De Bijbel van Spirituele Verlichting

Geloof dat ik eindelijk kan accepteren (en ervaren) dat alles gewoon goed is, dat ik niks nodig heb, compleet ben. Dit ondanks de blokkade die ik nog voel en waar ik mijn ideeën en begeertes o.a. op projecteerde. Ondanks gedachten die er zijn (echo uit verleden) . De overtuiging die ik had dat het pas zo kon zijn als de blokkade weg is. (en het zelf wat ik hier op projecteerde).
Verlichting is geen doel of begeerte meer. Alles is goed zoals het is. Hiernu.
Wat er ook gebeurd, extern of inter, alles is goed. Zelfs als mijn adem zou stoppen. Het is goed.
 
Alles wat ik doe vanuit deze plek is wat ik werkelijk wil doen. Niet omdat ik iets begeer, iets probeer te bereiken, te ervaren, mezelf of anderen beter probeer te maken. Het komt voort uit de motivatie “alles is goed”. Ik doe het omdat alles goed is en dus is alles wat ik doe het juiste, immer alles is al goed.
(maar in feite doe ik niks, het gebeurt gewoon)

Geloof dat er eindelijk wordt losgelaten om een bepaald gevoel en/of ervaring na te streven of proberen te bewerkstelligen. (incl verlichting, of het idee wat ik daarbij had kwa verdwijnen van de energie blokkade)

Niet alleen weten dat er geen problemen zijn, maar ook daadwerkelijk geen problemen meer zien.
(dus ook niet wie of wat ben ik ? Proberen te begrijpen wat ik ervaar , etc)

Om problemen te kunnen zien moet je eerst dingen identificeren. (zelf, geen-zelf. Geheel, ego. Echt, illusie. Spanning, vrede. Goed, slecht. Etc.)
Ook intern identificeren lijkt te stoppen.
(er is toch niks)

Ben het boek van bernadette robberts nog een keer aan het lezen. Ben nu in de fase wat zij de “passageway” noemt met enorme druk achter mijn ogen. Hoop dat het bij mij ook niet te lang gaat duren. Dit lezen geeft wel nog meer berusting. Probeerde onbewust toch de leegte te vullen merkte ik ook op. Alsof ik de leegte probeerde te ervaren, wat natuurlijk absurd is. Het is leegte omdat er geen ervaringen zijn. (dus een projectie van de mind) Maar die eenpuntige energie in mijn hoofd is het enige, de rest is weer mind. Ideeën, hoe subtiel ook. (zoals ideeën over het proces, over ontspanning, bewustzijn etc.)
De ene wereld is niet te ervaren vanuit deze wereld , dus leg mij er maar bij neer.
Wat gebeurt dat gebeurt.
 
Heb het idee dat er toch nog een laatste identificatie is losgelaten. (datgene wat identificeert?)
Er wordt geen zelf of “ik ben” ergens meer op geprojecteerd. Voelt goed.

Wat is daar bewust van ?
Niks, niks is daar bewust van. Er is niks. Niks wat zich daar bewust van is.
Gewoon complete leegte.
(dus ook geen ervaring van leegte, er is immers niks wat ervaart. De ervaring is een eenpuntige energie achter mijn ogen waarin alles verdwijnt)

“complete leegte” de betekenis ervan wordt nu enigszins kenbaar gemaakt.

Zo gauw je het idee hebt: Ja dit is het. Nu snap ik het, of begrijp ik het. Ik herken het. Dit zal het zijn. Dat is waar ik weer naar terug moet. Nu weet ik wat er gaat komen. Etc. Het is altijd onzin. Het is leven in complete onwetendheid.
Dan heb je een idee of ervaring van complete onwetendheid en denk je misschien: Hier moet ik zijn. -> ook dat is het niet. Dan zit je vast in de paradox dat je denkt te weten wat complete onwetendheid is.

Overgave , overgave aan het gevoel, ook al is die niet goed. Ik geef het op om het te proberen te veranderen. Ik geef me over aan wat er is, ook al zit er nu geen vreugde of geluk in. Ik ben er klaar mee.
(niet iets wat ik doe trouwens, het gebeurt gewoon)

Het proces.
Het hele proces van verlichting is gewoon onzin. Een misleiding, een misinterpretatie van gebeurtenissen. Een complete illusie. Het voelt al jaren of er intern wat moet veranderen, er wat aan het veranderen is. Alsof er een intern systeem is die alles in orde maakt en de juiste kant op gaat. Het is allemaal ego.
De laatste dagen ben ik gaan beseffen dat ook dat allemaal ego is.
 
Elke poging tot inzicht of werkelijk inzicht krijgen, een verandering die juist voelt etc. Het is allemaal het ego-mechanisme. Ook dat is een verhaaltje van het denken, alsof dat mijn leven verklaart en betekenis geeft.
Elke poging of gevoel tot verandering is niks anders als dat wat poogt of gevoel geeft tot verandering. Het lijkt daardoor dichterbij te komen , de goede kant op te gaan etc etc
Slechts een verhaaltje om mijzelf gerust te stellen dat alles goed is.
 
Het is een grote illusie van verhalen en gevoelens die nergens toe leiden. De paradox van mijn ervaring verlicht te worden cq het ontmantelen en laten stilvallen van het ego-mechanisme.
Er is dus idd letterlijk niks wat ik kan doen, er aan kan doen. Ik besef de onzin ervan en besef dat het interne proces een illusie is, dieper kan ik er niet over praten.
Omdat ik de onzin ervan besef begint het zijn kracht te verliezen.
Hoe ? Geen idee, het gebeurt gewoon.
Dan kan ik wel weer zeggen dat ik door een proces ga waarin ik verdwijn en ga leven in het niks. Maar dat is dus onzin. Er is geen proces. Het enige proces dat er is , is dat wat iets probeert te veranderen, een ervaring of gevoel probeert te creëren.
 
Weer de slang die zijn eigen staart opeet. De vicieuze cirkel, de paradox.
Ik en het proces zijn onzinnig.
Er is dus geen verlicht worden, alleen het wegvallen van het ego-mechanisme, het wegvallen van verlicht worden.
 
Dat wist ik allang natuurlijk. Maar toch lijkt dit besef weer nieuw, door mijn huidige nieuwe ervaringen. Alsof ik weer een geheel nieuw inzicht heb.-> ” Dit is het, dit is het echte einde, het besef waar ik op zat te wachten. Etc.”
Alweer trap ik daar weer in. Waarom ? Omdat dat is wat ik wil.
Het is zo’n mooi verhaal, is vertrouwd, geeft betekenis aan het geheel.
Het is leuk om erin te trappen.