Bericht

Geplaatst op

(ver)geven ipv krijgen

Wil niet zeggen dat het vluchtgevoel weg is, maar er zit flinke beweging in. Het lijkt ook wel alsof ik het ego kleiner voel worden. Ik voel in mijn achterhoofd ter hoogte van die uitstekende knobbel rond wat ik denk mijn ruggenmerg is een blok(kade) van energie zitten.
Alsof daar mij identiteit zit die alles aanstuurt.

Heb nog steeds het gevoel dat ik aan het verdwijnen ben, wat natuurlijk angstig voelt, waardoor ik nog steeds op de achtergrond dat vluchtgevoel voel. (het is nu minder intens) Dat betekent dat ik me nog steeds identificeer met mijn ego, met mijn denken.

Zal eens een lijstje proberen te maken waar dat gevoel van identiteit nog steeds vandaan komt.

1) Stiekem denk ik nog steeds dat mijn denken verantwoordelijk is voor al deze kennis, dat het mijn denken is die me deze inzichten geeft. (dit terwijl het toch duidelijk is, zeker gezien het verhaal van gister dat deze inzichten komen uit het geheel, door te doen, bewust te doen. De echte realisatie kwam pas na het zien/lezen en dan te schrijven. Het denken heeft dus eerlijk gezien geen functie in dit hele proces. Het is alsof het denken me bewust probeert te maken van wat ik dan al weet 🙂 )
→ het bewustzijn dat bewust probeert te worden via het denken ?

2) Ik haal nog mijn identiteit uit deze kennis. Zolang ik het allemaal opschrijf blijf ik bewaard, blijft de kennis die ik ben bestaan, terwijl ik langzaam verdwijn. Dan gaat het niet verloren, terwijl ik verloren ga.
Dit dagboek is dus heel dubbel. Aan de ene kant gebruik ik het als excuus om aan mijn identiteit vast te houden, om te proberen verlichting te voelen via het begrijpen (wat natuurlijk niet kan). Aan de andere kant helpt het schrijven zoals gister met het krijgen van inzichten, of beter gezegd, het uiten van inzichten. Het zorgt voor een betere ordening van de informatie in het geheel. Kennelijk iets wat het denken dus ook probeert, maar dus niet of nauwelijks kan.

3) Emoties omdat ik vind dat ik het niet zomaar verdien, dat ik er wel wat voor moet doen. Dat het mijn plicht is om terug te geven in de toekomst en dat dat alleen kan via mijn emoties die me hiertoe motiveren. Alsof als ik het contact met de mensheid via mijn ego zou verliezen, ik niet meer gemotiveerd zou zijn om wat voor die wereld te betekenen. Wat logisch is, immers die wereld zou ophouden te bestaan. (de wereld die ik nu probeer te verbeteren is slechts de wereld die in mijn denken bestaat, de illusie) Het denken zorgt echt voor de vreemdste paradoxen.

De emoties zijn dus iig 2-ledig:

– Een schuldgevoel voor een probleemloos leven waarin het lijkt alsof alles je maar aan komt waaien zonder dat je er hard voor moet werken.*
– Een overtuiging dat ik de motivatie via de emotie nodig heb om in de toekomst terug te geven aan de wereld die ik nu aan het verlaten ben. Dat door mijn ego op te geven en die wereld los te laten, ik de andere mensen in die wereld in de steek laat.
En dus heb ik die emotie idd nodig als ik die mensen in die wereld niet in de steek wil laten, immers als ik die wereld verlaat, verdwijnt de emotie, ze zijn hetzelfde, ze zijn met elkaar verbonden.
Ik heb dus ook een schuldgevoel dat ik de mensheid waarmee ik nu in contact lijk te staan via het ego in de steek laat, aan zijn lot over laat.
(de waarheid is natuurlijk precies andersom, tijd voor Kathie 🙂 )

4) Dat er geen “Ik” of “zelf” is die verantwoordelijk is. Eerst baalde ik dat er geen zelf is, het maakte me primitief en was er niemand die al die slimme dingen bedacht. Later realiseerde ik me dat er dus ook niemand is die het fout kan doen, kan falen.
Dat ik dus een leven leef zonder dat er een zelf is die daar verantwoordelijk voor kan worden gehouden.

