Categorie: Dagboek 3

Geplaatst op

Seperating mind from body

Nou ben ik door die 2/3 dagen gelijk een stuk teruggevallen in mijn “seperating mind from body” proces. Aan de ene kant het gevoel dat ik wel even nodig had, ff uit het vaste ritme , ff over geven aan het bankhang gevoel, maar nu blijft mijn denken wel weer de hele dag ratelen, kan maar korte momenten niet-denken/ ontspannen en meditatie gaat ook slecht, moet denk ik de tijd weer omhoog brengen om daarna weer op te bouwen naar 20 min.
Maar ik moet weer doorzetten, heb geen andere keus en ga maar snel weer in me ritme proberen te komen. Voel me voor het eerst sinds lange tijd ook gelijk weer moe.
Zal toch wel verband houden met mijn actieve denken weer (en het hebben gehad van die intensiteit?)

Toch verlang ik nu gelijk weer dat ik makkelijker lange periodes kan niet-denken / ontspannen (hoofd) , meer vanuit het lichaam kan leven. Wil nu toch wel weer gelijk doorzetten, ondanks mijn moeheid. Al zal het we moeilijk blijven om met die moeheid om te blijven gaan. (aan overgeven of juist niet ? Of een beetje ? )

Geplaatst op

wierdo

Ging gisteravond voor 0:00 slapen en stond om 9:00 op, maar ben nog steeds moe. Het is nu echt zomer en ben zelfs te lui om een dag naar het strand te gaan of noord-aa ofzo, teveel gedoe. Heb besloten lekker een dagje te gaan zonnen in de tuin. Heb verder geen zin om iets te doen.
Ik heb ook het idee dat na die intensiteit ik nu veel van het energie-residu van mijn ego door mijn lichaam heb en dat dat nu weer moet worden opgeruimd. Dat ik daardoor zo moe ben. Ook drink ik weer meer dan normaal. Wie weet helpt de zon wel mee met opruimen. Wel voelt het alsof ik er nu meer klaar ben voor de laatste of volgende stap. Voel geen verplichtingen meer naar de mensheid en er meer klaar voor om op dat gebied echt alles los te laten. Dan vinden ze me maar een weirdo, het is niet anders. Dat hou je toch wel. Voel geen druk meer om echt te presteren, al zou ik nog zoveel leuke dingen willen doen en ik ga er niet dit pad voor verlaten, dat komt vanzelf wel. De websites gaan naar €150 p.m. + €750 van de honden zodat er op dat gebied geen grote zorgen zijn voorlopig. Ben wel benieuwd hoe de komende periode gaat worden met 3 honden in huis. Hopelijk is het goed te combineren om verder te gaan om mijn verslaving aan het denken en het verder oplossen van het ego. Als ik er verder niks bij doe, moet dat geen probleem zijn.

Geplaatst op

de wereld met andere ogen zien

Na gister overdag in de tuin te hebben gelegen werd het al snel te warm (vanaf 15:00) Na mijn rondje met mijn loge die niet de conditie heeft om veel te lopen, heb ik zelf nog een rondje gelopen in het park. Zat de hele dag veel in mijn denken, ook tijdens het wandelen. Besloot toen om de volgende dag met mijn loge de hele dag naar het strand te gaan, was te warm in de zon in de tuin en ik wilde wel van de zon genieten. Toen werd ik tijdens boodschappen doen (18:00) voor het strand melancholisch en kocht ook chips voor het avondeten. Heb weer als avondeten chips zitten eten en comedies zitten kijken. Kreeg toen een depressief gevoel, het liep allemaal kut, wist niet wat ik wilde en wilde weer gaan vechten tegen dat gevoel. Wist gelukkig dat dat geen zin had. Dus ik accepteerde het depressieve gevoel en voelde dat ik maar 1 ding kon doen. Weer terug in me ritme, weer terug in mijn meditatie, doorzetten. Niet dingen gaan doen, reageren op externe prikkels, omdat dat geluk zou moeten brengen zoals een dag op het strand.
Er moet maar 1 ding gelden op dit moment en dat is meditatie ! Als het een mooie zomerse dag is kan ik me gewoon wat aanpassen kwa wandelen en in de tuin zitten. Maar ik moet/wil in mijn meditatieritme blijven zitten. Doorzetten om uit die verslaving van het denken te komen, het “haast” gevoel op te lossen.

