De Bijbel van Spirituele Verlichting

Het proces is willen. Het is echter onmogelijk om te willen niet meer te willen. Wil niet en het proces van willen valt stil. Wil en voed het proces.
Begeertes bevredigen is luisteren naar willen, denkend dat ik dat wil.
“Ik wil” kan zowel vanuit het ego, als het geheel komen. Geen van beide is juist.
Merk op “ik wil…” en ga door met wat ik doe zonder het mij te laten beïnvloeden in wat ik doe. Ook op gevoels niveau. Mijn interne leven.
 
To wil, or not to will thats the question.
 
Iets belangrijk vinden is een vorm van willen. Zoals dat ik mijn verhalen soms belangrijk vind (omdat ik ze zo mooi vind) ,omdat ik geloof dat ze een onderdeel zijn van het proces. Zoals ik dit dagboek belangrijk vind, omdat ik geloof dat het een onderdeel is van het proces. (omdat ik het zo’n mooi dagboek vind :-). Omdat verhalen zo leuk zijn en ik geloof dat ze tot mooie inzichten leiden die weer zorgen voor een verder proces. Wat ik dan gebruik als excuus. “maar ik vind het toch leuk ?”
Ja en nee.
 
Het enige wat veranderd is het veranderen. Zonder veranderen geen proces. En het proces veranderd alleen zichzelf. (dat probeert het althans)
 
15:00
 
Ook alle verhalen over leven in onwetendheid en mysterie probeerde “ik” begrijpelijk te krijgen. Of als excuus te gebruiken om mijn acties te verantwoorden: “ach wat maakt het nou uit, ik kan toch niet weten wat ik nou echt wil”.
Vast in de paradox dat ik de verhalen over alle verhalen geloof.
Vast in de vicieuze cirkel van verhalen vertellen om te kunnen begrijpen. Zelfs begrijpen waarom ik het niet kan begrijpen.
De betekenis ervan inzien. Het kunnen uitleggen.
 
Mysterie en onwetendheid is er alleen als je iets denkt te weten.
 
Terwijl ik dit tik stoppen de verhalen opeens.
 
16:00
 
Wat ik (je) wilde (weten), wat ik (je) zocht (te ervaren) bestaat niet.

Ik heb momenten dat ik mij steeds vrijer ga voelen. Niet letterlijk want het is geen gevoel. Ook niet een ervaring. Welk woord ik ook gebruik, je zal het niet begrijpen totdat je meemaakt wat ik meemaak. Het is de wetenschap dat ik geen slaaf meer ben van mijn innerlijke leven. Niet meer afhankelijk van de interpretaties van mijn denken over mijn begeertes, die ik dacht te moesten vervullen om rust te vinden. Vrij van het idee dat ik blokkades moest opheffen om vrij te zijn. Dat ik erachter moest komen wat ik nou echt wilde om vrij te kunnen zijn, door mijn innerlijke wereld te begrijpen en juist te interpreteren. Alsof het mij ging vertellen wat ik nou echt wilde doen door het te doen, alsof ik een slaaf was van wat er mij vertelt werd.
Vrij van het idee dat energie vrij moest stromen om zelf vrij te zijn, waardoor ik mezelf juist weer gevangen hield met een overtuiging hahahaha.
Vrij van het idee dat als ik doe wat ik wil doen , dat ik mij dan goed zal voelen en dus mijn gevoel mij ging vertellen of dit is wat ik wil doen, immers als dat zo is dan zou ik beloond worden met een goed gevoel.
Vrij om nu te doen wat ik wil doen zonder rekening te houden met wat het mij oplevert, welk gevoel het mij gaat geven, om iets te bereiken. Vrij om te leven in alle omstandigheden omdat het altijd goed is. Ik leg mijzelf niks meer op en geef mij niet meer over aan externe of interne omstandigheden. Beide zijn geen vrijheid.
 