* Betreft mijn schuldgevoel: Zou ik nog boos zijn op mijn ouder die leven op kosten van de overheid en denken daar recht op te hebben zonder er iets voor terug te doen ? (of hoe hele groepen in de maatschappij die dat doen, of zelfs mezelf omdat ik huursubsidie en zorgtoeslag krijg ? )
→ Dat ik nu ook leef van deze toeslagen als gezonde man die prima meer kan werken, maar voor deze weg gekozen heeft, dat ik dat dus in de toekomst wel moet terug betalen.
–> Dat ik mijn inkomsten niet opgeef ? al zou dat niks uitmaken, ik verdien niks.
→ Dat ik mijn studieschuld waarschijnlijk niet ga terugbetalen ?

Ben ik nog boos op alle mensen die geen verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen leven, afhankelijk blijven, willen blijven van anderen, de overheid. Dat de wereld er beter uit zou zien als mensen hun eigen verantwoordelijkheid zouden nemen.
→ boos op mezelf dat ik niet los durf te laten en die verantwoordelijkheid durf te nemen ?

Dat is dan weer een vicieuze cirkel.
Ik durf niet te voelen door het vluchtgevoel welke een emotie is omdat ik boos op mezelf ben dat ik niet durf te voelen ?
→ Ik moet mezelf dus vergeven dat ik niet los durf te laten ?

Door dat vluchtgevoel ga ik vluchten in activiteiten die me daar van af leiden. → Achter de computer hangen, tv kijken, facebooken, youtuben, lezen over de beurs etc. Als ik me dan weer heb af laten leiden dan voel ik me weer schuldig over dat ik zo laf ben geweest te vluchten, wat dus die emotie weer voed en dat gedrag veroorzaakt.
De beroemde vicieuze cirkel.
De wiel van het leven, cirkel van het leven.

Voel me schuldig dat ik nog steeds in al die onzin van mijn denken geloof, terwijl ik eigenlijk al weet dat het allemaal onzin is.
Maw ik moet stoppen met mezelf te veroordelen.
→ zelfacceptatie
→ mezelf niet veroordelen dat ik mezelf veroordeel

Ik moet mezelf dus vergeven voor het veroordelen van mezelf.

Door over de wereld te oordelen, oordeel je over jezelf. Door de wereld in goed en slecht, mooi en lelijk te verdelen, verdeel je jezelf. Door mijn kennis als goed te beoordelen, creëer ik gelijk het slechte en dus veroordeel ik mezelf. Immers ik kan alleen het goede doen als ik ook slechte dingen doe. Alleen met slecht gedrag bestaat goed gedrag.
Het prijzen van kinderen is dus het veroordelen van kinderen. Door te zeggen dat ze zeer goed zijn, betekent dat ze gister slecht waren, of morgen slecht zijn. Door bepaalde activiteiten als goed te bestempelen (→ Valse Hoop) veroordeel ik de rest tot slecht.
Er is maar 1 uitweg → vergeving en stoppen met oordelen (Jezus) (Zowel goed als slecht)

→ Maar hoe kan ik het juiste gedrag vertonen als ik niet meer oordeel ? Slecht gedrag kan je toch alleen stoppen door het te veroordelen ? Of bestaat slecht gedrag alleen op basis van het verstand op basis van oordelen. Stop met oordelen en je zal leven op basis van liefde en daar bestaat geen slecht gedrag. Gevoel zal je leiden. → gebrek aan zelfvertrouwen → het denken vertrouwd het geheel niet.
Het is alsof het denken zichzelf wil behouden, het probeert zijn gedrag te verbeteren op de enige manier die het kent → via Valse Macht door zichzelf te (ver) oordelen.

Er is maar 1 uitweg → Wees Bewust (Boeddha)

Het denken kan niet anders als oordelen. Het is dualistisch van aard, het leeft in een wereld van conflict omdat dat zijn aard is. → verhaal van de schorpioen op de rug van de kikker over de rivier.

Het bewustzijn kan niet oordelen, het kan alleen bewust zijn van de wereld. Het kan niet verdelen vanwege zijn non-dualistische aard.

Er zijn 2 dingen die er toe doen in het leven:
Leren: jezelf ontwikkelen, jezelf aanpassen, leren van je leven, van alle informatie, ervaringen etc, het beste doen met wat je hebt.
Goed leven: het juiste doen, het goede doen, de wereld mooier maken, je steentje bijdragen in het gevecht tegen te kwaad.