Heb mijn krentenbollen weggegooid en de chips in een tas in de slaapkamerkast opgeborgen. Weg ermee. Tijd om weer groente te eten na alle avonden chips en Broodjes kroket en frikandel voor de tv. Tijd om discipline te tonen en niet meer toe te geven aan de zwakte die zorgen voor het lijden in het leven.

Als ik opsta doe ik zit-meditatie, daarna 1 uur wandelen met de hond meditatie. Dan ochtendritueel, zoals dit dagboek, ook meditatief. Daarna uurtje werken/ tuin zitten. Dan meditatief lunchen. Weer uurtje over. Dan weer wandelen met de hond meditatief. Waarna het etenstijd is en tussen 19:00-22:00 boekje lezen op de bank. (zonder denken, geconcentreerd in het hiernu) en dan om 22:00 weer mediteren en laatste korte wandeling (30 min) voor het naar bed gaan.
Ik zit dan al de halve dag met meditatie of meditatief dingen doen. Van hieruit kan ik de stap nemen de hele dag meditatief te zijn, in het hiernu/ niet-denken etc.

Toen ik dat besloten had verdween het depressieve gevoel redelijk snel. Vandaag is er sluierbewolking en geen strandweer 🙂 Ze voorspellen nog de hele week mooi weer , alleen maar lekker met al het wandelen, maar ga me er niet teveel aan aanpassen (in als ik moet van het mooie weer genieten) hoogstens overdag wat in de tuin liggen ipv werken achter de computer.

Merk dat het zien van de wereld blijft veranderen. Niet alleen zie ik alle kleuren helderder, meer details, meer onderscheid, nu lijkt het ook alsof ik meer 3d zie. Weet niet hoe ik dit goed moet uitleggen. Het lijkt alsof ik eerst gewoon 2D+diepte zag, maar dat ik nu rondwandelen in 3D zoals je naar een 3D film zit te kijken, maar er dan doorheen wandelt.
Je gaat de wereld dus echt letterlijk met andere ogen zien 🙂

22:30

Ik wordt echt gek van mezelf en mijn gedachten. Ten eerste omdat ik kennelijk nog in de illusie van een identiteit geloof, niet wil accepteren dat we zo primitief zijn. En dat ik maar mijn gedachten blijf geloven die constant getriggerd worden. Ik doe vrij weinig op dit moment, geen beurs, geen websites. Toch kan ik me de hele dag bedenken over van alles en nog wat. Hoe ik eerst van alles moet doen voordat ik die innerlijke rust kan vinden: eerst aanpassen aan mooi/het weer, bedenken hoe ik daar van kan genieten, terwijl ik de honden heb, waar te lopen, wat te eten ’s avonds, toegeven aan dit of dat gevoel ? Constant gedachten en mezelf analyseren, waar komt dit gevoel?/gedachte etc vandaan. Geloven pas rust te hebben als de weken met 3 honden om zijn.
Ik durf te wedden dat buitenstaanders die zien waar ik me “druk” om maak me echt totaal voor gek zullen verklaren. Vragen waar ik het in hemelsnaam over heb en dat ik maar wat pillen moet slikken of naar de psycholoog moet voor zulke gedachten.
Ik pas op hondjes, het is hartje zomer, lekker weer, warm, ik hoef niks en toch maak ik me de hele dag druk om mijn dagindeling. Denken: Wat zal ik als volgende doen ?

