Categorie: Dagboek 9.9

Merk op dat ik graag wil dat het proces klaar is. Alhoewel ik het proces zelf niet echt afwees, had ik wel moeite met het accepteren van het constante leer proces wat hierbij hoort.
Maar het leven zelf en dus ook dit proces is een groot leer proces. Geniet er gewoon van.
 
Het verlichtings proces is misschien eindig, maar het leer proces is dat niet.
 
Een keuze maken voor iets is een afwijzing van iets anders.
Kies ik voor de ander, dan wijs ik mijzelf af. Kies ik voor mijzelf dan wijs ik de ander af.
Accepteer ik mijzelf, dan wijs ik de ander af, accepteer ik de ander wijs ik mijzelf af.
 
Zoeken naar iets is ook weer het afwijzen van wat is.
Een bepaalde ervaring prefereren (goed gevoel/ gelukkig zijn) is weer de rest afwijzen.
 
Zo gauw ik iets doe is dat een afwijzing van de realiteit.

Het lijkt alsof het kiezen niet alleen vanuit het denken gebeurt, maar ook juist op het niveau van het gevoel, op energie niveau. Dat de gedachten daar slechts een uiting van zijn.
Er is een dualiteit op energie niveau en het lijkt alsof er gekozen dient te worden.
(vandaar het zoeken naar de werkelijke zelf. Of het onderscheid tussen het tijdelijke en eeuwige zelf)
Nu valt het maken van een keuze weg. Er zijn geen gedachten meer van “dat is niet wie ik ben” of “daar moet ik mij niet mee identificeren”. ” Dit is goed en dat niet. Zo behoor ik mij te voelen, dit gevoel is niet goed. Ik moet bewust blijven en niet verkeerd kiezen door het ego te voeden” etc.
 
Kiezen is uitsluiten en dus onzinnig.
Het is ook geen accepteren. (dat is ook weer dualiteit, het een accepteert het ander)
Het is geen mening hebben.
Het maakt niet uit wat er gevoelt of ervaren wordt, gelukkig of niet. Ik heb er geen controle over en kan het alleen verpesten.
Alles gaat spontaan.
 
Het voelt ook alsof niet het verhaal wegvalt, maar dat de oorsprong waar het verhaal uitkomt wegvalt.
Niet het symptoom, maar de oorzaak.
De bron valt weg.
De bron van het kiezen.
 
(btw geen idee wat die bron is. Ook geen idee hoe die wegvalt. Ik merk alleen op dat het gebeurt)
 
Het is een samensmelten van dualiteit naar non-dualiteit.
 
Er is dus geen kiezen: Dit blijft, dat valt weg. Dit ben ik werkelijk, dat is illusie/tijdelijk.
 
Beide valt weg en beide blijven.
 
(zoals ze in de Matrix al zeiden: ” the problem is choise” )
 

Allemaal onzin
Allemaal onzin verhalen
 
Vertrouwen in wat? Er is niks.
Accepteren van wat? Er is niks.
Bewustzijn van wat? Er is niks.
Ervaren van wat? Er is niks.
 
Ik ben niks.

15:30
 
Niet kiezen is iets waar je zowel wel als niet voor kan kiezen.
Je kan er niet voor kiezen om het kiezen te stoppen, dat er niet meer gekozen wordt.
Je kan er wel voor kiezen om gewoon te zijn en het kiezen te laten gebeuren zonder verder niks mee te doen, waardoor je als nog keuzeloos bent ondanks dat je wel opmerkt dat er keuzes zijn die gemaakt willen worden.
 
Eventueel zelfs meningen over wat de goede en slechte keuze zou zijn. Is dat wel mijn mening ? Dat is kiezen wat er gekozen moet worden. Dan kan ik zelfs weer een mening hebben over de meningen die ik heb.
Allemaal ego.
 
Ik merk het op en doe er niks mee. Het lost zich vanzelf op, daar hoef ik niks voor te doen, door er niks mee te doen.

In feite is er geen werkelijke zelf, alles is “de ander”.
 
Ik schrijf dit alles op, omdat ik merk dat ik alles daardoor makkelijker kan loslaten. Maar is dat echt zo ?
Het is alleen maar steeds herhalen wat ik allang weet en het is natuurlijk allemaal onzin. Immers ik kan alleen schrijven vanuit de dualiteit.
Misschien is dit ook wel onderdeel van het behoud van het zelf, van controle, van begrijpen.
Het is natuurlijk de ander die dit schrijft in zijn proces van zelfmoord.
 
Kan ik nog wel dat onderscheid maken? Als de keuze wegvalt, als de dualiteit wegvalt, als dat wat…. , ja wat is het eigenlijk in hemelsnaam ???
Ik kan het niet meer begrijpelijk maken geloof ik. Het hele werkelijke zelf een tijdelijke zelf, ego en geheel, zelf en niet-zelf, illusie en realiteit, ik lijk er niks meer over te kunnen zeggen. Ook omdat het onzinnig is om te kiezen. Want het is nooit waar. Het leek maar zo.
 
