21:30
Na alle verhalen van Jed McKenna (ben nu zijn 4e boek aan het lezen “Notities bij zijn trilogie”) en de verhalen over het leven van Byron Katie (die na haar verlichting nog een jaar lang haar 4 vragen deed) en Eckhart (die na 3 jaar stil viel en op een bankje ging zitten) en nu van Bernadette Roberts (getipt in Jed zijn “Notities”) die verlicht werd en daarna uit het klooster ging om te trouwen, 4 kinderen kreeg etc en waar na 20 jaar ! Het zelf wegviel. Na alle verhalen is het me nu duidelijk dat er dus 2 momenten zijn.
De eerste is verlichting , dat is het wegvallen van onze pijnlichaam, onze angsten , zoals beschreven in Deel I van dit dagboek, het hele begin dus. Iets wat mij dus maar 3 maanden gekost heeft. Moet er nu echt om lachen hahaha.
Dit hele dagboek gaat dus om het wegvallen van het zelf en de verhalen die het maakt. Dat is wat ik nu ervaar.
Uiteraard DUH, maar wat ik al geschreven had zie ik echter bevestigd. Na de eerste verlichting gaat het wegvallen van het zelf eigenlijk vanzelf als je het maar gewoon toelaat.
Echter de periode waarin dit gebeurt verschilt dus enorm. Wat eigenlijk logisch is, want Jed deed ook 2 jaar over de eerste verlichting volgens zijn boek en die ging er ook vol voor. Hij had echter niet de luxe van de 2 boeken van Katie en Ingeborg die alles voor mij in 1 keer duidelijk konden maken. (al snap ik nog steeds niet waarom anderen mensen die die boeken lezen er gewoon niks mee doen, niks mee willen doen, begrip voorbij de projectie vanuit mijn eigen ervaring is helaas niet mogelijk. Ik snap niet dat mensen zo bang zijn voor hun angsten. Want op dat moment zit je nog in de illusie van controle en is het dus mogelijk verlicht te worden terwijl je nog denkt/ervaart volledig in controle te zijn.)
Grappige is dat het wegvallen van het zelf , dus het gaan ervaren van de leegte en het geheel wegvallen van de illusie van controle veel beangstiger zijn , maar omdat er geen angst-gevoel bij zit (die is al weggevallen) wordt het niet ervaren als iets engs. Dat is dan wel weer humor.
Iig, bij Jed duurde het wegvallen van het zelf dus kennelijk 10 jaar. Maar hij was erg bezig met zijn boeken en andere mensen helpen. Dat voed het zelf nmm.
Ik zag gister een docu over Osho’s range in de VS , hij schijnt toen zichzelf teruggetrokken te hebben en 3 jaar niet gesproken te hebben. Door wat ik nu ervaar koppel ik dit aan elkaar en vraag ik mij af of hij toen pas in de laatste fase zat van het wegvallen van het zelf ? Zoals ik zei, ik ervaar een zelf, maar ik kan alles zeggen en begrijpen wat verlichten mensen zeggen, omdat ik weet dat ik niet dat zelf ben. Sterker nog ik vind mijn antwoorden soms bv veel mooier. (al zijn de verhalen van Osho natuurlijk ongeëvenaard) als in effectiever. Osho vertelt mooi, maar het blijven verhalen, antwoorden. Geen middel om tot verlichting te komen. Net als zijn meditatie daarvoor niet toereikend is. (al zegt hij dat zelf ook)
Osho was ook druk bezig constant verhalen te vertellen, die waarschijnlijk het zelf voeden. Dat zit ons verder niet in de weg natuurlijk en maakt eigenlijk ook helemaal niks uit. Maar het zou mij niet verbazen als het wegvallen van het zelf bij Osho ook heel lang heeft geduurd en dat hij bij de stilte zich pas realiseerde wat al dat verhalen vertellen voor onzin was.
Ik heb mijn proces waarschijnlijk ook flink verlengd door dit dagboek, door toe te geven aan de drang het te willen begrijpen. Maar ik heb er natuurlijk niet echt onder geleden en persoonlijk vind ik het wel een schitterend dagboek 🙂
Jed schrijft ook over alle onzin over hoe mooi nirvana zou zijn enzo. Ik vind er op dit moment ook weinig bijzonders aan. Stiekem denk ik dat dat nog kan veranderen als het zelf helemaal wegvalt. Dat dan het “ontwaken” of “verlichting” compleet is. Dat er dan misschien nog een ervaring komt. (Jed zijn boeken zijn geschreven voor dit wegvallen volgens mij, hij vertelt regelmatig over de echo van zijn identiteit die nog naklinkt) Al weet ik dat dat niks zal veranderen, er kan immers niks veranderen. Er zijn immers ook geen ervaringen meer.
Dan moet ik toch concluderen dat al dat Koninkrijk Gods, Nirvana en al die andere verhaaltjes over hoe mooi het is, allemaal gelul is.