Leren kan niet via het denken, het denken kan zelf niet leren, ook niet via het denken. Het denken maakt concepten van wat je geleerd hebt en kan dat via taal overbrengen naar anderen. Het vertelt antwoorden die het geheel heeft ontdekt, gefabriceerd. Het is slechts een comminucatiemiddel van het geheel. (→ tussen het iets en het bewustzijn ???)

Leren zelf kan je alleen door het te doen. Door te oefenen, trainen, lezen, proberen, schrijven/tekenen/ rekenen etc. Door bewust te doen. Maar het geheel doet dat waar het bewust van is, leert van waar het bewust van is. Bewust zijn = doen = bewust doen = bewust zijn.

Goed leven is het juiste doen. Leven vanuit liefde. Het ego is individualistisch, is uit op eigen overleving d.m.v. “krijgen”, dit ten koste van anderen. Het geheel is een, het is nergens op uit en leeft d.m.v. “geven”, dit ten bate van iedereen.

De enige manier om te leven via “geven” i.p.v. “krijgen”, om te leven in “vrede” i.p.v. “conflict” is door bewust te zijn. Leven via het geheel. Omdat je onderdeel bent van het geheel , jij + omgeving + mensen, zullen jou acties logischerwijs ook in het voordeel zijn van het geheel. Dus ook je omgeving, natuur + andere mensen.

Er is dus maar 1 juiste weg = Wees Bewust

22:00
Vergeven = zelfacceptatie=aanvaarden wat is.

Ik blijf maar proberen het ego los te laten, te laten verdwijnen etc. Maar ik hoef alleen de identificatie los te laten. De rest is Valse Hoop. Ik identificeer mij al heel lang niet meer direct vanuit het ego, maar met mijn zoektocht om het ego te laten verdwijnen. Die energie-ophoping in mijn hoofd. Maar dat is denken vanuit de dualiteit. “Ik kan alleen bewustzijn als er geen ego meer is “. Maar de realiteit is non-duaal. Ik ben gewoon bewust van het ego. Het bewustzijn kan niet oordelen of lijden, alleen daar waar het mee identificeert in het ego. Wees gewoon bewust, ook bewust van het ego en aanvaard dat het er zit. Zonder identificatie kan het daar helemaal geen kwaad. Zolang ik bewust ben en er niet op reageer, kan het geen kwaad. Het kan mij juist helpen, het helpt mij om alert te blijven, bewust te worden en bewust te blijven. Observeer het ego en het is nog slecht nog goed, maar compleet onschuldig. Pas als je je ermee identificeert , het voor waar aanneemt, je er aan gaat hechten, veroorzaakt het problemen.

Het ego hoeft dus niet eens te sterven. Aanvaard het als de machteloze entiteit die het is en wees jezelf, wees bewust.

Geplaatst op

eerst acceptatie dan loslaten

Als je wat wil veranderen, moet je eerst accepteren wat is. Pas als je de realiteit erkent heb je de mogelijkheid om wat te veranderen. Bij verslaving → eerst probleem erkennen → dan veranderen. Eerst de verslaving accepteren zodat je hem los kan laten.

Geplaatst op

de externe wereld doet er niet toe

Het is allemaal weer flink in beweging gekomen. Gisterochtend wed ik wakker met een meer verstopte neus als anders en begon te niezen en kreeg een loopneus. Deze heeft letterlijk de hele dag geduurd. Ik heb echt de hele dag moeten niezen en mijn neus moeten snuiten, heb er 2 dozen tissues door heen gewerkt. Het voelde alsof het ego zich via mijn neus een weg naar buiten probeerde te vinden. Ook vandaag zit mijn neus verstopt en voel ik mij soort van ziek. Maar de neusspray lijkt deze keer enigszins te helpen. Alhoewel ik afgelopen jaar elke keer dacht dat ik ziek was, flink verkouden was, heb ik nu door dat het de energiestromen in mijzelf aan het bewegen zijn. Dat het het ego is dat aan het oplossen is.

