Heb het gevoel alsof de weg van meditatie, meditatief zijn, nu pas echt gaat beginnen. Dat ik nu pas weet hoe ik meditatief kan zijn, wat het echt inhoud: je op niks concentreren. Alsof ik opnieuw moet leren mediteren. Afgelopen 1,5 jaar was alleen voorbereiding om tot dit punt te komen, om te mediteren op de leegte, die te omarmen door de concentratie (controle) los te laten.
wachten op het einde
Ik zit nu in Spanje bij een zeer vriendelijk en leuk gezin waar ik een kamer huur. Heb gister de Torrecilla beklommen , een hike van 6 uur in totaal (10:00-16:00) naar de top op 1919 meter en terug. Was niet moeilijk ofzo, maar na 2 jaar niet meer getrained te hebben voel ik het wel. Heb mij op deze klim een aantal belangrijke dingen gerealiseerd.
Op mijn beklimmingen op de bergen Mount Whitney, Kilimanjaro en ook in Maleisië heb ik door omstandigheden vaak flink moeten aanpoten om op tijd een bepaalde afstand af te leggen. Heb door mijn ervaring gister duidelijk gemerkt dat ik op dat soort dagen duidelijk in een meditatieve toestand heb verkeerd. Totaal in het hiernu, mijn lichaam het werk laten doen zonder na te denken en gewoon te gaan. Stoppen op een berg is geen optie , dus er is geen ruimte voor twijfel. Er is maar een optie, lopen, flink doorstappen om op tijd beneden te zijn of kamp te halen. Denk achteraf dat dat soort dagen ook wel iets zullen triggeren in het onbewuste op dat moment. Het geeft ook aan hoe efficient je bent in meditatieve toestand, want ik heb op dat soort dagen prestaties geleverd die normaal niet mogelijk waren. Ook al ben ik niet verlicht, gewoon vertrouwen hebben in wat ik doe, wat het geheel doet. Want moet toch het hele concept verlichting loslaten.
Het is immers de geachte: “Ik wil verlicht zijn” die zorgt voor de twijfel en dus een bevestiging van de emoties die ik voel. Stop je gedachten te geloven en stop je emoties die je voelt te geloven.
Eergisteren schreef ik nog in mijn telefoon:
Onbewust zit ik te wachten op een mooi einde voor mijn dagboek. Een mooie slotparagraaf. Maar die zal er nooit komen, er is nml geen einde, er is niks om te eindigen. Dat beseffen doet ook het niet-einde van dit dagboek begrijpen.
loslaten en vasthouden
Volgens mij identificeer ik mij nog steeds met die gare energiestromen in mijn lichaam. Voelt alsof mijn bewustzijn er aan vast geplakt zit en daardoor met de golf meegaat en hem tevens vasthoud. Hierdoor voel ik een constant samentrekken in mijn lichaam, vooral het hoofd. Het is geen prettig gevoel. Al moet ik ook wel lachen gedurende de dag door die energie. Als ik bewust ga voelen begin ik automatisch te glimlachen, maar voel dat die energie tevens nog vastzit, heel dubbel.
Blijft moeilijk om die identificatie ermee op te geven, om dus geen zelf meer te hebben, geen constant iets/entiteit waarvan ik kan zeggen dat is wat ik ben.
Kreeg tevens het gevoel dat mijn leefritme nog een stuk naar beneden moet. Merk dat ik nog bezig ben met “doen”, ik moet voelen om die energie kwijt te raken. Ik moet mij er niet mee identificeren. Heel klote die paradoxen allemaal.
Merk dat als ik bewust wil zijn dat alles dan trager gaat, zo gauw ik wat wil bereiken (verlichting/ energie kwijtraken/ geen gedachte hebben etc) ga ik weer in “doen” mode en gaat de levenssnelheid omhoog. Zelfs in dit all-incl resort (ben op vakantie in Egypte) met alleen maar ouwe lullen lukt het mij amper om structureel dat levensritme te vertragen. Ook omdat ik bang ben dat ik dan heel raar overkom op deze totale vreemde mensen die ik nooit meer zal zien. Toch raar dat ik daar nog mee zit, dat ik dus nog steeds probeer iemand te zijn (→ zelf)
Mediteer nu op niks, maar door die sterke energiegolven waar het bewustzijn aan vast blijft plakken is het misschien beter om weer op de ademhaling te concentreren, maar dan alleen op de lucht die in- en uitgaat, om zo beter de illusie te doorbreken dat bewustzijn aan het lichaam is gekoppeld, dat ik mijn lichaam moet voelen (of emoties/energie) om te bestaan.
