permanente staat van gelukzaligheid is pure onzin

Ga vandaag weer gewoon lekker naar het strand.
 
Bedenk me ook dat ik denk dat het voeden van het ego niet dit dagboek was, maar mijn interactie met andere mensen en mijn relaties, waarin ik leefde vanuit dat zelf om andere mensen te accommoderen. (dat was de overtuiging die ik had iig)
 
Grappig hoe ik tijdens mijn ochtendmeditatie (of gewoon zitten) opeens weer contact kreeg met die leegte, die nu idd heel vredig is.
Het leek alsof ik klaar was met alles, met alle verhalen en proberen te begrijpen en te accommoderen (immers hoe ik dat doe voor anderen is weer een bespiegeling hoe ik dat doe voor mijzelf, voor dit dagboek) maw de gehechtheid aan het leven.
Dus het verdwijnen van het zelf , wat niet echt meer als het ego/zelf wordt ervaren kan worden ervaren vanuit de leegte. Er kan dan echter geen enkele gehechtheid met het leven meer zijn. (dus ook niet met zijn verhalen)
 
Grappig. Het ego ervaart de verlichting, de vredeliefdegelukdankbaarheid. Maar dat ervaren is weten te sterven en weten dat de ervaring zal verdwijnen. Het kan dus alleen ervaren worden in de wetenschap dat het elk moment weer verdwijnt, elk moment wordt losgelaten.
Hahahaha. Geweldig die paradoxen.
Het heeft weer allemaal niks met mij te maken.
(het is niet persoonlijk)
Het ego is verlicht en ervaart de extase en ik kijk ernaar uit om het elk moment weer kwijt te zijn.
 
12:00
 
Nestel in de leegte van zijn en ervaar de verlichting van het ego. Golven van liefdegelukvrededankbaarheid afgewisseld met vleugjes irritatie en problemen zien. Het is allemaal een grap, heeft niks te maken met wie we zijn. In feite zijn de golven van extase van verlichting dus niks anders als het sterven van het zelf. Niks permanent. Tijdelijk.
Wat zal er zijn als het zelf wegvalt, als de extase wegvalt ? Leegte/dood. Geen idee wat dat is , maar ik kijk ernaar uit.
 
(en nu op naar het strand 🙂
 
Nu kan ik eindelijk zeggen; ik ben verlicht met bijbehorende extase. Maar alleen omdat ik volledig besef wat een onzin het is, dat het niks met mij te maken heeft, elk moment kan verdwijnen en geheel betekenisloos is.
Whahaha, wat een grap.
 
Nou kan nu definitief zeggen dat een permanente staat van gelukzaligheid of extase pure onzin is. Het is gewoon een bijeffect dat komt in korte golven terwijl je sterft. Kunnen we die illusie ook weer loslaten 🙂
 
Ps zo gauw je dit probeert te identificeren zal het niet kunnen bestaan, immers dat gebeurt vanuit het zelf. Het is dus ook compleet nutteloos om dit te weten, anders dan dat het geen zin heeft om er naar te zoeken. Het kan alleen ervaren worden als het zoeken is gestopt. Je kan echter de betekenis hiervan pas bevatten na een lange zoektocht 🙂
En het is dus niet dat wat gezocht wordt. Immers dat wat gezocht wordt is leegte. (dood)
 
Grappig, onze hele leven vechten we tegen de dood, proberen we in leven te blijven, mooie ervaringen te creëren. Maar doodgaan is misschien wel de mooiste ervaring van allemaal (en ik kan het weten, want ik heb alles gedaan) ( om heel eerlijk te zijn, zijn natuurlijk allemaal mooie ervaringen; goeie sex, goed feest, goede prestatie (top van berg beklimmen of hardlopen) , xtc, vrije val parachutespringen, verliefdheid, heerlijk eten, mooie natuur, vakanties. Allemaal mooie ervaringen, maar allemaal zelfdestructief. 🙂
Humor.
 
