Gewoon zitten

Gewoon zitten
Sterven is mooi
 
Alsof ik (illusie-zelf) vast zit in een bewustzijns-bel die in een energiestroom omhoog probeert te borrelen, maar vastzit door een blokkade bij de kruin. Een situatie waar ik verder niks aan kan doen. (behalve van proberen te genieten, aan over te geven)
 
Tot nu toe leefde ik vooral via de attentie van deze bewustzijns-bel die ik aanstuurde. Als ik mij overgeef kan ik mijn attentie niet meer naar buiten sturen , de externe wereld gaat aan mij voorbij. Tv kijken en boek lezen lukt zelfs niet of amper, want dit ging via die attentie. In de meeste gevallen vallen ook mijn ogen dicht en is volledige overgave zelfs tijdens een simpele wandeling niet makkelijk.
 
Mijn belevingswereld is op sommige momenten niet meer dan een attentiepunt die tegen een blokkade in mijn kruin vastzit. Met alle energiestromen die daar bij horen, omheen en doorheen stromen.
 
Totale overgave op dit moment is gewoon zitten. Meer lukt niet. (kan wel van alles doen als ik zou willen, maar dan is er geen totale overgave) (weet dat ook dit maar een fase is)
 
00:30
 
Ervaar nu waarom die Mooji uitspraken mij zo dwars zaten. Zijn methode is “wat is hier gewaar van” , punt is dat dit constant zegt er is 2. Jij bent gewaar van iets. Net als mediteren op iets.
Ik had soms de neiging om die leegte op te zoeken, maar dat is weer vluchtgedrag, vluchten van iets naar niets. (zoeken naar een ervaring).
De beweging is juist tegengesteld en een samensmelten. Het sterven wat soms mooi is en soms niet, wordt volledig ondergaan en niet van een afstandje geobserveerd.
Dat het volledig wordt ondergaan betekent nog steeds niet-persoonlijk. Er is echter geen scheiding tussen iets en niets. Beide zijn een illusie.