Moet ook dan aan Eckhart denken die in zijn boek verteld dat als je je korte moment in het NU bevind, over hoe vredig dat moet voelen enzo. Terwijl ik vaak ziek ben, eerst constant angst voel en daarna constant wil vluchten. De energiestromen in mijn lichaam soms amper aankan. Nu weet ik ook wel dat dit juist komt door al het verzet tegen het “hiernu”, maar toch. Ik heb al eerder genoemd dat dit de lijdensweg van Jezus is op weg naar de kruisiging van zijn ego.

Wel weer een bijzondere ervaring gehad vannacht, voor het eerst kort het gevoel gehad dat er geen “zelf” was, hoe ik voor het eerst mij helemaal in mijn lichaam bevond , als een geheel. Het voelde alsof mijn hoofd die in een andere tijdsdimensie leeft zich verenigde met mijn lichaam die zich wel in het hiernu bevond.
Ik lag half slapend, half wakker te ademen door 1 half open neusgat en voelde hoe ik het gedeelte achter mijn neus en toen mijn longen ingleed en hoe ik voelde van: “he, dan moet dat ene helemaal verdwijnen om er 1 geheel van te maken”. Geen gedachten in woorden deze keer, maar via het gevoel. En nadat ik een paar minuten dat gevoel had en dat “ene” durfde te laten verdwijnen, zat ik opeens helemaal in mijn lichaam, als 1 geheel. Daar waar ik (net als nu) normaal of vanuit mijn longen adem en dan de lucht mijn neus voel ingaan of andersom. Dus als ik mijn ademhaling volg voel ik alleen mijn longen en mijn neusgaten en zit er voor mijn gevoel een minimale vertraging tussen de 2, alsof de lucht een miliseconde nodig heeft om mijn neusgaten in te gaan en dan in mijn longen weer op te duiken.
Nu voelde het als een geheel en gebeurde het allemaal tegelijkertijd. Geen tijdsbarriere meer tussen mijn hoofd en lichaam, maar een samensmelting in 1 dimensie, de dimensie van het hiernu.
Het leek een paar seconden te duren, totdat het weer ophield. Uiteraard probeerde ik het daarna weer te voelen, te bewerkstelligen. Maar dat kan natuurlijk niet realiseerde ik nu na een paar pogingen, immers dan probeer je weer “te doen” en kom je er weer verder vanaf,

Waar ik het duidelijk nog moeilijk mee heb, is het feit dat eigenlijk ons hele leven intern afspeelt, dat het externe er eigenlijk weinig toe doet. Dat als ik leef als mijzelf, volledig in het hiernu, als bewustzijn in mijn lichaam, dat het dan niet uitmaakt wat er in de externe wereld gebeurd. Dit gaat zo tegen mijn hele leven in. Heel mijn leven heb ik mij gericht op de externe wereld en mijn positie daarin, mijn relatie met die externe wereld en mijn positie daarin, mijn relatie met die externe wereld. Was ALLES wat ik deed gemotiveerd om mijn relatie met die externe wereld te veranderen, te verbeteren. En nu blijkt dat de relatie met mijzelf het enige is wat telt. Dat dat wat ik mijn hele leven gedaan heb, voortkwam uit grote onzin en alleen maar leidde tot ellende, dit terwijl ik zo hard probeerde om het juiste te doen.

Dat blijkt dus allemaal nutteloos te zijn geweest. (niet helemaal natuurlijk, moest eerst leren)

Ik kan nog maar moeilijk accepteren om helemaal vanuit mijzelf te leven in de erkenning dat wat er in de buitenwereld gebeurt er niet toe doet, het blijft nog steeds onwerkelijk.

Geplaatst op

ego transformeert liefde in seks

Op het moment voelt het alsof mijn bewustzijn, of ik :-), al goed in mijn lichaam zit. Dat ik goed in mijn lichaam kan voelen. Geen angst en ook geen vluchtgevoel meer in mijn lichaam. Het voelt alsof ik als ik bewust ben, dan met mijn lichaam idd in het “hiernu” ben en begin geloof ik wat van die “vrede” te voelen.
Maar het is alsof ik nog wat wordt buitengesloten uit mijn hoofd. Dat die zich nog in een andere dimensie dan het hiernu bevind.
Dat als ik bewust ben van de energie in mijn lichaam, of gewoon het lichaam en bewust ben van wat ik voel voor energie in mijn hoofd en dan als 1 geheel bewust wil zijn, vanuit mijn hele lichaam, dat het dan botst en ik heen en weer blijf schieten tussen het hiernu van mijn lichaam, en de dimensie van mijn denken cq energie van mijn denken = ego.