Bij die oude pijnen was het een duidelijke illusie van een angst-gevoel. Die kon ik wegdenken, onzin om bang te zijn. Maar de drang om -te doen/ te begrijpen/haast te hebben is zo normaal en wordt beschouwd als de kern van ons bestaan dat het heel moeilijk is die illusie te doorbreken. In feite is het ook de kern van ons bestaan, het bestaan vanuit ons ego, wie we denken dat we zijn.
De illusie van identiteit.
Die drang opgeven, is het opgeven van het bestaansrecht van je ego en daarmee je identiteit.
Tot je verwordt tot je natuurlijke zelf, een organisme met bewustzijn in interactie met zijn omgeving, zonder enige controle.

Ik wil morgen met die 4 vragen gaan beginnen om die laatste illusie van identiteit, de kern van ons bestaan/ ons ego op te lossen als illusie.
Doorhebben dat ik pas echt ga leven als ik mijn eigen bestaan opgeef, mijn identiteit, mijn verbondenheid via het denken.
Dat ik die drang niet nodig heb om te overleven, om wat met mijn leven te doen, er wat van te maken. Echt beseffen hoe die drang me van het echte leven weg houd. Want dat besef ik niet volledig. Ik ben nog steeds bang dat er alleen saaie routine overblijft als ik die drang laat varen. Dat ik die nodig heb als motivatie.
Al met al, dat ik die drang uit mijn angst die het ego en mijn identiteit voel nodig heb om beter te overleven.
Dat ik die drang uit mijn angst die het ego en mijn identiteit voed (doen/willen/begrijpen), nodig heb om beter te overleven.

Geplaatst op

denken een verslaving

Vanochtend tijdens de wandeling voelde ik opeens wat er anders was. Tot aan de 10e was de energie hoog en moest ik me ontspannen om niet in mijn denken/doen te eindigen. Alhoewel ik nog een zekere intensiteit voel, zit ik nu in een fase dat ik me moet inspannen om niet in mijn denken/voelen te eindigen.
Het is dus weer een fase van moeheid met angst die zich nu uit in angst voor inspanning om mezelf moe te maken. Zo zorgt die angst ervoor dat ik in mijn denken/doen blijf.
Zo ben je telkens in elke fase bang voor dat wat je weg houd van je ware natuur, de stilte, je gevoel.
Maar toen ik voelde dat ik me moest inspannen ipv ontspannen om stil te zijn, voelde ik me wel gelijk beter, weer even het gevoel dat alles goed komt (en dus niet is ! Zo stom)
Maar hierdoor voel ik wel weer vaker en langer de momenten dat alles goed is. Voelt alsof ik nu moet gaan vechten tegen mijn moeheid, er niet aan over mag geven. Ik moet echter accepteren en niet vechten. Maar ik mag me ook niet overgeven aan die moeheid wat slechts een uiting is van die angst. Overgeven als in; niet meer proberen stil te blijven in het niet-denken/doen.
Het makkelijkst om me hier aan over te geven zonder de hele te gaan denken is tv-kijken en internetten. Dat is dus het eerste wat ik doe als ik in deze fase zit en afgelopen week dus heb gedaan.
Paradoxaal genoeg kan ik me nog steeds moeilijk over geven om alles heel langzaam te doen (interne klok stilzetten) (niet toegeven aan het haast-gevoel) , terwijl dat juist mooi zou zijn om als rust te gebruiken. Maar ik haast me door dingen op weg naar rust, op weg naar tv/internet en vind daarom nooit rust in het hiernu!

13:00
Ik zat tijdens het tarwegras verzorgen weer te denken. En zat te denken dat als denken een verslaving is, ik dit ook moet behandelen als een verslaving. Ik moet dus niet denken dat ik niet meer mag denken/doen, maar begin met kleine stapjes. Ik mag alleen vandaag niet denken/doen, of alleen komend uur. Net als verkeerd traden op de beurs of verkeerd pokeren of alcoholisme moet ik dat ook zo aanpakken voor de verslaving van mijn denken ?

