De Bijbel van Spirituele Verlichting

Zelfsabotage door angst.

Angst voor een probleem
Angst het niet goed te doen
Angst voor een toekomst
Angst voor een gevoel
Angst voor een ervaring
Angst voor gebrek aan controle
Angst voor verkeerde keuzes maken
Angst voor een leegte.
Angst het proces te blokkeren.
Angst om niet het juiste te doen
Angst om overweldigt te worden
Angst mijzelf te verliezen in inactiviteit
Angst mijzelf te verliezen zonder problemen
Angst niet normaal te kunnen leven
Angst voor een constant heerlijk gevoel
Angst voor gedrag naar anderen toe
Angst voor de gevoelens van anderen
Angst geen verantwoordelijkheid meer te nemen
Angst niet te weten wat ik wil
Angst dat ik niet doe wat ik wil
Angst voor niet kunnen weten wat ik wil
Angst het niet te begrijpen
Angst voor het feit dat het niet logisch is
Angst voor het feit dat het niet te verklaren is
Angst het niet te kunnen uitleggen
Angst het niet te kunnen communiceren
Angst voor stilte
Angst voor stilte naar anderen
Angst het kwijt te raken
Angst dat het altijd zo blijft
Angst voor een leven zonder motivatie
Etc

Angst voor zelfsabotage.
Angst het niet te herkennen, het te blijven doen.
Angst de illusie niet te doorzien
(=Angst voor toekomst)
Zowel hiernu als toekomstig.

Het is elke keer weer alleen maar een excuus. Een excuus om iets niet te doen, om te vluchten. Een excuus om niet het leven te leven wat ik wil leven, hiernu. Altijd dit zogenaamde proces en toekomstige consequenties (dat ik te moe ben, geen energie heb, of juist overweldigt ga worden etc) als excuus gebruiken.
Ik saboteerde mijzelf vanuit een angst mijzelf te saboteren hahaha.
Sterker nog ik leef niet mij leven hiernu zoals ik het wil uit angst dat ik mijn leven dan niet kan leiden zoals ik het wil in de toekomst hahaha. Ongelofelijk.
Wat een onzin hahaha
Klaar met angst.
Ben er klaar mee.

Dat was het hele begin van mijn zoektocht. Waarom gaat mijn leven maar niet de kant op die ik wil, hoe (een waarom) saboteer ik mijzelf ? Simpel: angst.

(verwarrend omdat ik claim al 6 jaar geen angst gevoelens meer te hebben. Ik weet het. Een weerstand is waarschijnlijk een betere omschrijving. Angst=een weerstand. Een weerstand om iets te doen. Hiernaar handelen is vluchten en zelfsabotage. Doordat ik dan iets niet doe, doe ik iets wat ik niet wil. Wat natuurlijk sowieso een illusie van het denken is)

Voor mijzelf bevestigen dat het een illusie is. Dat er niks is om bang voor te zijn cq weerstand tegen te hebben cq dat het onzin is. Is het natuurlijk ook juist weer bevestigen dat het wel echt was. Vanuit het denken, vanuit een idee (dit dagboek) blijft het zelfsabotage.

18:00

Het denken = angst/weerstand

Dat betekent niet dat er niet meer wordt nagedacht zonder angst/zelf/ego. Maar niet vanuit angst/zelf/ego wat ik “het denken” noem. (=controle)
(Zeg dat 99% van het denken gemotiveerd is door angst.)

Angst=controle
Denken=controle
Het proces=controle
Dagboek=controle

Controle wordt losgelaten
(in dankbaarheid)

De energie blokkade cq punt achter mijn ogen begint eindelijk echt op te lossen. Werd tijd.

Bijzonder is echter dat ik mij enigszins bewust ben van de stilte die er nu is (Intern). Echter ervaar ik het helemaal niet als een stilte. Dit terwijl het toch nog een nieuwe ervaring is. Heel apart.
Het is wel echt lekker die rust, moet ik zeggen.
(wel jammer dat ik mijn tinitus nu duidelijker ervaar, hopelijk wordt dat vanzelf minder)

In dankbaarheid cq “het is fijn hier te zijn ” gevoel (T.o.v. het oude “ik wil hier niet zijn” gevoel) valt het proces stil. Logisch, het proces probeert mij ergens te brengen (sowieso een illusie), maar ik hoef nergens meer heen. Het is heerlijk waar ik ben.
Er wordt dus geen reis cq proces meer begonnen om ergens te komen.

