Ik lees sochtends voor het opstaan mijn eigen dagboek weer. Het is goed om herinnert te worden aan wat ik al weet, maar toch weer enigzins vergeten ben.
Zo hielp het mij vandaag herinneren dat ik onbewust van 2 een geheel probeerde te maken, of een connectie tussen de 2. Dit is echter niet mogelijk.
Daarbij ook weer bewust zijn daar het niet ik ben die dat doet. Het is wat gebeurt.
Het enige wat “ik” zou proberen te verenigen zijn 2 ideeën. Maw ik probeer de duale wereld van mijn denken te verenigen met de non-duale wereld van de realiteit. Onmogelijk natuurlijk.
Dit is dus ook op ervaringsniveau.
(omschreven als tijdelijke en het eeuwige zelf)
Wees….
Wees harmonie, vrede (wat het niet is, dat is het (een idee) alleen relatief tov van het idee over dat er een conflict of iets is) i.c.m. blind vertrouwen, met een blokkade (wat geen echte blokkade is, immers hoe kan anders alles in evenwicht aan stromen zijn) vleugjes van willen, irritatie en boosheid en het in evenwicht komen vanuit de dualiteit. Die het conflict aangaat. (en dus niet maar constant vrede probeert te zijn). Met alle verschillende fases die daarbij horen.
(een plek waar “ik” niks probeert te veranderen en leid naar het niks, wat resulteert in het volledig opeisen van “je” plek in deze wereld)
De slang die zijn eigen staart opeet
Merkte tijdens het mediteren duidelijk op hoe het zelf bewust probeert te zijn van zichzelf. De slang die zijn eigen staart opeet. Hoe het zelf van bewustzijn een iets doen maakt en zo de wereld op een indirecte manier ervaart. Zichzelf observeert, analyseert en interpreteert en dat spiegelt op de wereld. Hoe het zichzelf probeert te veranderd, te controleren. Onzinnig. (moest er regelmatig om lachen 🙂
Tevens dus die leegte van boeddha, het niks wat zich steeds duidelijker manifesteert.
Niet meer bang
Ik ervaar vandaag een ” gelukkig zijn ” dwars door alles heen. Zonder reden, zonder oorzaak , terwijl het ego mechanisme (dat nog steeds verlichting probeert te zoeken) op de achtergrond/voorgrond doet wat ie doet. Ik kijk ernaar uit en kan het niet meer serieus nemen. Het is slechts een grap.
(zit ook weer in een fase van hogere energie)
Ik merk op hoe ik het itt vorige keren niet meer afwijs.
Niet meer bang om geen controle te hebben
Niet meer bang om vreemd gevonden te worden
Niet meer bang om door het leven te gaan als iemand waarvan het lijkt alsof hij drugs opheeft.
Niet meer bang om het kwijt te raken.
(geen flauw idee hebbende wat er morgen zal worden ervaren)
Het is allebei
Heb ik controle over mijn leven ?
– ja en nee
Kan ik iets doen om verlicht te zijn?
-ja en nee.
(ik zou het ook kunnen omschrijven dat je niet op een directe manier ” controle/iets kan doen ” hebt, maar het op een indirecte manier beïnvloed. )
Het is allebei.
Meditatie= leren niets doen = leren ontspannen.
Het ego wat zijn eigen einde voelt
Dat wat het einde (denkt) voelt naderen is het ego wat zijn eigen einde (denkt) voelt.
Ik ben er al.
De enige echte blokkade is geloven in een ik dat blokkades heeft
Ter herhaling:
Ben het boek “Ontwaken, het zal je maar gebeuren” van Adyashanti aan het lezen voor het slapen gaan. Daar stond de volgende voor mij belangrijke valkuil in:
De enige echte blokkade is geloven in een ik dat blokkades heeft. Het zal zichzelf altijd zien als behept met blokkades. Er komt geen een moment waarop het ik zichzelf niet ziet als behept met blokkades. De grootste blokkade is de misvatting dat er een ik is dat blokkades heeft.
Geen flauw idee
Geen flauw idee wat er allemaal gebeurt.
(en zelfs dat niet hahaha)
Fake it till you make it
Het is allemaal niet echt. Zelfs op het diepste niveau is mijn ervaring van een verdwijnende zelf een zelf verzonnen realiteit. Hoe echt de ervaring ook is, het is mijn eigen creatie.
Het is alleen maar echt omdat dat mijn overtuiging is en dat is het omdat het mijn ervaring is.
Het is niet zo dat nu ik besloten heb dat het allemaal maar een illusie is, dat bepaalde energieën in het lichaam gelijk weg zijn of wat dan ook. Er was alleen nog steeds projectie, een verhaal, dit verhaal.
Ik heb het al veel eerder geschreven en nu pas besef ik wat het betekent. Dit hele dagboek is een illusie.
Het is in feite net doen alsof er niks is, terwijl je nog energieën ervaart die constant veranderen. Iets waar je een dualiteit op kan projecteren.
Het feit dat ik weet dat er niks is en nog ervaar dat er wel wat is en dus de logische conclusie trok dat er wat gaat verdwijnen. Dat ik ervaringen van het zelf daarop projecteerde, met alle verhalen erbij over ontspannen, bewustzijn etc voedde juist weer dit mechanisme.
Er is niks, dit weet ik tot in het diepst van mijn hart, alles wat ik ervaar als iets is niet echt. Laat het maar de boel ondermijnen van wat ik weet. Ik weet het beter dan de ervaring die ik heb hahaha.
Fake het gewoon. Ik besluit gewoon het is allemaal nep, er is niks. Dan is dat wat er zal zijn.
Fake it till You make it.
(maar zonder enige vorm van twijfel. Het is een pure vorm van weten.)
Omdat ik nu besluit dat er niks is ondanks mijn ervaring, hoeft er dus niks meer te veranderen of nog te gebeuren of wat dan ook. Er is niks, hier en nu, ongeacht enige ervaring van het tegendeel.
(geld vnml tijdens de meditatie)
(ps kijk opeens films en series over tijdreizen waarin ze vastzitten in een loep en de enige oplossing is zichzelf doden, of hun dood accepteren, wel grappig)
Het is onmogelijk voor dat wat verlichting zoekt om verlicht te worden
Ter herhaling:
Het is onmogelijk de 2 werelden te verenigen. Eentje zal moeten verdwijnen. Ervaringen blijven gescheiden uit beide werelden.
Het is onmogelijk voor dat wat verlichting zoekt om verlicht te worden.
Het is onmogelijk om dat wat tevreden wil zijn, tevreden te stellen, om tevreden te zijn.
Het is onmogelijk er pas te zijn nadat het zelf is verdwenen, het zelf verdwijnt omdat ik er al ben.
Het is onmogelijk te observeren wat er gebeurt tot het eind. De observeerder verdwijnt met het geobserveerde.