De valkuil van meditatie

De valkuil van meditatie is mediteren op iets. Niets bestaat.
Mediteer dus gewoon op niets.
 
Ik was weer zo gefocust op iets, op het verhaal, op het sprookje dat verlichting heet, dat ik weer in de valkuil zat het na te streven , dat er wat moest gebeuren, kwa energie. Blokkades die open moesten. Allemaal sprookjes.
Het niets is er altijd. Ik vergat het door mijn focus op iets. Wat niks meer is dan een projectie van eigenschappen door mijn denken op het niets.
 
Niets is er altijd ongeacht energiestromen en blokkades, als de projectie van iets wegvalt (wat gebeurt door onderscheid te maken), is daar het contact met het niets. Dat contact heeft niks met energiestromen te maken.
 
Verlichting bestaat niet omdat het geen eigenschappen heeft, het is het niets.
Iets eigenschappen geven, dan denken dat er iets moet gebeuren waardoor eigenschappen zullen veranderen is dus altijd onzin. Er kan niks veranderden, want die eigenschappen zijn er nooit geweest, behalve in jou projectie.
De stap van iets naar nieuw iets, is een geheel, hetzelfde sprookje, dat zich zoals je leest zichzelf steeds blijft herhalen. Zoveel valt er niet te vertellen namelijk. Het is allemaal hetzelfde verhaal.
 
Jezus christus, ik geloofde nog steeds in een oorzaak dat ik dacht een zelf te ervaren, dat er een onderscheid was tussen zelf en niet-zelf, tussen iets en niets. Ik had nog steeds de overtuiging dat er een oorzaak was voor die projectie.
Ik projecteerde die eigenschappen en gevoel van afgescheiden zijn op de energiestroom en blokkade. Lijkt zo logisch. Alsof dat de oorzaak, het begin was van de projectie. Dat kan natuurlijk helemaal niet. Dan is het gevolg zijn eigen oorzaak. Hoe kan ik dat (nog steeds) geloven ? Gaat nergens over.
Ook alle verandering zijn projectie. Ze lijken zo echt, maar het zit zichzelf na al die tijd nog steeds voor de gek te houden. Bizar.