22:30
Ik zie de energie van mijn ego, die ik probeer los te laten/ kwijt te raken nog steeds als mijn verbinding met de externe wereld. (intern=extern)
Dus aan de ene kant probeer ik te voelen en voel die blokkade/ golven die ik dus los wil laten en aan de andere kant probeer ik in verbinding te blijven met de externe wereld (→ interne energie)
Dus ik probeer het zowel los te laten als vast te houden, dit zal wel al dat samentrekken veroorzaken dat ik voel, het is gewoon weer in strijd met zichzelf.
Moet zien hoe ik de illusie van deze dualiteit kan doorbreken.
het probleem is dat ik nuttig wil zijn voor de mensheid
Dodenherdenking (1 dag voor bevrijdingsdag)
Verlichting is niks, geen gevoel, niet wachten tot negatieve energie (zoals met het pijnlichaam/ oude pijnen) is losgelaten, weggestroomd is, tot een energieblokkade is opgeheven, een begrip van iets. Het is alleen maar het loslaten van een idee.
Daarom kan je andere mensen niet helpen, je kan ze alleen maar ideeën geven. Ideeën die ze juist los moeten laten 🙂 Daarom is Katie zo sterk, ze leert je hoe je zelf kan leren je ideeën los te laten.
Heb nu een mooi verbeeld over hoe ik gedachten verwar met het denken en hoe ik het denken probeer te controleren via wat ik wil en daarmee mijn gedachten en daarmee wat ik voel.
Eerst creëer ik een probleem (het ego creëert een probleem) in dit geval: een idee, een illusie van het ego. (Het ego heeft zichzelf geschapen ? Weer vast in een paradox 🙂 Dit probleem zet aan tot denken, tot gedachten. Hier heb ik geen controle over, al denk ik zelf te bepalen wat ik denk, omdat ik zelf het probleem creëer. Maar mijn denken is niet mijn gedachten, dat waar ik bewust van ben. ‘S nachts als ik slaap gaat het denken gewoon door (of als ik met andere dingen bezig ben) onbewust buiten mijn controle, al heb ik zelf het zaadje gepland natuurlijk. Dan wordt ik ’s ochtends wakker en via gedachten komt het antwoord tot mij, de oplossing die ik heb bedacht voor het probleem dat ik zelf verzonnen heb.
Geen gedachten hebben is dus niet hetzelfde als niet meer denken. Stel je zit in meditatie, dan doe je niks, maar kan het denken nog doorgaan, onbewust, daar heb je geen controle over.
Probleem: ik heb 1 idee, 1 overtuiging die mij weg houd van de realiteit, van verlichting.
Dit is de oplossing die de volgende ochtend in gedachten tot mij komt:
De kern van het probleem is dat ik nuttig wil zijn. Nuttig wil zijn voor de mensheid en daarmee dus een doel aan het (mijn) leven geven. Ik wil niet verlicht zijn voor innergeluk en liefde, maar om zelf het goede voorbeeld te geven aan anderen. Daarom wil ik constant begrijpen en probeer ik het mijzelf uit te leggen, zodat ik het aan anderen kan uitleggen en ze daarmee helpen uit hun lijden te verlossen. Helpen de ellende op deze wereld op te laten houden. Ik wil mijn zelf alleen maar opofferen om anderen en de wereld van nut te zijn. Maar zolang ik nuttig wil zijn heb ik een zelf, een zelf die de nutteloosheid van zijn bestaan niet kan accepteren.
Daarom schrijf ik alles op, bang om dat allemaal kwijt te zijn als ik mijn zelf loslaat, mijn illusie, mijn motivatie. Dat ik daarna niet meer van nut ben en mijn dagboek die rol kan overnemen. Als ik niet meer nuttig kan zijn, dan zal mijn dagboek dat voor mij zijn. Dan zal de kennis hierin mensen kunnen helpen als ik (mijn ego) dat niet meer kan, omdat IK er niet meer ben. (ik heb mijzelf ermee geholpen en zal daarom ook anderen ermee helpen is de gedachte)
Daarom wil ik nog steeds iemand zijn ipv mijzelf / het geheel te accepteren. Daarom wil ik dat andere mensen mij nog steeds accepteren (anders kan ik ze niet helpen) , bang om teveel van ze te vervreemden.