Waarschijnlijk is dit dagboek ook een verslaving. Eens kijken wat er gebeurt als ik er voor kies om het een paar weken niet meer bij te houden. Om deze onzin niet meer op te schrijven.
 
(maw ik voel/merk de drang op om dit soort dingen op te schrijven, om dit dagboek te schrijven, het af te maken tot het eind, maar kies er dan voor om er niks mee te doen)
 
(ik heb het al eerder geschreven. Is dit dagboek en middel om dingen makkelijker los te laten? Of juist om mijzelf in stand te houden? Waarschijnlijk beide :-))
 
Het is natuurlijk beide. Maar waarschijnlijk heb ik er een doel van gemaakt omdat ik het wilde volhouden tot het eind. Maar dat is een voornemen van voordat ik, of beter gezegd “de ander” aan deze reis begon.
Wetende dat dat onmogelijk is, waarom probeer ik het dan nog ?
 
Ik heb het idee dat ik elke dag kan schrijven wat ik ervaar ongeacht hoe verlicht ik wel of niet ben ? Immers een verlichte kan toch ook proberen te omschrijven wat hij op dat moment ervaart. Het zal dan niet waar zijn en slechts een verzonnen verhaal, maar toch gewoon een best mogelijke omschrijving van de realiteit op dat moment zijn ? Dat is toch interessant om te lezen?
– is dat waar ?

(ps 08/05, alhoewel de ervaring van volledige verlichting weer iets nieuws zal zijn. Het verhaal blijft gewoon hetzelfde)

Er is niks, ik creëer echter de hele tijd iets om een ervaring te hebben, een mooi verhaal. (met de illusie van controle etc etc)
Het is gewoon een verslaving.
Alhoewel de ervaring elke keer nieuw lijkt, is het verhaal gewoon elke keer hetzelfde.
Dit dagboek is een bespiegeling van die verslaving.
 
Het is in feite kiezen voor niks. (of niks kiezen)

Verlichtingsproces = Valse Hoop

Het zelf is een stabiel referentiekader in tijd van waaruit concepten over de realiteit gemaakt kunnen worden om keuzes, meningen en doelen mogelijk te maken.
(een oorsprong, een oorzaak, een begin)
 
Uiteraard zijn ze wederzijds afhankelijk.
Als er geen keuzes gemaakt hoeven te worden, geen meningen nodig zijn, dan heeft het zelf ook geen nuttige functie meer een kan dus oplossen.

Geloof dat ik nu op een plek ben waarin ik niks meer probeer te veranderen. (of waarin er niet geprobeerd wordt dingen te veranderen) .

In een lange stabiele relatie moet ik mij niet alleen realiseren dat ik de ander niet gelukkig kan maken, maar dat de ander ook niet gelukkig zal zijn. Dus niet denken dat ze gelukkig zal worden door wie ik ben, of gelukkig zal  zijn door wie ik ben. Dat ze gelukkig zal zijn omdat ik gelukkig ben, door het goede voorbeeld te geven.
Het is een accepteren dat de ander alleen geluksmomenten kent. Accepteren dat ik niet aan haar verwachtingen kan voldoen. Accepteren dat ik nooit in al haar behoeften zal kunnen voldoen op welk vlak dan ook.
Dat dat ook niet erg is.
Ze zullen altijd iets nastreven wat niet bestaat, zoals ik verlichting probeerde na te streven dat ook niet bestaat.
(relatie met haar=relatie met ego)
 
De ander zal nooit tevreden zijn totdat ie zich volledig realiseert dat ie iets zoekt wat niet bestaat. (zoals tevreden zijn)
 
Onrealistische verwachtingen over de ander, over jezelf, over ervaringen en gevoelens.
Net als begeerte een bron van lijden.
Je verwachtingen maar bijstellen is een slechte truc, die je in destructieve situaties vast kan houden. Leef in het onwetende onbekende.

Ik snapte maar niet waarom ik mijn gedachten/ verhalen belangrijk bleef vinden, terwijl ik wist dat het maar verhalen waren.
Ik snapte maar niet waarom ik mijn energie blokkades als een probleem zag terwijl ik wist dat het geen probleem was.
Ik snapte maar niet waarom ik de drang bleef hebben om behoeftes te bevredigen terwijl ik wist dat het mij toch niks zou brengen, dat dat een vorm van zelf afwijzing is.
Ik snapte maar niet waarom ik zoveel aandacht bleef geven aan dit dagboek, terwijl ik weet dat het allemaal onzin is, dat ik niet de zoeker ben/kan zijn.
 
Ik bleef dat onbewust proberen te veranderen. Te sturen. (alhoewel? was ik dat wel?)
Ook dat was ik niet besef ik mij nu pas.
Ook dat was nog steeds het ego mechanisme.
 
Het konijnenhol gaat dieper dan je je ooit zal kunnen voorstellen.