Geen ideeën, geen concepten, geen ervaringen.

Ik weet weer wat ik wil. (Extern) Ik wist dit al, maar ik handelde er niet naar vanwege alle excuses die ik had om dat niet te doen.
(alles is relatief. Dus hoeveel in je leven wat je doet is wat je wil? Een hoeveel weet je van wat je wil? (Ik omschrijf hier een willen zonder gevoel/ervaring) zeg dat ik mij nog voor 20% liet tegenhouden, noem maar wat. Nu lijkt dat 0%)

Vooral vanwege het proces als excuus. (Ook korte termijn goede gevoel nastreven als excuus) Door een non duale ervaring als doel te hebben.
Ik wil nu opschrijven; ik leefde nog vanuit het zelf en het denken en zat mijzelf dus in de weg en handelde ook nog uit angst.
Maar ik zou nu willen zeggen; het denken.
Nu voelt het alsof ik mijn plek eindelijk opeis en het niet langer meer accepteer een slaaf te zijn.
Eigenlijk het omgekeerde van alles hiervoor waarin ik mijzelf aan alle standaard dingen bleef vasthouden als acceptatie, zelfopoffering, overgave etc.
Vanuit het geheel lijkt het weer soort van omgekeerd.
Ik weet wat ik wil.
Ik accepteer het niet langer.
Ik eis mijn plek op.
Ik bepaal. (Een dus soort controle, maar dat kan ik pas na het loslaten van de controle, via het denken. Is het nieuw? Denk dat het er altijd al was, ervoor kon kiezen)
Etc.

Alle termen en waar we dit op projecteren zal nooit kloppen. Enige identificatie en het bestempelen zal nooit kloppen.
Het denken zit altijd vast in een paradox omdat het beide is. (Dit allemaal is natuurlijk weer een herhaling van wat ik al heb opgeschreven jaren geleden. ) Uiteraard klopt ook dat niet, want het is ook geen van beide haha. Terwijl ik dit schrijf ga ik weer in mijn denken zitten volgens mij. Kansloos.

Ik kan het niet uiten via dit dagboek, via het denken, via ideeën, via verhalen.
Ik doe gewoon.

Op gevoels niveau dacht ik ook te weten wat ik moest doen. Moest doen om niet te saboteren, om non duale bewustzijn te gaan ervaren. De blokkade te laten verdwijnen. Ook alle verhalen en ideeën over niet-doen , overgave, controle loslaten etc. Dat deed ik dus (deels?) nog vanuit het denken.
Het is echter weer weten zonder te weten en/of te voelen) Al dat soort gelul. (Wtf heb je nu aan zo’n uitspraak???, Helemaal niks toch 🙂
Ik weet wat ik wil extern, maar niet intern. Ik eis mijn plek op intern, wat zich ook extern uit. Ik heb er controle en doe wat ik wil door het loslaten van de controle (van het denken). Extern heb ik doelen soort van, intern niet. Bla bla bla.

Daarom moet je het zelf onderzoeken en uitvinden. Kan er geen handleiding zijn in wat te doen. Want het gewoon doen wat jij bent is het doel. Daar kan je nooit komen door te volgen of het te snappen, beseffen, door iemand die je iets vertelt of uitlegt.
Toch is dit dagboek van onschatbare waarde. Want het vertelt je wat niet te doen hahaha. Hoe alle verhalen zich blijven herhalen.
Alle valkuilen hoe ik mijzelf voor de gek hield. Hoe alle guru’s zichzelf , nog steeds, voor de gek houden, ook de echte. (Zoals Mckenna, Eckart, Osho etc)

Ben nog steeds blij met waar ik ben. (Dankbaar?)

12:00

Meditatie:
Er is geen binnen meer tenzij ik die zelf creëer.

Eindelijk snap ik het.
De eerste stap was het doorzien en loslaten van mijn angsten/pijnlichaam/identiteit. Dit gebeurde door een maand lang angsten te ervaren die golvend zich een weg naar buiten baande.
Omdat ik mij nog identificeerde met het zelf, leek het alsof het iets was dat mij overkwam, iets wat ik gedaan had.
Daarna had ik door dat er geen zelf is en is dit dagboek een uiting van het zelf wat wordt losgelaten en zich golvend een weg naar buiten probeert te banen. Echter ipv 3 maanden, duurt dit gewoon 7 jaar.

