Categorie: Dagboek 9.9

Opnieuw het besef dat na het zolang loslaten van de illusie van controle, zit ik mijzelf in de weg met verhalen en overtuigingen over die illusie van controle. Het is weer tijd om de controle over mijn leven te nemen. Alleen nu vanuit het geheel.

Waarom zou ik niet gewoon alles geweldig vinden?
(Niet door wat ik voel of ervaar, maar ondanks wat ik voel en ervaar. Maar juist ook wat ik voel en ervaar (zowel intern als extern, zowel ik als een ander) ook al vond ik dat vroeger helemaal niet fijn om te ervaren. Of vind de ander of alle anderen dat niet fijn)
Zelfs als er de mening is dat dat helemaal niet geweldig is.
Waarom het niet geweldig vinden dat ik mij  druk kan maken. (altijd zinloos) Of een energieblokkade voel. Of mij soms nog laat beïnvloeden door het ego.(wat in werkelijkheid niet bestaat)
Hahahaha

Ben eindelijk weer mijn plek op deze wereld aan het opeisen. Leven vanuit mijn werkelijke zelf zou je het kunnen noemen. Ik ervaar een soort van zelf maar ook weer niet. Het is meer een zelf ervaren zonder het “dat ben ik” gevoel en/of gedachte. Niks wordt geïdentificeerd als “dat ben ik”. Het is meer een algemene ervaring in de ruimte.
Nu in de vrijheid om zelf te bepalen wat ik doe. Zonder een slaaf te zijn van mijn emoties, mening en gedachten.
Zonder mij zorgen te maken over energiestromen, blokkades en meningen.
Maar die zijn er gewoon nog. Ook nu veranderd het in feite niks. Ook mijn leven veranderd er niet echt door, behalve dat ik nog meer voor mezelf durf op te komen en mijn plek inneem. (zonder dat dit ten koste gaat van anderen. Anderen hebben juist ook baat van de positieviteit die dit creëert en uitstraalt)
Hoe dan ?
Geen idee, het gebeurt gewoon.

Ik heb al een paar dagen last van de spieren in mijn rug. Op zich niks ernstigs, heb ik wel vaker gehad. Doe het wel al een paar dagen rustig aan. Geen dansen bv.
Ik wordt echter vanochtend wakker en sta op en terwijl ik na de badkamer ga, schiet er een ontzettende pijn in mijn rug, een soort kramp. Ik kan bijna geen adem halen en ik wordt letterlijk op mijn knieën gedwongen terwijl ik mijzelf vooroverbuig om mijzelf een houding te kunnen geven om dit te kunnen doorstaan. De pijn is erg en ik kan mij niet bewegen en concentreer mij maar gewoon op de ademhaling.
Na een tijdje begin ik door te krijgen dat het met de energiestromen te maken heeft. Die worden heftig en het voelt alsof die energiestromen door mijn ruggengraat geperst worden.
 
Na een half uurtje ofzo, waarin gedachten opkomen hoe ik hier in hemelsnaam uit moet komen, kan ik mij weer bewegen en beweeg mij op handen en voeten naar de slaapkamer om mijn telefoon te pakken om die iig bij mij te hebben mocht de situatie niet veranderen.
Na een tijdje kan ik weer opstaan en ga ik gelijk zitten om mijn 50 min zitmeditatie doen in de hoop dat dat alles dan een beetje normaliseert. Na 50 min gebeurt dat inderdaad enigszins.
 
Merk wel dat de transformatie die dit met zich meebrengt relatief groot zal zijn. Ik zou morgen ook weer gaan dansen (dagcurcus bachata) , die heb ik maar gelijk afgezegd. Ik heb alle rust nodig om dit te laten gebeuren en heb hier verder geen keus is.
 
Het lijkt alsof ook het hebben van een mening helemaal wegvalt. Zelfs over hoe ik mij nu voel. (wat voor een deel al “niks” is) Alsof eigenlijk alles wat er nog was aan het wegvallen is.
 
Ik kan er verder niks van maken, niet omschrijven, iets over zeggen. Er is gewoon niks.
Kan wel zeggen dat heel deze ervaring verre van prettig is.
Heb wel het idee nu dat dit hele proces gewoon niet sneller kan, omdat het lichamelijk niet mogelijk is.
Wel leek het weer alsof die energie bezit moet nemen van mijn ruggengraat.
Maar verder elke ervaring die “IK” had, het verhaal wat erbij hoorde, lijkt nu bijna verdwenen.
Geloof dat in tegenstelling tot wat ik eerder dacht , toch ook het gevoel van een “zelf” lijkt te verdwijnen.
Nou zal het wel merken verder.
 
Ps. Het is natuurlijk nog steeds de slang die zijn eigen staart eet, de vicieuze cirkel van het  leven. Het ego wat zichzelf belangrijk vind.
 
17:45
 
Waarom zou je “het niks” niet gewoon God noemen. Zou dat het pad eigenlijk niet veel makkelijker maken ?  (uiteraard niet een God van een of ander boek of religie of geloof)
(dit komt in mij op omdat het vanochtend leek alsof ik op mijn knieën werd gedwongen en te buigen alsof ik aan het bidden was, mij moest onderwerpen)

Het voelt (weer) alsof ik overgesprongen ben.
De leegte wordt nu ervaren als vol
Ik ben het goddelijke is wat nu ervaren wordt
Energiestromen en blokkade en de verhalen die erbij horen zijn niet meer persoonlijk, maar ook niet onpersoonlijk (net als het lichaam). Niet apart van het geheel, maar ook geen blijvend onderdeel.
Er is geen gevoel van zelf, maar ook geen gevoel van niet-zelf.
Die concepten hebben gewoon geen waarde meer.
 
Ik ben het goddelijke
Daar waar concepten, meningen, ervaringen en verhalen geen waarde meer hebben.

Gaat er weer heftig aan toe kwa energiestromen en blokkades.
 
Niks, noppes, nada.
 
Geen concepten, geen verhaal, geen ideeën, geen ervaring
 
Geen inzichten, er is niks (meer) wat inzichten krijgt
Geen toeschouwers/getuige, er is niks (meer) om toeschouwer van te zijn
 
Ook elke ervaring die ik tot nu toe heb gehad: “ik ben er” verdwijnt. Omdat er niks meer is om te zeggen “Ik ben er”. Gewoon totale rust , verder niks.

Iets belangrijk vinden is hetzelfde als je zorgen maken om iets. Het is nutteloos en voegt niks toe aan een gewenste uitkomst.
 
21:00
 
Besef opeens (tijdens 30min zitmeditatie) dat ik al die tijd een specifieke mening belangrijk ben blijven vinden.
“mijn mening” over verlichting
“mijn mening” over wat ik ervaar
“mijn mening”over het proces
“mijn mening” over wat ik het beste kan doen
Over wat het volgende is wat ik moet doen
Of ik wel het juiste doe, of heb gedaan
Over wat ik erover denk
Over hoe ik het proces ervaar.
(incl de mening over de mening)
 
Maar dat is natuurlijk nooit echt mijn mening geweest en ook nooit belangrijk geweest.
Hahaha