Wel of geen controle, wel of geen overgave, geluk of lijden, voelen, ervaren. Toeval of voorbestemd ? Hahaha, ik lach erom. De onzin van die vragen. Totaal zinloos en betekenisloos en nooit waar. Heb ik een vrije wil ? Geen idee, omdat ik het concept er niet van snap. Wat moet dat betekenen het hebben van een vrije wil ? Er is niks wat een vrije wil kan hebben en toch begin ik eindelijk te leven in de vrijheid die ik zo lang gezocht heb. Vrij zijn.
Het is alleen niet dezelfde vrijheid die ik zocht, want wat ik zocht bestaat niet. Vrij zijn van de zoektocht naar de vrijheid die niet bestaat is werkelijk vrij zijn.
 
Wat ga ik nu doen met mijn leven ? Ik heb geen idee, maar ik heb er zin in. Wat gaat het leven mij brengen ? Ik kan het niet weten, maar ik kijk ernaar uit. Waar ben ik en waar sta ik tov de andere mensen op deze planeet ? Geen idee, maar het is precies waar ik wil zijn. Heb ik andere mensen nog wat te vertellen ? Op dit moment heb ik geen idee of dat zinvol of zinloos is. Het zal beide zijn. Ik ga het vanzelf wel merken.
 
Als ik 2 dingen tegelijk wil, hoe weet ik dan welke de juiste is ? Niet, je maakt gewoon een keuze.
 
“Ik moet weten wat ik werkelijk wil, om dat te kunnen doen, om het leven te leven dat ik behoor te leven”.
– Is dat waar?
 
Ben afgelopen maanden fysiek wat inactiever geworden, waarschijnlijk als bespiegeling van het stilvallen van het ego-mechanisme. Nu ik daar geen slaaf meer van ben, voel ik langzaam mijzelf weer actief worden. (niet letterlijk, het is geen gevoel)  Maar goed , ik dacht wel vaker te weten welke kant het opging en zit er net zo vaak naast als dat ik goed zit. Dus ook hiermee zal ik het wel merken.
 
Hoe weet je dat dan ?
Geen idee. Ik weet het gewoon.

Ware vrijheid laat zich niet definiëren, omschrijven. Het is er niet pas nadat er aan bepaalde eisen zijn voldoen. (als…. Dan….) Want zo gauw je het definieert of omschrijft beknot je diezelfde vrijheid en zal je nooit werkelijk vrij kunnen zijn.
 
Het is als een hond uitlaten aan de riem. Zo lang de hond aan de riem zit zal jij als baasje nooit werkelijk vrij zijn. Pas als je de hond vrijlaat , zal jij ook werkelijk vrij zijn.

Het lijkt erop dat de dualiteit aan het wegvallen is.
 
Men zegt wel eens : Maak geen onderscheid. Maar dat is onmogelijk. Onderscheid maken is het enige wat je kan doen.
Niet-doen is geen onderscheid maken.

Het proces zelf is een vorm van controle.

Het is gewoon een keuze die je maakt.

Om een of andere reden ben ik blijven geloven in de illusie van motivatie. Dat mijn gevoel, of op basis van mijn gevoel ik mijn leven leid. Maar dat is natuurlijk allemaal ego. Die denkt te moeten begrijpen en weten wat ik nou wil om daarna dat te doen zodat ik het juiste leven leid.
Niet wat het ego wil, maar wat het geheel, het goddelijke zou willen, terwijl ik weet dat dat onzin is. Omdat ik weet dat dat onzin is, ging ik het als excuus gebruiken. Maar de overtuiging “ik kan niet weten wat ik (het geheel) nou werkelijk wil” is ook niet waar natuurlijk.
 