Mijn angsten/pijnlichaam/identiteit loslaten deed ik o.a. door het te omarmen met een “ik ben veilig” mantra. Het ego/zelf/duaal bewustzijn is los te laten vanuit dankbaarheid.

Maar ondanks dat ik wist dat er geen zelf was, is de illusie zo sterk dat ik mij nog steeds identificeerde met het zelf en dus nog steeds vast zat in de illusie van het zelf. Daar is dit dagboek een uiting van. Het proberen loslaten, accepteren, overgeven aan, leren niets doen etc etc. Ik deed dit nog steeds deels ook vanuit het zelf.

Het zelf zou ik proberen te omschrijven als niet alleen het gevoel van afgescheiden zijn van de wereld, het gevoel “ik ben”, een ervaring van dualiteit, maar ook je reactie hier weer op en je interne-reactie op de wereld. Er zullen allemaal excuses zijn over hoe nuttig sommige patronen zijn voor ons leven, vanuit evolutie bla bla bla. Maar het zijn niet meer dan dat; excuses.

Het leek nog steeds alsof het allemaal mij overkwam, terwijl ik tegelijkertijd wist dat het niks met mij te maken had. Ik probeerde nog steeds begeertes te vervullen, ervaringen te hebben, uiting te geven aan mijzelf met deze zoektocht, dit proces als excuus.
Maar het was niet meer dan het zelf dat aan het oplossen was. Het had niks met mij of het hiernu te maken. Geen enkel gevoel, geen enkele ervaring, geen enkele begeerte of dingen die ik wilde. Het is allemaal een afweer van het zelf. Voor het geen-zelf wat door het zelf wordt ervaren als complete leegte, het niks. Als niet-weten, het onbekende etc etc.
Ook dat is (zoals gezegd) allemaal een illusie.
Wat is echt ? Wat is niet echt ? Wat wil ik ? En wat is ego-willen ? Welke gedachte is onwaar en welke is waar ? Welk gevoel heeft betekenis en welke niet ? Welke signalen moet ik volgen en welke niet ? Etc etc. Allemaal het zelf/denken.

Dit dagboek is een uiting van de illusie van verlicht zijn. Er is geen verlicht zijn. Verlicht zijn/ ervaren of wat dan ook, is slechts een illusie cq ervaring van het zelf. Leuk (meestal iig 😉 , maar tijdelijk. Als je wil tenminste.
Daarom zijn er geen echte verlichte meesters en geen echte verlichte guru’s. Het is nog allemaal een ervaring van het zelf.
Toch zijn ze onmisbaar geweest in mijn proces, zonder de “echte verlichten” zoals Eckhart, Osho, Byron Katie, Adhiasanti e.a. was het mij niet gelukt. Maar ook zonder de wetenschap niet. Ook niet zonder de onbewuste mens in mijn directe omgeving die ook constant een spiegel voor mij was.

Maar als de zoektocht en het proces in feite een illusie is ? Moet ik dan stoppen met zoeken en het proces ?
– Nee, want dat is weer vastzitten in de paradox van het denken. Het is onmogelijk om je hier uit te denken, omdat je altijd vast komt te zitten. Wees gewoon bewust en eerlijk naar jezelf. Als je het nog niet snapt, snap je het nog niet. Geen probleem. Denken het niet te kunnen, het nooit te kunnen snappen etc -> primaire afweer. Het is allemaal afweer. De vraag zelf is afweer.

Zoals uitgebreid besproken in dit dagboek. Er zijn geen antwoorden, want de vraag is onzin. Er zijn geen oplossingen, want er is geen probleem. Er is geen verlichting. Er is niks en zelfs dat is onzin 🙂

De middag op de bank, gewoon te zitten. Alles is goed. Ik zet een goede techno set op (deze keer Boris brejcha, Tomorrowland 2018, vaak Paul kalkbrenner) van een festival en voel golven van xtc door mij heen gaan. Heerlijk.
(jammer, dat het meestal maar kort duurt)

Er lijkt geen uiting meer te worden gegeven aan dat wat dit dagboek heeft geschreven en ervaren. Het lijkt zijn kracht en macht verloren te hebben. Daarmee letterlijk te sterven.

Een echte guru zit in stilte zonder betekenis te geven aan dingen.