Geplaatst op

geen rust gevoel

Ondanks dat ik een tijd geleden doorhad dat alle problemen die het denken verzint om op te lossen een illusie zijn, toch ebt zo’n realisatie toch ook weer weg als je daar niet mee bezig blijft.
Het wordt vandaag een zonnige dag, warm 27C en krijg nu de 2 honden te logeren en dus met degene die ik al heb 3. Het blijft de hele week zo warm en zonnig.
En dan gaat het denken beginnen, hoe ga ik dat doen met die warmte en 3 honden, hoe kan ik zoveel mogelijk van de zon genieten, wil ik dat wel ? Hoe zit het met de meditatie gedurende de dag ? Etc etc.
Blijf mezelf voor de gek houden dat ik geen rust gevoel kan krijgen voordat ik daarover besloten heb. Terwijl ik het natuurlijk per dag moet aankijken en afwachten hoe de honden zijn, hoe ik mezelf voel die dag etc. maar die drang blijft. Eerst oplossen en dan zal je rust gevoel krijgen. Waarom blijf ik daar zo in geloven ?

Ik kan ook nog steeds niet alle negatieve gevoelens die ik gedurende de dag voel accepteren. Ik blijf mezelf erop betrappen ertegen te vechten. Dan denk ik weer, ik moet mezelf erop betrappen ertegen te vechten. Dan denk ik weer, ik moet mezelf erop wijzen dat alles goed is, mezelf laten weten dat ik nu veilig ben en niks hoef te doen. Maar waar dat werkte met de oude pijnen, is dat nu “doen” en dus vechten tegen. (wat is)
Het enige juiste is al die negatieve gevoelens accepteren en er verder niet op reageren. Dat is zo tegen onze conditionering in !

Geplaatst op

het leven accepteren

Meditatie door acceptatie. Begin iets beter zonder of niet via mijn denken te leven. Voel weer duidelijk dat ik gewoon de hele dag meditatief moet proberen te zijn. Niet analyseren/doen of problemen oplossen (die niet bestaan) , maar telkens terugkeren naar het hiernu.

Maar als ik dan verblijf in het hiernu voel ik die angst, dat onbehaaglijk gevoel, die me aanzet tot “haast/vluchten/denken/analyseren/doen” en vechten tegen dat gevoel van angst.

Eckhart kan wel mooi beweren hoe mooi het hiernu is en hoe daar geen problemen en lijden bestaan, maar zijn verlichting kwam plotseling, dus hij had daar geen last van.
Als het geleidelijk gebeurt dan is het hiernu een angstige plek waar je weg wilt vluchten. Die illusie is heel sterk. Ik reageer er nog steeds constant op.
Ik voel duidelijk weer die vicieuze cirkel. Heb die angst-gevoelens die het denken/doen/vluchten triggeren, die dan weer die angs-gevoelens voeden door ze echt te maken. Door problemen te verzinnen, door te reageren dat eerst dat en dat moet gebeuren etc. Dan wordt die illusie opeens een echt iets en je ziet opeens allemaal bedreiging vanuit de realiteit.
Het is echter niks meer dan projectie.

Zo voelt geluid nu ook als een bedreiging. Harde muziek, blaffen, deuren etc. Als ik schrik dan voel ik zo’n angst-gevoel door heel mijn lichaam. Of als dingen niet helemaal gaan zoals ik wil. De meest banale en er niet-toe-doen dingen zijn opeens problemen die opgelost moeten worden voordat ik rust kan voelen.

Ik moet dus niet alleen de hele dag meditatief zijn, maar ook op zo’n manier dat die angst/onbehaaglijke gevoelens niet probeer weg te drukken, maar te accepteren, te omarmen voor de illusie die ze zijn, maar verder niks mee kan doen.
(als je dus alleen meditatie doet heb je het gevaar je gevoelens te onderdrukken en dan kom je vast te zitten!)