Daarom wil ik begrijpen.
Daarom heb ik constant gedachten.
Ik denk mijn nut te kunnen creëren door dingen te willen. Door dingen te willen, ga ik denken en krijg ik mijn gedachten en de antwoorden via mijn gedachten. Door dingen te willen, motiveer ik mijzelf om dingen te doen, tot actie over te gaan, mijn leven de richting op te sturen die ik wil.
Daar is het ooit mee begonnen, met die gedachte. Dat ik in mijn bestelbus zat de honden voor mijn uitlaatservice op te halen en dat ik er genoeg van had dat mijn leven niet de kant op ging die ik wilde. Elke keer als ik mijn leven een bepaalde kant op wilde sturen, gebeurde er iets (externs) waardoor ik dat niet kon doen. Niet kon doen wat ik wilde doen om gelukkig te worden. De laatste reden zijnde de psychose van mijn zusje, die ik dan moest helpen (ipv mijzelf te helpen).
Toen dacht ik dat dat niet langer toeval kon zijn. Toen besloot ik naar de psycholoog te gaan omdat ik doorhad dat ik zelf het probleem was, niet de (externe) wereld. Dat ik mijzelf saboteerde in mijn zoektocht naar een gelukkig leven. Dat ik moest leren begrijpen, moest weten wat ik fout deed, hoe ik mijzelf saboteerde in mijn streven naar een gelukkig leven. En natuurlijk het geheim van een gelukkig leven achterhalen.
Dat geheim heet verlichting en dat is wat ik nastreef. Maar mijn motivatie is van zelf gelukkig worden, naar anderen gelukkig maken. Al is dat natuurlijk hetzelfde. Het is de standaard valkuil; ik probeer anderen te geven wat ik zelf in het verleden nodig had. Weer mijn eigen behoefte spiegelen op die van anderen.
Probeer dus weer de wereld te redden door mijn oude ik te redden. (behoefte uit kindbewustzijn spiegelen in het hiernu) Mijn motivatie is om nuttig te zijn. Omdat ik bereid ben mijzelf op te offeren, heeft het ego maar bedacht dat ik anderen moet helpen uit angst zelf nutteloos te worden.
Ik durf mijzelf dus niet te helpen en de illusie te ontmaskeren en de nutteloosheid van het bestaan accepteren. Want dan heb ik niks meer te willen en kan ik mijn leven niet meer de kant opsturen die IK zou willen.
(De wereld redden → mijn oude ik redden → een doel in het leven hebben → zelf controle hebben over mijn bestemming → welke kant mijn leven opgaat)
Het is dus ooit begonnen met de illusie van controle, dat ik doorhad dat ik die controle niet had. Op zoek naar de waarheid van het eeuwige geluk en liefde omdat ik doorhad dat de externe wereld mij dat niet kon geven en het intern moest zoeken (geluk zit van binnen). Dat ik moest leren geven ipv te nemen.
Dus het ego heeft besloten dat het alleen maar van nut kan zijn door te geven, door kennis te geven en anderen te laten begrijpen hoe ze van hun lijden verlost kunnen worden. Jezus, ik wil dus echt een beetje voor Jezus gaan lopen spelen.
Het ego is hier erg overtuigend in, hoe kan ik zoiets nou loslaten ???
Hoe kan zo’n overtuiging nou “slecht” zijn ?
Hoe kan ik dat nou doen zonder het ego als slecht te beoordelen en verlichting als goed, dat is leven vanuit de dualiteit.
Maar zelf het goede voorbeeld geven is de enige mogelijkheid. Zelf verantwoording nemen over mijn eigen leven (en niet dat van anderen). Niet alleen moet ik mijzelf opofferen. Om het kwaad (en lijden) te bestrijden zal ik het goede moeten opofferen. De nutteloosheid van mijn bestaan accepteren.
