Hoe al het moois langs mij heen gaat

Het is een schitterende zomerse dag en heb heerlijk de hele dag op het strand gelegen en een verfrissende duik in de ijskoude zee genomen. Ik loop nu terug naar de auto en merk op dat al het moois eigenlijk langs mij heengaat. Ik ben verworden tot een kleine puntige energiespanning ergens in dit hoofd.
Ik merk hoe er niks meer gecreëerd wordt, dus ook niks moois, geen mooie ervaring die ik normaal zou hebben in deze omstandigheden. Maar behalve die eenpuntige spanning in het hoofd is er niks. Het is goed, ik zou het ook niet anders willen. Ik kijk er elk nieuw moment weer naar uit.
Hoe alle schoonheid en andere mensen (die niet bestaan) langs mij heen gaan. Zelfs mooie vrouwen zie ik zonder enig vorm van begeerte of verlangen of wat dan ook. Apart.
Vraag mij af wat ik morgen met dezelfde mooie dag ga doen. Weer naar het strand, of iets anders, omdat het toch niet uitmaakt.
Loop ook langs alle strandtenten met gezellige muziek en mensen die het naar hun zin hebben en genieten van het gebeuren.
Ik merk op hoe ook dat langs mee heen gaat, het is leuk om te zien, maar ik heb er verder niks mee. Ook geen behoefte om er aan mee te doen, denk niet dat ik dat meer zou kunnen.
Benieuwd wat ik morgen ga doen. Kijk er nu al naar uit 😉