Het leven accepteren moet je dus niet letterlijk nemen. Het leven accepteren is je gevoelens accepteren/ je bespiegeling van de realiteit.

Geplaatst op

Mezelf niet vertrouwen

Heb nu al paar nachten onrustig geslapen. Vannacht ook, voelde ergens halverwege weer die rare hik + geluid uit mijn keel komen, werd er wakker van. Ook voelde ik weer wat lichte energie opeens door mijn lichaam spreiden, maar was kort en licht deze keer. Ook ging mijn denken weer aan toen dat gebeurde.
Tijdens de ochtendwandeling realiseerde ik weer hoe ik constant tegen mezelf aan het praten ben via het denken.
(de angst en depressieve gevoelens lijken trouwens weer weg, voel weer wat meer van die intensiteit vandaag, daar ben ik wel blij om, want zo’n dag als gister en eergisteren is gewoon kut)

Elke keer als ik dingen aan het analyseren ben, aan het beoordelen ben, overdenken, problemen die ik verzin. Ik ben constant tegen mezelf aan het praten. Kennelijk geloof ik nog dat er een zelf is om tegen aan te praten.
Ik ben dus constant aan het doen alsof er een aparte entiteit is (ego) die ziet en hoort wat ik zie, maar dan toch tegen mij moet vertellen hoe ik die informatie moet interpreteren. Alsof hij (ego) nodig is om de omgeving te analyseren om de juiste reactie mogelijk te maken. Om me constant voor te bereiden op wat er allemaal komen kan.
Alsof al die informatie door het denken verwerkt moet worden voordat het bruikbaar is.
Maar dat is natuurlijk helemaal niet waar. Ik had al geconstateerd dat het denken zelf niks doet. Het is een middel om wereldbeelden over te brengen en/of te creëren, die altijd slechts een beperkt model van de werkelijkheid kunnen zijn.
Ben er nog niet achter of je bewust iets overdenken iets oplevert.

Heb wel gemerkt dat alle inzichten die ik gehad heb, dat die ontstaan zijn door wat ik heb gedaan. Door wat ik geleerd heb, door wat ik gelezen heb, door hoe ik geleerd heb hoe ik in elkaar zit door te doen, dmv meditatie. Niet door mijn denkprocessen.
Misschien moet ik het ook geen proces noemen, het is slechts een uiting. Nee, dat is niet waar, het beïnvloed ook weer terug, het maakt illusies reëel bv. Dus het is idd een proces. Een cirkel, the cirkel of life. De wiel van het leven.
Het denken kan alleen weten wat ik weet en is dus constant informatie die ik heb tegen mezelf aan het herhalen/analyseren/beoordelen.
Mijn denken/ego is dus constant mezelf aan het overtuigen.
Ik vertrouw dus mezelf niet !!!

Ik vertrouw mezelf niet en dus loop ik constant mijn informatie te beoordelen, te analyseren. Ben ik constant mezelf aan het overtuigen van wat ik al weet.
Dit gaat nergens over.
Ik weet dat het ego niet bestaat, ik weet dat een zelf niet bestaat. Toch ben ik constant gesprekken met mezelf aan het voeren. Probeer ik mezelf te begrijpen.
Het denken probeert te begrijpen hoe ik werk, maar ik denk dat ik het denken ben. (=ego)

Niet alleen op forums, facebook etc zijn we constant tegen onszelf aan het praten zonder het door te hebben. (we denken echt in gesprek te zijn met anderen, maar dat komt bijna niet voor, uitzonderingen) We praten de hele dag tegen onszelf via het denken. Onszelf constant te wantrouwen, het denken/ego is zo vol van zichzelf dat het denkt de controle te hebben omdat het anders mis gaat. Daarom die illusie van controle.