Erkennen dat ik mijn eigen behoefte spiegel op anderen. De wereld probeer te redden omdat ik mijzelf probeer te redden. Mijn ego nut probeer te geven, een doel in het leven. Erkennen dat ik de controle wil over mijn leven en zelf wil bepalen welke kant het opgaat.
Dat mijn motivatie om Jezus/Boeddha te spelen een egoïstische motivatie is en zolang ik dat wil, dat probeer te zijn, mijzelf dat nut wil geven, het nooit zal kunnen.
Het hele idee is een illusie.
Ik ben bang voor de dood → Ik wil nuttig zijn → ik wil de controle over mijn leven → ik wil dingen → motivatie tot denken, tot oplossingen, tot actie → veroorzaakt gedachten → conflict met de realiteit en dus in mijzelf.
In mijn eigen leven vul ik dat dus in door verlichting na te streven, door Jezus te spelen. Door mijn egoïstische motivatie zal ik altijd hierdoor in conflict blijven en niemand kunnen helpen, wat sowieso niet kan. Het blijft de overtuiging van het ego dat het anderen kan helpen, omdat het mij als iemand anders ziet. Het geheel.
Dus of het mij of anderen helpt maakt geen verschil, we zijn allemaal onderdeel van het geheel (1).
Ik probeer het geheel te helpen, door te oordelen.
Omdat ik onderdeel ben van het geheel, is hoe ik anderen zie niks anders dan een bespiegeling hoe ik mijzelf zie. Ik oordeel over anderen zoals ik mijzelf (ver)oordeel. Ik help anderen zoals ik mijzelf wil helpen. Ik bepaal wat goed en slecht is voor mijzelf als voor anderen.
Ik blijf mijzelf maar herhalen !!
Op zoek naar inzicht om Jezus te worden, om van nut te zijn, om de wereld te helpen, mijn oude ik te helpen, om mijzelf bestaansrecht te geven, omdat ik bang ben voor de dood, de nutteloosheid van mijn bestaan niet kan accepteren.
Ik houd mijzelf voor de gek !
Dit dagboek is de grootste onzin die er is HAHAHA !
Ik kan hiermee anderen niet helpen, ik kan ze alleen maar ideeën geven. Ideeën die ze juist los moeten laten !
Alles wat ik zeg en heb gezegd, heb opgeschreven is allemaal onzin ! Het is allemaal onzin !
HAHAHAHA HAHAHAHA HAHAHAHA HAHAHAHA
Leegte voelt als de dood
Op dit moment doe ik al een tijd niks meer aan mijn websites, doe ook niks met de aandelenbeurs. Pas alleen nog op de honden op. Doe nu vaak 3* per dag 30 min zitmeditatie en mijn 1,5-2 uur wandelmeditatie buiten in het park. (met of zonder loge). ‘S avonds zit ik gewoon op de bank te lezen of tv te kijken. Tijdens de 7 minuten durende reclameblokken doe ik weer meditatie (geluiden beeld tv op mute). Ook tijdens het lezen en tv kijken probeer ik het, maar dat is best moeilijk. Blijf mij focussen op dingen. Het is moeilijk de tv goed te volgen als ik mij niet focus , dan neem ik nml de hele kamer waar en niet alleen de tv.
Sinds het besef op bevrijdingsdag voel ik de energie van het ego meer dan ooit, flink intens.
Het is nu heel moeilijk om meditatief te blijven door alle focus, concentratie , motivatie etc los te laten. Volledig te ontspannen, maar wel alert te blijven.
Bewust te zijn zonder te observeren !
Ik zit in zoveel paradoxen vast, daar is moeilijk uit te komen. Alleen na een tijdje zit- of wandelmeditatie lukt het mij soms om alleen maar te zijn. Dat is zo moeilijk omdat ik blijf observeren, dit gebeurt vanuit het ego. Observeren of alles wel gaat zoals het behoort te gaan.
Het is verder ook niet meer te omschrijven. Maar ik merk dat ik tussen de zit en loopmeditatie, niet echt meditatief kan blijven. Zit dan ook weer met dat gevoel dat dat alleen lukt als mijn levensritme flink naar beneden gaat en het voelt alsof ik alles in slowmotion doe.