Het grappige is, vroeger dacht ik dat ik moest leven vanuit mijn hoofd, dat alles van daaruit aangestuurd wordt. Daar zitten de hersenen en die zullen alles wel aansturen. De illusie van het denken dus.
Het echte leven is juist vanuit het lichaam, je ogen zien, maar worden bestuurd vanuit het lichaam. Je oren horen, maar daar voel je niks van, je bent alleen bewust van de geluiden terwijl je je lichaam voelt. Je proeft met je mond, maar je lichaam brengt er eten en drinken naar toe. M.a.w. Ik moet dus gaan leven vanuit mijn lichaam, bewust zijn van mijn lichaam, vanuit mijn lichaam.

Het voelt alsof ik me helemaal bewust moet zijn van mijn lichaam en dit bewustzijn dan vanuit het lichaam laten opstijgen langs mijn ruggengraat mijn achterhoofd in. Dan voelt het alsof ik pas helemaal als geheel in het hiernu kan zijn.

Wat betreft seks heb ik ook een nieuw idee erover. Het voelt alsof de energie die zich in mijn lichaam opbouwt, nu dus goed voelt,vrede, licht extatisch , niet meer bedekt met een vluchtgevoel. Dat als ik deze energie in contact breng met het ego, het denken dat het dan omgezet wordt in seks. Alsof “liefde” via het denken wordt omgezet in “seks”. Wat natuurlijk resulteert in seks willen hebben/krijgen. (i.p.v. liefde geven)

Dan kan je natuurlijk erkennen dat dit slecht is en het proberen te onderdrukken, wat dus veel gebeurd in deze wereld waarin seksualiteit nog steeds veel wordt onderdrukt, maar daarmee maak je de boel alleen maar erger, dat gaat zich op allerlei andere foute manieren uiten. (zoals je ook ziet → jezelf onderdrukken → anderen onderdrukken)

Het is de bedoeling het te transformeren, door bewust te blijven, door de extase te voelen in het hiernu en dus niet via het ego te transformeren naar “seks willen”.
Ik denk dat dat is wat Osho probeerde te zeggen als hij spreekt over “seks overstijgen”. Het gaat niet zozeer om het niet meer hebben van seks en seks willen, het gaat erom dat je de energie van liefde ongemoeid ,”maagdelijk” laat en die niet via het denken in seks verandert.

Geplaatst op

ook de wereld is een projectie

Het is natuurlijk niet alleen een zelf die ik spiegel in mijn gedachten waarvan ik dacht dat ik dat was i.p.v. mijn zelf verzonnen dualistisch spiegelbeeld. Maar het is ook de rest van de wereld die ik spiegel in mijn gedachten waarvan ik denk dat die echt is.
Een zelf verzonnen conceptueel dualistisch projectie van het verleden of toekomst ipv de non-dualistische, tijdloze, realiteit van het hiernu.

Onze gedachten zijn niks anders dan een zelf verzonnen dualistische projectie van verleden of toekomst die we voor waar aannemen ipv de non-dualistische, tijdloze realiteit van het hiernu waarin we werkelijk behoren te leven.

Geplaatst op

we zijn niet een ziel in een lichaam

Ik heb al heel vaak geschreven over hoe het voelt alsof ik weer bezit moet nemen van mijn lichaam, hoe ik daardoor bewuster wordt in mijn lichaam. Hoe ik de energie voel samentrekken en verdwijnen als in een soort zwart gat in het midden van mijn lichaam. Alsof bewustzijn de ruimte weer moet innemen van het ego en zo het lichaam instroom.
Maar dat is weer het dualistische denken, analyseren. Het is mijn identificatie hiermee waardoor het voelt alsof er iets is die het ego moet vervangen. Het is vanuit het ego dat ik dat bestempel als “slecht”, als iets wat moet verdwijnen en dat als ik er bewuster van ben, dat ik het dan laat verdwijnen. Maar het is juist mijn identificatie met dit ego/energie waarom ik het zo kan voelen.
Hoe het komt dat ik de ervaring had, dat het was alsof “IK” als bewustzijn mijn lichaam in werd gezogen, getrokken naar dat zwarte gat in het midden van mijn lichaam.
Het was juist mijn ego die me vertelde dat als ik bewuster zou zijn van dat “illusionaire zelf” dat het dan zou verdwijnen en ging ik dus voelen hoe het bewoog en kleiner werd en voor blokkade zorgde.
Dat ik elke keer de sterke drang kreeg om mezelf af te leiden met internetfilmpjes, avondjes tv kijken, beursnieuws analyseren etc. Om te vluchten voor het gevoel dat ik bewust was hoe IK aan het verdwijnen was, ook al wist ik dat dat ik dat niet werkelijk was, maar slechts illusionair.
Maar onbewust identificeerde ik mij er dus nog mee, haalde ik een “zelf” uit het gegeven dat ik “het ego” of “mijzelf” voelde verdwijnen.