We proberen de wereld te controleren als bespiegeling van het ego die zichzelf probeert te controleren. We wantrouwen de wereld omdat het een bespiegeling is hoe we onszelf wantrouwen.

Geplaatst op

stress

Werd erg vroeg gewekt om 6:45 door spelende kinderen ? En mijn loge die daardoor blafte. Omdat ik gelijk die energie in me voelde heb ik niet meer kunnen slapen daarna. Ben om 7:30 maar opgestaan. Mijn loge heeft een rare plek in zijn nek die hij vannacht heeft open gekrabd. Dus daar maak ik me nu de hele tijd zorgen om. Wel of niet naar de dierenarts? Wat smsen naar de baasjes ? Had ook geen rust tijdens de wandeling vanochtend. Ik moet een loge het stuk aan de riem houden en uiteraard trekt ze aan de riem. Ook reageren ze allebei totaal niet als ik “nee” roep als ze iets willen doen wat niet mag. Kan dat allemaal maar niet loslaten. Kan met de wond van mijn loge maar geen beslissing nemen en blijf dan tobben, gaat nergens over.
Maar het enige wat ik kan doen is hem laten likken en krabben en de wonden in de gaten houden en mee naar de dierenarts gaan als het niet over gaat. Hij moet gewoon een kap op.
Als ik hem hoor likken op de gang gaat er een heel stress gevoel door me heen; “dat mag niet gebeuren, ik moet hier wat aan doen, het moet nu stoppen, ik moet de situatie nu veranderen”.

Zou het makkelijker zijn geweest als ik geen honden had gehad ? Of alleen 1 makkelijke hond , dat ik niet mijn angsten daarop kan spiegelen waardoor die illusie makkelijker te doorbreken is ? (minder verantwoordelijkheidsgevoel gehad)

Geplaatst op

liefde of controle ?

Had vannacht de deur open gelaten ivm de hitte, dus om 5:15 dacht mijn loge te gaan blaffen terwijl er niks was. Kon daarna heel moeilijk weer in slaap komen, was gelijk te alert en te wakker. Uiteindelijk viel ik weer in slaap. Om iets voor 8:00 voelde ik weer duidelijk die energiestromen toenemen en ben ik opgestaan.
Heb de 4 vragen van Kathie toegepast op de honden(zorg) en dat heeft goed geholpen. Zo zal ik beide loge’s niet meer meenemen op de lange ochtendwandeling, is trouwens ook beter voor hun, anders is het teveel belasting voor hun, vooral voor eentje, ik zie het aan hoe die opstaat na rust. Vanmiddag met een loge naar de dierenarts voor zijn smetplek en weer lekker stukje fietsen in de zon. Heb gister tijdens het fietsen wat in mijn telefoon geschreven:

Emoties = gevoel veroorzaakt door je ego

Wat als het zelf wel bestaat, dat het ego ook een energiebal is net als die oude pijnen ? Dat het doorhebben dat er geen zelf is en dat het slechts een illusie niet genoeg is/hoeft te zijn. Je weet/voelt dat je ego/zelf er zit , dat ie in zekere zin ook echt is. Het moet echter constant gevoed worden. Telkens bevestiging nodig omdat het eigenlijk slechts een illusie is. Het is niet blijvend. Als ik het stop te voeden zou het op moeten lossen. En hoe zwakker het wordt, hoe makkelijker ik de identificatie ermee op zou kunnen geven.
Ik voel me bewustzijn steeds switchen tussen 2 entiteiten. Het ego zou dus een manifestatie kunnen zijn, gecreëerd door het denken, die daarom denkt in controle te zijn, niet doorhebbende dat het ego gescheiden is van de rest, van het geheel. (waardoor het niks kan) Daarom zo op zoek naar erkenning ?
Constant erkenning nodig om het ego te blijven voeden zodat het kan blijven bestaan. Je kan wel tegen iemand zeggen dat het ego niet bestaat, je identiteit niet bestaat. Maar zolang het gevoed wordt blijft het echt, alleen kan het niks en blijft het daarom vechten en in conflict. Wat dus lijden veroorzaakt. Pas als het ego erkent dat het niks is, niks kan, slechts een illusie van energie is, zal het oplossen en dat kan dus kennelijk plotseling in 1 nacht of heel geleidelijk.