14:00
 
Zo het is weer enigzins genormaliseerd. Al wordt er nog wel welbehagen ervaren.
Jed heeft het in zijn boek over de speelse puppy theorie. Gebeurtenissen waar hij geen betekenis bij weet te verzinnen. Andere gebeurtenissen weet hij wel goed te plaatsen.
Ik zou de speelse puppy voorbeeld waarbij hij wegloopt als hij de persoon ziet die zijn boek laat vallen en daarvandaan wegloopt ook kunnen omschrijven als een gemiste kans. Misschien was er wel iets moois gebeurt als hij was gebleven en een praatje had gemaakt bv.
Wel moet ik erbij zeggen, dat dit soort verhaaltjes steeds onzinniger worden als er beseft wordt dat er niks nodig is.
 
15:30
 
Het is bizar. Jaren heb ik geloofd dat mijn ego energie mij in de weg zat. Dat mijn levensenergie moest verdwijnen net als mijn angsten om verlicht te zijn, gelukkig te zijn. Om de zogenaamde extase van verlichting te kunnen ervaren.
Jaren van misvattingen over het egoloze staat van zijn waarin alles goed is. Jaren projecteerde ik mijn ego cq levensenergie, het zelf wat ervaren wordt (het middelpunt van je ervaringen) als oorzaak dat ik mij niet in die staat bevond. Een illusie.
Slechts een overtuiging die in de weg stond. Een niet onderzochte gedachte , overtuiging.
Nu pas besef ik echt dat het ego/zelf juist ook de bron van geluk en al die extase bullshit is hahaha.
 
Maar ook dit schreef ik al heel lang geleden in mijn dagboek : Wees gewoon gelukkig. Ongeacht wat, ongeacht de ego energie (wat dus het zelf is)
Laat gebeuren wat gebeurt en wees gewoon gelukkig.
Maw ook dit verhaal is weer herkauwen wat ik al lang weet.!!
 
Maar ik geloofde alle verhalen over die bijzondere staat van zijn, van extase en liefde, geluk zonder ego.
Allemaal onzin. Heeft niks met het ego te maken. Slechts projectie, overtuigingen over wat zou zijn.
Het ego is niks apart, wij zijn het ego, het is het zelf, ook in verlichte staat.
Kennelijk beginnen we met ego om naar onszelf te kunnen kijken vanuit het ego. Dan weten we dat we het ego zijn. Het zelf.
Maar dat dat zelf er is, doet er niet toe. Zolang je het niet identificeert als “dat ben ik” is het juist ook een bron van geluk, zolang je het maar laat sterven.
Het is dus echt slechts een gedachte, een overtuiging wat mij in de weg stond.
Heel die energie die in balans moet komen. Het is juist dat in balans komen wat zon mooie ervaring is. Het zelf dat sterft.
 
Al die verhalen over verlichting zitten ons dus net zoveel in de weg als dat ze kunnen helpen. Het is eerlijk tegen jezelf zijn en elke keer weer toegeven hoe stom je was die onzin te geloven. Totdat je niks meer geloofd en de extase van doodgaan verwelkomt en uitkijkt naar het feit dat het elk moment weer over zal zijn.
 
16:00
Nu ik zoveel heb geschreven en gedacht is mijn zijn in de leegte weer afgezwakt en mijn zijn in het zelf sterker, alles weer zoals vanouds, het vagevuur.
 
17:45
Vagevuur met berusting.
Ondanks de heerlijke ervaring die ik vandaag heb gehad hoef ik hem niet meer terug. Zoals het nu is is het ook goed. Zou er morgen weer een golf komen, mooi. Komt ie niet meer , ook goed. Het mooiste vind ik eigenlijk de illusie die is doorzien, de onzin gezien.
Berusting in het weten. Extase is mooi, maar is altijd tijdelijk, daarom is het zo mooi.
 
18:15
Verlichting bestaat niet. Het is geen staat van zijn. Het is een proces. Als het zelf verdwijnt, verdwijnt het proces en verdwijnt verlichting.
(dit heb ik ook al een keer geschreven)