In mijn dagboek schreef ik op 03-04-2013 (6 maanden geleden dus) “het voelde alsof mijn geest zich opeens echt bezit nam van zijn lichaam”
De theorie dus dat we een “ziel”of “geest” zouden hebben. Dat als we ons denken niet zijn en ons lichaam niet zijn dat we dan een “ziel” of “geest” zouden zijn.

Maar dat is dus niks meer dan een truc (van het ego) om een identiteit te blijven houden.
Ipv ons te identificeren met ons denken of lichaam, identificeren we ons met “onze ziel of onze geest”. Zo vinden we een truc om een identiteit te behouden.

Ook dat is allemaal niks meer dan een illusie !

Het bewustzijn is niet een ziel die huist in ons lichaam waarmee we kunnen identificeren.

Geplaatst op

ego spiegelt zijn aard op de wereld

Je kan niet “niet-denken/niet-doen” doen, alleen door bewust te zijn van het hiernu stopt het denken/doen vanzelf.

Toen ik vanochtend onder de douche stond kon ik opeens voor het eerst echt voelen hoe mijn gedachten over de realiteit zoals: “hoe kan ik dit of dat het beste doen”, “wat zou hij/zij nou eigenlijk precies willen met wat hij/zij zegt”, “het zou efficiënter en beter voor me zijn als ik dit en dat deed, of als ik eerst dit ga doen want dat is belangrijker dan de rest van wat ik moet doen” etc etc etc, hoe die gedachten echt in mezelf zaten en helemaal niks met de realiteit te maken hebben. Dat het puur iets is wat in mijzelf zit en de externe wereld er niet toe doet.
Het is slechts de aard van het ego om problemen te zien, te oordelen en te zoeken ongeacht de realiteit. Het ego spiegelde zijn aard gewoon via de realiteit waarin je je op dat moment bevind, waar je ook bent.
Daarmee samenhangend voel ik hoe de externe wereld steeds er minder toe doet over hoe ik me voel. Rationeel is dat logisch, want ik leid al ruim een jaar hetzelfde leven, dus dat ik me elke keer zo anders voel ligt toch echt aan mijzelf. Maar ik begin het nu echt te voelen dat het zo is. Dat hoe wij denken hoe de realiteit is cq de externe wereld verantwoordelijk is voor hoe wij ons voelen een illusie is.

Hoe het uit het ego komt om te blijven reageren op mijn omgeving en die probeert te beïnvloeden, te beoordelen en beslissen hoe ik mij erbij zou moeten voelen.
Begin steeds meer te beseffen dat hoe wij onze levens leven en waar we ons de hele dag druk om maken eigenlijk 1 grote grap is die er totaal niet toe doet.

Geplaatst op

ontspanning via inspanning

Het voelt dus of er een ego in mijn lichaam zit en ik moet actief bewust zijn van het hiernu om ervoor te zorgen dat ik niet daarop ga reageren via mijn gedachten of afleiding zoek of het probeer te voeden met activiteiten. Maar het voelt dus alsof ik me constant moet inspannen om bewust te blijven en dat ik daardoor meer bewust wordt van dit negatieve gevoel/energie (kan het niet omschrijven) wat zich gaat uiten in moeheid.
De reactie op die moeheid is om me “te ontspannen”, door het ego te voeden via het denken, via activiteiten of door mezelf af te leiden via tv/internet etc. Maar dit voed natuurlijk het ego.