Ja ik heb ook ervaren hoe mooi het is als mijn pijnlichaam verdwenen is, hoe mooi alle kleuren dan zijn. Dus ja, tov depressie en lijden en angsten hebben is het natuurlijk erg mooi allemaal. Maar ik heb niet het idee dat wat ik nu ervaar zoveel anders is als alle leuke periodes die ik in mijn leven heb gehad. Punt is eigenlijk dat ik dat helemaal niet kan weten, die referentie heb ik gewoon niet meer. Op dit moment is mijn ervaring heel normaal natuurlijk. Maar ik kan natuurlijk helemaal niet weten hoe ik mijn ervaring die ik nu heb , ervaren zou hebben als ik die 10 jaar geleden gehad zou hebben, misschien had ik het dan wel als nirvana ervaren.
Maar terwijl ik dit denk, besef ik mij opeens, dat al die mooie verhalen wel gelul moeten zijn. Zoals Einstein zei, alles is relatief. Voor die mensen die verlicht raakten vanuit een depressie is het natuurlijk een enorme explosie van geluk en liefde etc na het wegvallen van die depressie. Ook Eckhart zei dat zelfs dat na een paar maanden weg was en het kennelijk normaal was. Geheel logisch natuurlijk. Want als alle ervaringen wegvallen , er geen verleden of toekomst meer is, is er ook geen referentiekader meer en dus valt er niks over te zeggen. Dus McKenna heeft natuurlijk helemaal gelijk als hij zegt dat er dat het allemaal onzin is.
Ja, als je lijd, als je depressief bent, angstig bent of wat dan ook, ja dan is die eerste verlichting natuurlijk schitterend. Voor mij een stuk minder, omdat ik niet echt ongelukkig was. Sterker nog ik was ervan overtuigd dat ik zou vinden wat ik zocht , daarom ben ik ook dit dagboek begonnen. Door het lezen wist ik dat het zelf dus nog ging wegvallen, het ego en het contrast was een stuk minder. Dus mijn euforie is beschreven zoals in dit dagboek hahaha. Leuk, maar duurde volgens mij slechts dagen hahaha. (ik zal dat eens gaan teruglezen binnenkort)
Het duurt nu 3,5 jaar bij mij en nu ik klaar ben met alle verhalen verwacht ik alweer! Dat het snel helemaal weg zal vallen. Alhoewel die verhalen geen invloed hebben verder op het proces, gaat het erom dat ik wel constant probeerde te begrijpen en dus te voelen en te observeren etc etc en daarmee voed ik volgens mij het ego (zelf).
Het wegvallen is zoals ik al geschreven heb volgens mij tweeledig. Het wegvallen van de blokkade en de gecreëerde energiestroom zelf. (de blokkade is dus het ego wat zichzelf probeert te controleren, zelfdiscipline ,illusie van controle, zelfconflict etc komt hieruit voort) Door dit dagboek, anderen helpen, verhalen te vertellen etc voed je de gecreëerde energiestroom, doordat je creëert om anderen te helpen, contact te maken op ego-niveau. Nu stroomt het harder weg dan het gevoed wordt (we weten immers dat het allemaal onzin is) en dus verdwijnt het alsnog vanzelf.
Ben nu helemaal de draad kwijt en weet niet meer wat ik wilde vertellen. Iig het geeft maar weer aan wat een onzin er allemaal vertelt wordt, dat alle verhalen over verlichting onzin zijn.
De enige reden dat ik nog wil dat het zelf wegvalt is , omdat ik merk dat ik klaar ben met al die verhalen en ik koppel dat nog aan het ego/zelf. Immers ik creëerde al die verhalen in de veronderstelling dat ik nog niet verlicht was, dat er nog wat moest gebeuren. Dat ik nog een zelf ervaarde, ondanks dat ik wist dat het onzin was, beschouwde ik dat als een teken dat ik nog niet verlicht was. Gelukkig heb ik dat al een tijdje geleden doorzien.
Maar de verhalen bleven omdat ik nog wel geloofde dat het wegvallen van het zelf voor nirvana ging zorgen. Ook weer onzin dus. Logisch , ik snap eigenlijk niet hoe ik dat heb kunnen geloven. Ben ik toch weer te goed van vertrouwen geweest hahaha. Gelukkig ben ik er ook al een tijdje achter dat er niks gaat gebeuren en niks kan gebeuren omdat er niks is, omdat ik niks ben.
Dat ik nog een zelf ervaar (nu nog slechts een energiepunt in het hoofd) heeft niks met mijn verhalen te maken (die waren er alleen om het wegvallen van het zelf te verklaren, te begrijpen en betekenis te geven) . Die waren er slechts in mijn eigen opdracht. Mijn opdracht tot dit dagboek.
Wat een gelul weer allemaal, ben er alweer klaar mee.