We willen altijd meerdere dingen tegelijk. Normaal laten we ons leiden in wat we dan doen, (dus welk willen we gaan opvolgen,) door ons moraal, ideeën over goed en slecht, wat we denken nodig te hebben, ons gevoel, onze zelfafwijzing. We ervaren een begeerte (dat wil ik) , dan voelen we de drang om die begeerte te vervullen (zelfafwijzing), als we dat niet doen zal er iets mis zijn en voelen we ons slecht. Het is dus het bekende verslaafde jagen naar een goed gevoel. (of een goed persoon worden)
 
Maar nu wil ik nog steeds dingen doen, maar weet ik niet waarom, weet ik niet welke ik moet volgen. Het is niet omdat ik het nodig heb. Het is niet omdat het mij een beter gevoel geeft. Het is niet vanuit een begeerte die ik dan vanuit een zelfafwijzing probeer te vervullen. Dus er is simpelweg geen reden waarom ik die dingen wil. Ik kan er wel een verhaal bij verzinnen, maar die zal altijd onzin zijn.
 
Heel vaak wil ik 2 dingen die niet tegelijk kunnen en moet ik dus kiezen. Dan wil ik weten waarom, of het begrijpen etc om de juiste keuze te kunnen maken. Nou kan ik soms weten waarom ik een keuze niet moet maken. Doordat het bv ongezond voor mijn lichaam is. Omdat ik brood op de plank moet hebben. Het huishouden moet doen. Maar ook binnen dat gegeven zijn er weer vele keuzes te maken. Ook hoever hierin te gaan.
 
Dus ik wil dingen zonder te weten waarom. Maar ik wil die dingen vanuit het geheel, vanuit het weten. Want hoe weet ik dat ik dat wil ? Ik weet het gewoon. Het is geen gevoel of ervaring of drang of flow die ik moet volgen. Er is niks, dus ook niks te volgen of iets dat mij leid.
Er is geen goddelijk willen die de juiste is. Ook daar moet ik keuzes maken.
Maar hoe ? Op basis van wat ? Welke is de goede ?
Onzinvragen !
Ik kies gewoon.
 
Bestaat vrije wil ? Gezien het feit dat ik niet weet hoe ik mijn keuzes maak, kan ik dat dus ook niet weten.
 
Kan ik zelf kiezen wat ik wil ? Nee, dus in dat opzicht is er geen vrije wil. (zeker niet wat betreft keuzes buiten het hiernu)
Maar binnen wat ik wil ben ik vrij om te kiezen.
 
Je zou het dus kunnen omschrijven dat we “vrije keuze” hebben. Vrij om onbelemmerd te kiezen binnen de mogelijkheden die het leven ons bied.
(wat betekent dat we op gevoels niveau niks te kiezen hebben. Alleen kunnen kiezen voor lijden)
 
We creeeren dus niks zelf. Niet onze kansen, onze mogelijkheden etc. Maar het leven bied ons elke dag mogelijkheden en kansen. Dat wat het leven mij bied is wat ik wil. Daarbinnen ben ik vrij om te kiezen.
 
(net als met het spel poker, veel overeenkomsten)

In plaats van keuzes proberen te kiezen die mij gelukkig moeten maken/houden. Waarom niet de keuzes maken waar ik ervoor kan kiezen om blij te zijn met die keuze. Hahaha.

Gewoon gelukkig zijn. Zonder reden, zonder oorzaak, zonder dat het een ervaring is. Niet alleen een weten, maar ook echt beseffen. Er is nog dualiteit, iets wat ik vroeger bestempelde als een blokkade. Het doet er niet toe. Ik kan er gewoon voor kiezen, gewoon ervoor kiezen om gelukkig te zijn. Zonder reden, oorzaak. Ongeacht de gevolgen.
Er is nog een lichte poging tot afwijzing. (met alle excuses) Ik kan er echter elke keer weer opnieuw voor kiezen. Het lijkt steeds makkelijker te worden.
 
Meditatie: Gewoon zitten, gewoon gelukkig zijn. Er wordt een poging tot afwijzing opgemerkt. Er wordt gelachen. Weer gewoon zitten en gelukkig zijn.
 
Ps niet ik die gelukkig is. Ik ben gelukkig zijn. Dus vanuit non-dualiteit.
 
Gewoon gelukkig zijn = sterven (daarom wordt het gepoogd af te wijzen)