Daarom las ik elke keer wat anders in hun teksten al las ik het voor de 5e keer, op dat moment was mijn ervaring en begrip dus anders.
 

Het onbekende kan nooit het bekende worden. Het is altijd onbekend. Zoeken naar verhalen van verlichting, denken het te snappen, overtuigen dat het goed is etc. Het zijn allemaal pogingen om van het onbekende , iets bekends, iets veilig te maken.” Hij of zij is verlicht, die weet het en kan het mij uitleggen, die is verlicht en dus snapt het. ”
Een illusie, ook voor de verlichte is het onbekende onbekend. Ook de verlichte snapt het niet. De verlichte omarmt het mysterie omdat het niet anders kan en wil. Het weet dat het bekende onzin is en kan dus niet anders.
En dat is het enige wat een verlichte kan uitleggen. Het bekende is allemaal onzin. Angst is onzin. Excuses zijn onzin. Problemen zijn onzin. Lijden is onzin. Willen is onzin. Doen is onzin. Alle verhalen zijn onzin.
Wat dan wel ? Wat is dan geen onzin ?
Geen idee 🙂

Gewoon zitten
Sterven is mooi
 
Alsof ik (illusie-zelf) vast zit in een bewustzijns-bel die in een energiestroom omhoog probeert te borrelen, maar vastzit door een blokkade bij de kruin. Een situatie waar ik verder niks aan kan doen. (behalve van proberen te genieten, aan over te geven)
 
Tot nu toe leefde ik vooral via de attentie van deze bewustzijns-bel die ik aanstuurde. Als ik mij overgeef kan ik mijn attentie niet meer naar buiten sturen , de externe wereld gaat aan mij voorbij. Tv kijken en boek lezen lukt zelfs niet of amper, want dit ging via die attentie. In de meeste gevallen vallen ook mijn ogen dicht en is volledige overgave zelfs tijdens een simpele wandeling niet makkelijk.
 
Mijn belevingswereld is op sommige momenten niet meer dan een attentiepunt die tegen een blokkade in mijn kruin vastzit. Met alle energiestromen die daar bij horen, omheen en doorheen stromen.
 
Totale overgave op dit moment is gewoon zitten. Meer lukt niet. (kan wel van alles doen als ik zou willen, maar dan is er geen totale overgave) (weet dat ook dit maar een fase is)
 
00:30
 
Ervaar nu waarom die Mooji uitspraken mij zo dwars zaten. Zijn methode is “wat is hier gewaar van” , punt is dat dit constant zegt er is 2. Jij bent gewaar van iets. Net als mediteren op iets.
Ik had soms de neiging om die leegte op te zoeken, maar dat is weer vluchtgedrag, vluchten van iets naar niets. (zoeken naar een ervaring).
De beweging is juist tegengesteld en een samensmelten. Het sterven wat soms mooi is en soms niet, wordt volledig ondergaan en niet van een afstandje geobserveerd.
Dat het volledig wordt ondergaan betekent nog steeds niet-persoonlijk. Er is echter geen scheiding tussen iets en niets. Beide zijn een illusie.