Het is mij nog niet gelukt mij hier helemaal aan over te geven, dat voelt te weird. Alsof ik als een slow-motion freak in deze maatschappij moet leven. Alsof ik dan niks meer echt voor elkaar ga krijgen omdat ik alles zo langzaam doe, niet meer echt productief zal zijn. Uiteraard weer een overtuiging die ik los moet laten.
Maar de enige oplossing die ik zie is “training”, dus meditatie. Nog meer dan ik nu doe, gewoon de hele dag in alles wat ik doe. Speel al een tijdje met het idee dat ik een echte meditatieweek moet houden ofzo, waarin ik mij helemaal overgeef aan het geheel, mijzelf train. (en tot inzicht zal komen) Ik voel het geheel, het niks, de leegte al steeds vaker. Eigenlijk vang ik die nu bijna elke meditatie wel even op.
Maar nog steeds is die leegte niet iets mooi’s om mij aan over te geven, maar voelt idd eerder als de dood. Alsof ik mij over moet geven aan de dood en dat kost veel discipline en toewijding. Iets wat mij nu nog alleen in opperste meditatie lukt.
Maar wat gebeurt er. De nieuwe contacten die ik heb opgebouwd zijn weer verbroken. Een date is zelfs terug naar haar ex gegaan hahaha. Maar nog mooier, ik krijg gister 2 afzeggingen van loge’s. Wat tot gevolg heeft dat ik vanaf maandag (over 3 dagen) dus 10 dagen geen loge heb en dus helemaal geen verplichtingen heb om die meditatieweek te houden en 24/7 dit te doen. Zat te denken om ergens in de natuur in een huisje te gaan zitten, maar dat het toch beter is om het gewoon thuis te doen. M.a.w. Het universum stuurt mij ook echt die kant op, dus nu moet ik wel.
Nu moet ik wel alles gaan loslaten, mij er aan overgeven en die meditatieweek gaan houden en in een slow motion alles doen, zonder angst voor de gevolgen, reacties etc, niet meer vluchten tussendoor, niet van overgave weer veilig terug vluchten in het ego. Overgeven, maar onbewust het ego in de hand houden om op terug te kunnen vallen.
Dus niet de fout maken om alleen het die 10 dagen te doen om daarna weer in het ego terug te kunnen vallen en dus onbewust vasthouden, maar alle bruggen achter mij verbranden.
Vertrouwen !
De dood volledig accepteren ! (de leegte)
weinig veranderd
Slaap al een tijdje echt maar 6 uur per nacht ofzo. Ben de wekker maar weer om 7:00 gaan zetten. Meer tijd om overdag dingen te doen, makkelijker om dan over te geven aan dit lagere levensritme.
Verder weinig veranderd, al voel ik nu idd wel een soort van vrede, vrede met wat is. Blij dat de zoektocht over is. Maar wat dat betreft voel ik mij wel al heel lang goed. Heb altijd zin om op te staan en zin in de dag. Eerst omdat ik mij goed voelde over waar ik heen ging en nu nog steeds. Maar dat komt omdat ik al heel overtuigd was dat het zou lukken, dus wat dat betreft voelde het altijd al goed. Maar nu ik alle antwoorden heb voelt het gewoon extra vredig, het verstrekt gewoon het gevoel wat ik al had op dat gebied.
Voelde vanochtend tijdens de meditatie (blijf nodig om te trainen) weer echt hoe ik even zonder binding met het lichaam was. Het was slechts vaag aanwezig op de achtergrond en dan alleen de delen die op iets steunden, zoals mijn voeten, kont en hand. Heel apart, maar voelt goed. Heb in die 45 min nog amper gedachten.
voel eigenlijk nooit inner vrede met meditatie
Gister tijdens het wandelen:
“IK” moet mij zo niet voelen. (→ gedachte)
Maar dat ben ik niet, dat is niet wie ik ben, dat gevoel.
Heb gisteravond mijn avond meditatie verlengd van 30 naar 45 min en mijn ochtend meditatie verlengd naar 50 min.
Heb hierdoor geen tijd meer voor de websites, maar dat is niet erg. Verdien genoeg met de opvang en het KPN dividend komt eraan. Maak mij voor het eerst niet meer druk om mijn werk en/of inkomen. Wel lekker.