– Maar als het ego je gedrag beïnvloed dan kan het toch wat ? Dan is er toch controle ?

Nee, er is alleen causaliteit. Je gedachten zorgen nml voor gedrag die ervoor zorgen dat gebeurt wat je juist probeert te voorkomen. Een soort paradoxale self-fullfilling-prophesy.
Ik was bv bang om de marathon niet uit te kunnen lopen → daardoor heb ik te hard getrained → hierdoor kreeg ik een blessure → waardoor ik de marathon niet kon lopen.
Er zijn zoveel manieren om op een gedachte te reageren en je hebt niet de controle hoe die reactie zal zijn. Je kan alleen leren patronen bij jezelf te herkennen en die doortrekken naar de toekomst.
Zo zal dezelfde gedachte bij iedereen verschillende effecten hebben (en zelfs verschillende effecten bij dezelfde persoon in verschillende levensfasen/tijd onder invloed van bv omgevingsfactoren) van moord tot stalking tot zelfhaat of zelfmoord.
Geen controle, alleen causaliteit.

11:30

Luisterde net naar het nummer “Year of summer” van Wildstyle. Daarin zingen ze het zinntje:
“The deeper we fall (in love), the more we loose control”
En dat is idd het probleem. We streven liever naar controle, of houden liever de illusie van controle vast dan dat we ons over geven aan de liefde en erkennen dat we nooit de controle hebben gehad !
En zo veroorzaken we al het leed in de wereld, omdat we liefde opgeven in ruil voor de illusie van controle.

Geplaatst op

de illusie van de vraag

Weer weinig geslapen vannacht, o.a. Omdat mijn loge om 3:15 weer ff blafde waarna ik niet goed in slaap kwam. Ook door alle energiestromen weer. In het begin is het wel mooi dat zoiets kan, nu ga ik me afvragen waar dit gaat eindigen.
Het is vandaag weer een tropische dag met temp boven de 30C maar ik ben klaar met die hitte. De rest van de week zou het weer normaler moeten zijn met 27C en af en toe regen.
Denk dat ik vandaag gewoon binnen blijf, het is al 12:00 ondertussen en heb nog wel mijn ochtendwandeling gedaan. Maar houd voor de hondjes een rustdag en heb zelf genoeg te schrijven vanmiddag. Heb best wat in mijn telefoon gezet gister tijdens het fietsen en wandelen. Moet ook gaan leren schrijven zonder het aan mezelf op te lezen. Ik weet immers al wat ik ga schrijven voordat het op papier staat, het oplezen zodat ik weet wat ik schrijf is dus grote onzin. Het is het ego wat het geheel controleert of er van probeert te leren, te begrijpen. Het ego dat iets probeert te begrijpen om het te kunnen controleren.

13:30

Het is weer duidelijk voorbeeld hoe je gedachten achter de feiten aan lopen, achter het geheel aanloopt. Het ego leest wat je aan het schrijven bent en doet dan net alsof het de sturende kracht is en dan verzint wat je als volgende gaat schrijven, maar dat heeft het geheel allang verzonnen en je gedachten/ego herhaalt dat weer.
Ergens in mijn dagboek had ik geschreven over hoe ik opeens beleefde hoe ik schrijf met mijn hand (en niet dmv mijn gedachten die sturen) Dat is dus letterlijk zo, ik schrijf met mijn hand en heb mijn ego daar niet bij nodig. Ook hier doet hij weer of hij de doener is, dat hij de controle heeft, ook weer een illusie. Het doet helemaal niks, alleen achter het geheel aanlopen of verstoren natuurlijk.
Het kan verstoren met afleidende gedachten en angsten.
Ik ben geen schrijver, maar kan me voorstellen dat als ze in een schrijversflow zitten, dat ze dan meditatief schrijven, zonder tussenkomst van het ego (Stephen King noemt het als de verhalen uit de lucht vallen, alsof je ze uit de ether pikt met je hersens)