Het is dus de bizarre paradox, dat onze natuurlijke staat van ontspannen bewustzijn waarin alles goed is, voelt als een inspanning die vermoeid. Dat de staat van spanning, de staat van “doen” via denken en/of activiteiten voelt als ontspanning die echter juist het ego voed.

De enige oplossing is om verder te blijven doorzetten. Er is geen andere weg meer mogelijk.

14:00
Ik moet natuurlijk niet de fout maken dat doordat de externe wereld er nauwelijks toe doet over hoe ik me voel, dat datgene wat ik in het hiernu doe om verlichting te bereiken er eigenlijk ook niet toe doet, omdat je eigenlijk niks kan doen om het te bereiken, omdat je het alleen maar kan zijn.
Hierdoor val ik in de valkuil dat de realiteit er ook niet toe zal doen of de activiteiten die ervoor zorgen dat ik in de realiteit ga leven. Want dan lijkt de wereld van het ego juist opeens echter. Maar op zo’n manier leven en activiteiten ontplooien om in de realiteit te leven is juist het enige wat er toe doet. Dat is nml het enige wat je kan doen. De rest wordt gegeven. (als beloning ? 😉

Geplaatst op

Discipline

Heb duidelijk de moeite of maak de fout in mijn poging om onderscheid te maken tussen het onderdrukken van negativiteit en discipline tonen, kwa gevoel en gedrag. Want om bewust te worden vereist discipline, discipline om te niet-denken en niet-doen door bewust te zijn. Maa rde scheidslijn met de actie niet-denken/doen door te onderdrukken is vaak erg dun.

Dus idd ik moet niet onderdrukken, maar dat houd niet in dat ik niet tegen mijn (ego’s) zin in discipline moet tonen om bewust te zijn. Om al die activiteiten te ontplooien als meditatie, wandelen en meditatief leven om bewuster te leven en die blijven vol te houden, discipline te tonen. Om niet meer mee te gaan op de golven van het ego en daarop te reageren, maar om deze golven toe te staan en dus niet te onderdrukken binnen de discipline tonen van activiteiten om bewust te zijn.

Osho zegt dat seks de bron van onze energie is, door seks te ontstijgen en te transformeren maak je verlichting mogelijk. Hij zegt ook dat je energie moet opbouwen door niet te ontladen. Zal misschien weer eens op moeten zoeken wat hij precies gezegd heeft om te zien of ik kan begrijpen wat hij zegt. Bedoeld hij nml niet meer ontladen via een orgasme ? Komt daar het celibaat vandaan ? En jezelf geen orgasme geven doe je niet door het te onderdrukken maar door het te transformeren ? Maar doet het er wel toe ? Kan het er toe doen ?

Ik voel wel duidelijk dat nadat ik heb “ontladen via een orgasme” dat de energie in mijn lichaam daalt. De intensiteit valt weg en hierdoor voel ik duidelijk de negatieve energie van het ego → moeheid, onbehagen, onrust, chagrijniger. Ik moet me dan inspannen om bewust te blijven en niet te ontspannen door toe te geven aan het ego en me dan afleiden via tv/internet om niet die moeheid te hoeven voelen of er juist aan over te geven door te gaan hangen voor de computer of tv.
Dan naarmate de dagen vorderen voel ik de inwendige energie-intensiteit weer toenemen. Tot het na zo’n 2-3 weken erg intens wordt, ik meer aan seks ga denken en de energie soms wat overweldigend voelt. Dan moet ik mij ontspannen om bewust te zijn en mij niet in te spannen om toe te geven aan de behoefte van het ego.
Totdat ik de discipline niet meer kan opbrengen, of het voelt dat ik het niet langer moet onderdrukken (denken te voelen) en mezelf ontlaad via een orgasme en de cyclus opnieuw begint.

Dus of bewust zijn door inspanning om negativiteit niet te voelen of bewust zijn door ontspanning om de intensiteit te verlagen.

Zou het op dit gebied uitmaken om discipline te tonen ? Of hoef je alleen maar bewust te blijven gedurende de hele cyclus ? Of zou het makkelijker zijn om bewust te zijn door ontspanning en de intensiteit te transformeren? Of is dat zelfs noodzakelijk ? Het gaat immers om transformatie.

Ik heb me vaker voorgenomen om gewoon die discipline te tonen om niet te ontladen om te zien wat er gebeurd. Ga nu gewoon opnieuw een poging doen. Discipline en transformeren.