Merkte vanochtend tijdens de meditatie hoe echt alles “mind”/ ego / denken is, perceptie. Zelfs de energie die ik voel bleef ik via perceptie van mijn denken/ego. Probeerde altijd “neutraal” te zijn, gewoon te accepteren, maar dat is een illusie, het blijft perceptie merk ik nu.
Vraag mij af of ik daarom die “stress” blijf voelen, het feit dat er wat mis zou zijn. Dat dit niet door energiestromen wordt getriggerd, maar door mijn perceptie daarvan. Doordat ik mijn levensenergie als ego-energie heb bestempeld, als negatief heb bestempeld, als “bedreigend”, als “oorzaak” van dat onbehaaglijke gevoel. → allemaal perceptie → ego → denken.
Omdat ik die perceptie heb, voelt het ook zo en zo wordt ik bevestigd in mijn perceptie omdat het zo voelt. Wat ik voel is realiteit en zal dus echt zijn, is de overtuiging.
Maar de energie die negatief voelt, die de oorzaak zou zijn voor het gevoel dat “er wat mis is”, is niet alleen een illusie in het feit dat het “verleden” is, niks met het nu te maken heeft en dat er “nu” dus niks mis is. Ook het feit dat die energie negatief voelt is slechts perceptie, overtuiging.
Ik lees overal hoe mensen in meditatie die innerlijke vrede voelen. Maar ik voel die eigenlijk nooit, ik zit gewoon en voel daardoor ook de negativiteit, die blokkade van mijn levensenergie en dus de innerlijke strijd. Wel steeds meer op de achtergrond, maar toch.
Zolang de mind er is ervaar ik via perceptie, neutraal blijven en alleen waarnemen is dan een illusie, net zoals de illusie van controle. Zal eens kijken of ik mijn perceptie op mijn levensenergie en die blokkade eens echt kan veranderen.
inzicht krijgen
Bewogen nachtje gehad, energie begon zich weer te roeren in mijn lichaam. Maar verder niet heel bijzondere ervaringen gevoeld. Het voelt gewoon als iets dat aan het oplossen is.
Mijn levensenergie niet meer als iets negatiefs beschouwen gaat steeds beter. Heb het idee dat ik het niet als positief probeer te zien, als de andere kant van dezelfde munt, maar als neutraal. Gewoon energie en er verder geen idee over hebben. Maar omdat ik het als niet meer negatief ervaar, voelt het als positief. Maar het enige dat gebeurd is dat mijn perceptie “het is negatief” wegvalt. Grappig.
Het is apart hoelang (1,5 jaar ?) ik mijzelf voor de gek heb gehouden. Allemaal ideeën die ik had:
“Ik moet mij zo en zo voelen”
“ik moet dit en dat doen om verlicht te worden”
“ik moet inzichten hebben”
Maar dat is allemaal “doen”, het is een kwestie van:
“niet meer vluchten”
“geen macht geven aan”
“gedachten niet geloven/ zien als waarheid”
Dus juist stoppen met doen. Meditatie is hoe je dat kan trainen, trainen om niet meer te doen.
Nu ik dit schrijf en weer bewust wordt hoe deze zinnen uit mijn hand komen en niet uit mijn hoofd, uit mijn denken, realiseer ik mij nu echt weer goed. Onze uitingen hoeven niet uit ons denken te komen, onze hersenen zoals wij denken, zoals wij verzonnen hebben. Geloven en dus ook zo beleven.
Onze uitingen komen uit ons bewustzijn, uit ons lichaam, uit onze omgeving, uit het geheel. Onze hersenen zoeken gewoon een oorzaak, een begin en zien dat als ons denken, onze hersenen: “IK”. Een verzonnen idee, een illusie.
Heb mijzelf ook heel lang op het verkeerde been gezet door te geloven dat het gaat om “inzicht krijgen”. Dit koppelde ik aan het idee dat “mijn denken” dat inzicht moest krijgen, iets moest inzien. Nu begrijp ik dat dat onmogelijk is, dat mijn denken dat inzicht niet kan krijgen, zijn aard kan de werkelijkheid niet bevatten.