14:30

Dit is wat ik gister tijdens de fiets en wandeling in mijn telefoon heb gezet:

Zou je dingen op moeten schrijven omdat er via je gedachten en je bewustzijn/lichaam (=geheel) geen echte uitwisseling plaatsvind ? Het (je gedachten/ego) kan alleen herhalen wat je al weet ? Dat door het op te schrijven er betere interactie plaatsvind in het geheel en niet alleen in je gescheiden ego. Dat je dan dingen leert en ook toepast in het geheel ipv gescheiden te houden in het ego/gedachten. Je ego/gedachten probeert informatie te ordenen en te koppelen in een poging te leren, maar kan het dat niet.
Het geheel kan dit wel door dingen te doen, toe te passen en info op te schrijven en op die manier te ordenen en aan elkaar te koppelen.

Als je iets leest gaat dat via het geheel en je gedachten/ego alsof je jezelf aan het voorlezen bent, terwijl je het aan het lezen bent. Leren om mezelf niet meer voor te lezen als ik aan het lezen ben ? (daarom boek lezen ook beter dan tv kijken ? Dan leer je dat beter, gaat er meer via het geheel ipv gedachten/ego? Denk sowieso door minder prikkels met lezen, meer rust → beter/makkelijker om in je gevoel te zitten) → vereenvoudigde vorm van zelf schrijven.

Zou naast het herstellen van energiestromen het verlichtingsproces ook inhouden dat je je bewustzijn van je ego ontkoppeld en op laat gaan in het geheel ?

Niet “begrijpen” loslaten, niet “gevaar zien” loslaten. Dit niet proberen via je ego/gedachten te doen loslaten!
Ook leren/begrijpen is niet iets wat je doet, het gebeurd. Daarom zeggen genieën altijd “ik zie het gewoon, “hoe” dat weet ik niet”.
Je (on)bewustzijn/hersenen leest iets en neemt deze informatie, in een automatisch proces leert het er dan van. Hier heb je geen controle over/ invloed op. Je kan het uiteraard wel via training beïnvloeden. Door te doen/te oefenen leert het geheel het proces te verbeteren. Op dit alles hebben je gedachten/ego geen invloed.

– Zou een computer kunnen leren zonder externe input ?
In principe niet bedacht me alleen het volgende: antwoord op een vraag verzinnen met de beschikbare info, door dit proces wat tijd kost, het leert informatie aan elkaar te koppelen door die vraag ? Kan dat ? (geen idee)

Dus wij als mens kunnen onszelf dingen leren zonder te doen of nieuwe externe informatie door onszelf vragen te stellen, zo kan je leren de vele beschikbare informatie op nieuwe manier te koppelen.
Hier zit echter wel een duidelijke angel in het proces. Omdat ons ego een illusie is, kunnen de vragen die het stelt ook een illusie zijn. Wat betekent dat er in de realiteit geen antwoord op is. (Zoals: “wat is het doel van het leven”) We moeten dus niet alleen leren dat onze gedachten en waarnemingen via het ego slechts halve waarheden zijn, concepten van de werkelijkheid. Een dualistisch beeld van een non-dualistische werkelijkheid. Maar dat de vragen die we onszelf stellen voortkomen uit een illusie en dus niks met de realiteit te maken hebben.
We leren dus hoe de realiteit in elkaar zit door onderzoek of leren de realiteit die ons wijst op de illusie van de vraag !