Eindelijk snap ik het.
De eerste stap was het doorzien en loslaten van mijn angsten/pijnlichaam/identiteit. Dit gebeurde door een maand lang angsten te ervaren die golvend zich een weg naar buiten baande.
Omdat ik mij nog identificeerde met het zelf, leek het alsof het iets was dat mij overkwam, iets wat ik gedaan had.
Daarna had ik door dat er geen zelf is en is dit dagboek een uiting van het zelf wat wordt losgelaten en zich golvend een weg naar buiten probeert te banen. Echter ipv 3 maanden, duurt dit gewoon 7 jaar.
Mijn angsten/pijnlichaam/identiteit loslaten deed ik o.a. door het te omarmen met een “ik ben veilig” mantra. Het ego/zelf/duaal bewustzijn is los te laten vanuit dankbaarheid.
Maar ondanks dat ik wist dat er geen zelf was, is de illusie zo sterk dat ik mij nog steeds identificeerde met het zelf en dus nog steeds vast zat in de illusie van het zelf. Daar is dit dagboek een uiting van. Het proberen loslaten, accepteren, overgeven aan, leren niets doen etc etc. Ik deed dit nog steeds deels ook vanuit het zelf.
Het zelf zou ik proberen te omschrijven als niet alleen het gevoel van afgescheiden zijn van de wereld, het gevoel “ik ben”, een ervaring van dualiteit, maar ook je reactie hier weer op en je interne-reactie op de wereld. Er zullen allemaal excuses zijn over hoe nuttig sommige patronen zijn voor ons leven, vanuit evolutie bla bla bla. Maar het zijn niet meer dan dat; excuses.
Het leek nog steeds alsof het allemaal mij overkwam, terwijl ik tegelijkertijd wist dat het niks met mij te maken had. Ik probeerde nog steeds begeertes te vervullen, ervaringen te hebben, uiting te geven aan mijzelf met deze zoektocht, dit proces als excuus.
Maar het was niet meer dan het zelf dat aan het oplossen was. Het had niks met mij of het hiernu te maken. Geen enkel gevoel, geen enkele ervaring, geen enkele begeerte of dingen die ik wilde. Het is allemaal een afweer van het zelf. Voor het geen-zelf wat door het zelf wordt ervaren als complete leegte, het niks. Als niet-weten, het onbekende etc etc.
Ook dat is (zoals gezegd) allemaal een illusie.
Wat is echt ? Wat is niet echt ? Wat wil ik ? En wat is ego-willen ? Welke gedachte is onwaar en welke is waar ? Welk gevoel heeft betekenis en welke niet ? Welke signalen moet ik volgen en welke niet ? Etc etc. Allemaal het zelf/denken.
Dit dagboek is een uiting van de illusie van verlicht zijn. Er is geen verlicht zijn. Verlicht zijn/ ervaren of wat dan ook, is slechts een illusie cq ervaring van het zelf. Leuk (meestal iig 😉 , maar tijdelijk. Als je wil tenminste.
Daarom zijn er geen echte verlichte meesters en geen echte verlichte guru’s. Het is nog allemaal een ervaring van het zelf.
Toch zijn ze onmisbaar geweest in mijn proces, zonder de “echte verlichten” zoals Eckhart, Osho, Byron Katie, Adhiasanti e.a. was het mij niet gelukt. Maar ook zonder de wetenschap niet. Ook niet zonder de onbewuste mens in mijn directe omgeving die ook constant een spiegel voor mij was.
Maar als de zoektocht en het proces in feite een illusie is ? Moet ik dan stoppen met zoeken en het proces ?
– Nee, want dat is weer vastzitten in de paradox van het denken. Het is onmogelijk om je hier uit te denken, omdat je altijd vast komt te zitten. Wees gewoon bewust en eerlijk naar jezelf. Als je het nog niet snapt, snap je het nog niet. Geen probleem. Denken het niet te kunnen, het nooit te kunnen snappen etc -> primaire afweer. Het is allemaal afweer. De vraag zelf is afweer.
Zoals uitgebreid besproken in dit dagboek. Er zijn geen antwoorden, want de vraag is onzin. Er zijn geen oplossingen, want er is geen probleem. Er is geen verlichting. Er is niks en zelfs dat is onzin 🙂