Gisteravond las ik in Osho’s Gouden Sutra van Boeddha en daar zei hij: “Het gaat niet zozeer om het krijgen van inzicht, het is een herkenning, een herkenning van je ware aard, wie je altijd al geweest bent”
We zijn al verlicht, maar herkennen dat niet. We denken ons denken te zijn en gaan via het denken op zoek naar die ware aard, om die te kunnen herkennen. Zo vormen we allemaal ideeën over verlichting en onze ware aard, ons bewustzijn. Over zijn zonder “zelf” etc.
Die ideeën blijven we proberen te verbeteren, om zo dicht mogelijk bij de realiteit te komen. Maar het kan dat nooit worden, het zal altijd een illusie blijven.
Het is ook onzinnig om “iets te worden”, het denken is gewoon denken. Het zoekt naar “doelen”, stelt de vraag “waarom”, denkt in dualiteit, begin-eind, oorzaak-gevolg. Heeft geen zin om dat te proberen te veranderen. Het is zijn aard , doorzie de illusie en geef het verder geen macht.
Zo heeft het ook geen zin om “onszelf” te veranderen. Onze ware aard is wie we zijn en daar valt niks aan te veranderen. Onze persoonlijkheid, onze identiteit is een illusie van het denken. Doorzie de illusie en wees gewoon wie je altijd al geweest bent.
Doorzie het veroordelen, het verbeteren, het proberen te controleren, het verdelen in goed en slecht, angst voor de dood, dat er wat mis zou zijn, elk idee over hoe het zou moeten zijn, dat je iets nodig zou hebben, dat je vrede en geluk zou moeten voelen, moet doen wat goed voelt.
Allemaal onzin ! 🙂
Energie is nog positief, nog negatief.
Heb al geschreven hoe ik mijn levensenergie niet meer als negatief moet ervaren, als iets waardoor er dingen zullen, dat zijn slechts overtuigingen, percepties van het ego/denken. Energie beweegt, is nog positief, nog negatief, het is.
Heb ook geschreven hoe ik merk mij nu echt te kunnen ontspannen door te ontspannen (niet meer ontspanning door inspanning zoals afgelopen jaren)
Tijdens meditatie bleef ik uit gewoonte/ overtuiging energie als negatief ervaren, gedachten ervaren etc. Hier bleef ik mij focussen om bewust te blijven, bewust te zijn van dat gebeuren door mij erop te focussen. Opletten: “geen macht geven”, “probeer als positief te ervaren” etc
Gister probeerde ik gewoon dat te laten voor wat het is. Niet meer focussen op het negatieve , proberen bewust te worden is voor mij een illusie ondertussen, is doen, is ego. Probeerde weer op mijn ademhaling te concentreren, bewust adem te halen.
Merk nu echter dat dit allemaal aan het ego verbonden is. Het is “doen”, “concentreren”, “bewust doen”. Maar ik moet niet meer “bewust doen”, maar “ bewust zijn”.
Niet bewust ademhalen, maar ademhalen gebeurt en daar bewust van zijn.
Vanmorgen liet ik alle focus vallen, elke techniek vallen, elke poging om bewust te worden vallen. Ik ontspande totaal en maakte niks belangrijk. Niks dat moest gebeuren of gevoeld moest worden, gewoon totale ontspanning.
Verlichting is overgave, complete overgave tot God. Volledige ontspanning.
Eerst ontspannen via inspanning, nu alleen ontspannen.
Het is tijd om de technieken achter mij te laten, meditatie technieken achter mij te laten.
Meditatie is overgave oefenen, totale ontspanning oefenen.
Maar dat is geen techniek, niet iets wat je kan doen, wat ik kan doen. Het is een totale ontspanning omdat ik er niet meer ben, niet meer belangrijk ben, niks meer wil, niks probeer te bereiken.
Gewoon zitten, zitten voelen, zitten zijn, zonder doen, zonder techniek.
Het is de illusie van motivatie ontmantelen/doorzien
Ik moet de hele dag meditatief zijn
Belangrijke overtuiging die mij in de weg zit:
“Ik moet de hele dag meditatief zijn”
Werd mij bewust van het feit dat dat iets is wat ik doe. “IK” observeerde, IK probeerde te ontspannen, te leren. IK lette constant op of ik mijn energie niet blokkeer, te wachten tot alles in balans is. Zat mijzelf weer voor de gek te houden.