Categorie: Dagboek 9.5

Het denken is een slaaf van zichzelf doordat het constant iets tot doel maakt. Pas als er geen enkel doel, of nut is, is het volledig vrij.
 
Emoties, energie, blokkades , gedachten, ze zijn allemaal echt. De betekenis, interpretatie, oorzaak, identificatie ervan, het hele verhaal wat we daar aan koppelen, verbanden die we denken te zien zijn echter allemaal onzin.
Het is de vicieuze cirkel van ervaren wat onze overtuigingen zijn, en overtuigd zijn van wat we ervaren.
De valkuil is, is dat de ervaring zelf echt is, het wordt gevoeld. Maar het verhaal wordt ook ervaren en die is compleet verzonnen.
Als er wordt ingezien dat het verhaal verzonnen is, zijn je overtuigingen losgelaten. Het ervaren van energie, blokkades, gedachten, denken etc gaat dan nog een tijdje door. Maar stopt vanzelf doordat de vicieuze cirkel is doorbroken en het mechanisme niet meer gevoed wordt en daardoor stil zal vallen.
Elk onderscheid, elke eigenschap  (zoals stroom, blokkade, binnen/buiten, zelf/wereld, goed/slecht) valt weg, bij het wegvallen van het verhaal.
Dat veranderd verder niks.
Want altijd is alles nieuw dat was met verhaal al zo (daarom lijken alle verhalen nieuw, maar zijn ze steeds hetzelfde) en zonder verhaal zal dat nog steeds zo zijn.
Dit dagboek lijkt een verhaal wat zich ontwikkeld. Maar alleen de ervaring ontwikkeld zich, is nieuw. Het verhaal blijft elke keer weer hetzelfde.

De valkuil van meditatie is mediteren op iets. Niets bestaat.
Mediteer dus gewoon op niets.
 
Ik was weer zo gefocust op iets, op het verhaal, op het sprookje dat verlichting heet, dat ik weer in de valkuil zat het na te streven , dat er wat moest gebeuren, kwa energie. Blokkades die open moesten. Allemaal sprookjes.
Het niets is er altijd. Ik vergat het door mijn focus op iets. Wat niks meer is dan een projectie van eigenschappen door mijn denken op het niets.
 
Niets is er altijd ongeacht energiestromen en blokkades, als de projectie van iets wegvalt (wat gebeurt door onderscheid te maken), is daar het contact met het niets. Dat contact heeft niks met energiestromen te maken.
 
Verlichting bestaat niet omdat het geen eigenschappen heeft, het is het niets.
Iets eigenschappen geven, dan denken dat er iets moet gebeuren waardoor eigenschappen zullen veranderen is dus altijd onzin. Er kan niks veranderden, want die eigenschappen zijn er nooit geweest, behalve in jou projectie.
De stap van iets naar nieuw iets, is een geheel, hetzelfde sprookje, dat zich zoals je leest zichzelf steeds blijft herhalen. Zoveel valt er niet te vertellen namelijk. Het is allemaal hetzelfde verhaal.
 
Jezus christus, ik geloofde nog steeds in een oorzaak dat ik dacht een zelf te ervaren, dat er een onderscheid was tussen zelf en niet-zelf, tussen iets en niets. Ik had nog steeds de overtuiging dat er een oorzaak was voor die projectie.
Ik projecteerde die eigenschappen en gevoel van afgescheiden zijn op de energiestroom en blokkade. Lijkt zo logisch. Alsof dat de oorzaak, het begin was van de projectie. Dat kan natuurlijk helemaal niet. Dan is het gevolg zijn eigen oorzaak. Hoe kan ik dat (nog steeds) geloven ? Gaat nergens over.
Ook alle verandering zijn projectie. Ze lijken zo echt, maar het zit zichzelf na al die tijd nog steeds voor de gek te houden. Bizar.

Het is niet persoonlijk.

Niks is persoonlijk

Fuck de wereld. Ze zeggen dat ze liefde willen, dat ze vrede willen. Allemaal bullshit, leugens. Ze wijzen het af , keer op keer. Ze geven alleen om hun verhalen. Ik ben er klaar mee.

Op dit moment ben ik ff klaar met alle verhalen. De verhalen die ik verzin, die anderen verzinnen, op tv, in boeken, van verlichten. Allemaal zinloze verhalen. Wtf moet je ermee. Opzouten met dat geouwehoer.

Besef nu pas , dat begrijpen wat er ervaren wordt, er een begrijpend verhaal van maken, een vorm van controle is. Ook al wordt er niet geprobeerd iets te controleren. Het verhaal zorgt voor een begrip van een volgende stap en dus een volgende stap in loslaten of niet meer inspannen.
Een verhaal vertellen over verlichting is dus niks anders als die vorm van controle voeden.
 
Het verhaal waar ik nu inzit, is die van het vagevuur. Geen hemel, geen hel of lijden. Geen vreugde of dankbaarheid, maar ook geen wil om iets positiefs te creëren, dat is toch niet echt. Er is niks waar ik heen kan, of heen zou willen. Zou anderen niet aanraden dit te zoeken, er is hier niks. Ikzelf heb echter geen keus. Ik ben hier en kan daar niks aan veranderen.

Dat waar ik mijn hele leven heb door laten leiden, dat wat mij zou leiden naar vrede en geluk is allemaal bullshit.

Wie/wat ben ik ?
-de vraag is onzin

Het universum creëert dmv destructie, het kan ook niet anders omdat er alleen transformatie is.
Daarom kan onze poging tot creatie ook niet anders dan destructief zijn.
Elke creatie van ons fictieve zelf, elke voeding ervan moet wel ten koste gaan van de werkelijkheid, de realiteit die we zijn.
Alles wat we doen om ons zelf in leven te houden is dus zelfdestructief.
Het is gewoon weer een omschrijving van de angstparadox.
Hetzelfde verhaal bij een nieuwe ervaring.
 
“Wie ben ik” is een onzinnige vraag, dat wil niet zeggen dat “wie denk ik te zijn” een onzinnige vraag is.