De Bijbel van Spirituele Verlichting

Ik ben dus nog steeds gehecht aan mijn denken, ik geloof nog steeds dat ik het nodig heb. Nodig heb om de juiste beslissingen te nemen. Alsof er een controlekamer is , die niet feitelijk wat doet, maar die informatie dient te krijgen om de de beste beslissingen kenbaar te maken, zodat die opgevolgd kunnen worden.
Die controlekamer is dus in feite slechts een observeerder en afhankelijk van de informatie waarvan het bewust is. Macht heeft het alleen als er voor gekozen wordt het advies op te volgen.

Ik heb dus mijn pijnlichaam (angstenergie) losgelaten door tegen mijzelf te zeggen dat alles goed is en dat doe ik nog steeds. Het is goed om:
– De controle los te laten
– De dingen die ik doe
– hoe ik mijn leven leid
– of ik nog op het juiste pad ben
etc etc

Ik merk sterk dat ik in mijn contact met anderen nog steeds veel vanuit mijn denken leef. Door mijn overtuiging ik via dat denken (en dus ego) communiceer met anderen en dus ook met mijzelf.
Maar omdat ik dus vanuit mijn denken communiceer komt het niet aan bij anderen. Ze voelen het niet. Om anderen te helpen gaat het er niet om het zo goed mogelijk uit te leggen. → dat is slechts een bespiegeling hoe ik het aan mijzelf probeer uit te leggen. Dit terwijl ik al weet dat dat niet kan.
Maar ik heb dus nog steeds de overtuiging dat we van elkaar gescheiden zijn en ons denken nodig hebben om met elkaar te communiceren. Via concepten van de realiteit. Maar we zijn 1 geheel, we voelen elkaar. Ik hoef alleen maar zelf het goede voorbeeld te geven, dan hoef ik niks te zeggen, hoef ik niks uit te leggen. Dan kunnen ze het voelen.
Daarom zegt Osho dat het zo belangrijk is om bij een verlicht iemand te zijn. Je kan het dan zelf ervaren via de ander. Zonder woorden.

Het is eigenlijk een mooi iets hoe er de hele tijd de juiste personen op mijn pad komen die mij kunnen wijzen op mijn fouten, die mij helpen de volgende stap te zetten. Dit doordat ze zelf die fouten maken, zelf die onbewustheid hebben of gewoon voelen waar ik tegen aan loop en dat op zo’n manier bevestigen dat dat iets triggerd. Hoe mijn interactie met de mensen die op mijn pad komen ervoor zorgt dat ik bewuster wordt van mijn eigen onbewustheid. Hoe de onbewustheid van anderen wijzen op mijn eigen onbewustheid. Hoe mijn gevoel naar de juiste personen trekt en de juiste interactie die dat mogelijk maakt.

Het gaat er dus niet om, om te bevestigen dat alles goed is. Het gaat erom te beseffen dat er nooit wat mis is geweest !

Qonchita poste gister wat “verhaaltjes” die in haar opkwamen. Het is pure poezie wat ze schreef en ze heeft eigenlijk nog geen idee wat het echt betekent haha. Ze voelt het gewoon. Dus geen toeval dat we zo verliefd op elkaar zijn. Heb het gevoel dat ze wel eens de ware zou kunnen zijn.

Door mijzelf ervan te overtuigen dat het goed is (zoals ik bij mijn pijnlichaam deed) erken ik juist dat er wat mis zou zijn.
Ik probeer het ego te gebruiken om mij op mijn onbewustheid te wijzen, op mijn fouten te wijzen. Ik gebruik het ego als “de ander” om mij hier bewust van te maken. Dus ipv echte interactie met andere mensen die mij bewuster maken, verzin ik interactie met mijn ego om mij bewuster te maken. Weer eens een voorbeeld hoe het ego voor egoïsme en afzondering zorgt.
(Zou daar mijn behoefte om nieuwe mensen te leren kennen vandaan komen ?)

Ik blokkeer mijn levensenergie omdat ik nog gehecht ben aan mijn ego, mijn denken en ik de overtuiging heb dat het loslaten van die blokkade mijn denken zal transformeren. Dus dat het macht heeft over dat waar ik gehecht aan ben.
Beide zijn een illusie.

De overtuiging dat anderen hulp nodig hebben komt doordat ik de overtuiging heb dat ik via mijn ego/denken hulp nodig heb. (hulp van ze nodig heb) . Dat ik niet geloof dat het vanzelf goed zal komen. Sterker nog , dat het nu al goed is.

Alles is.

Ik weet het niet, zal het nooit weten, het is onmogelijk het ooit te weten.

Vertrouw

Gister tijdens het wandelen:
Om een of andere reden bang tot overgave omdat de ervaring te intens zal zijn en daarom blijf ik het onderdrukken, gecontroleerd loslaten.
Waarom juist niet genieten van de intensiteit ?

Mijn bewustzijn is voor zijn ervaring niet afhankelijk van de energie/lichaam/omgeving die het ervaart. Dat lijkt zo omdat het zich identificeert met dat waar het bewust van is.

Waarom kan ik zo moeilijk accepteren dat dit leven mij gewoon gegeven is en alles wat ik doe zo mooi is, het leven zo mooi is en dat we daar niks voor hoeven te doen ! Alleen maar toe te laten ?
Hoe komt het toch dat ik zo geïndoctrineerd ben door de maatschappij dat ik niet kan accepteren dat ons leven hemels is, goddelijk is ?
Het is allemaal onbegrijpelijk.

Ben elke avond een paar afleveringen van de serie Lost aan het kijken en moest denken aan de metafoor over het leven in die serie. Toen moest ik denken aan het feit dat de mensen die heel graag iets willen ten prooi vallen aan “de anderen” en zichzelf en hun vrienden verraden voor hen, zijn als een slaaf voor hen om te krijgen wat ze willen. Toen bedacht ik mij het volgende:
Het enige dat tussen mij en verlichting instaat is het feit dat ik verlicht wil zijn. Zolang ik iets wil zal ik een slaaf blijven van mijn ego.

Gedachten, geen-gedachten, denken, niet-denken, analyseren, niet-analyseren etc. zijn alleen maar symptonen, onbelangrijk. Het enige wat telt is niet-blokkeren (→ niet willen)

Heb nog steeds last van de overtuiging dat geluk een oorzaak moet hebben. Niet extern, maar intern. Dat mijn geluk afhangt van de energiestromen, van het loslaten van blokkades. Met andere woorden nu moet verlichting geluk brengen.
Maar ook deze overtuiging is onzin. Het is juist dat “willen” en valse hoop waardoor ik het “nu” blijf beoordelen. Het zijn niet de energiestromen, maar mijn oordeel daarover. Ik voel blokkades waarover ik oordeel, maar het is mijn oordelen waardoor ik die blokkades voel.
Ik oordeel omdat ik iets probeer te bereiken.
Ik blokkeer omdat ik iets probeer te bereiken.

Ik wil de blokkades loslaten, opheffen, alles vrij laten stromen, mij overgeven (→ er is geen IK die zich kan overgeven) , controle loslaten (→ is ook illusie) . Maar de enige manier die IK daarvoor heb is door te oordelen, te blokkeren en zo houd alles zichzelf in stand in een vicieuze cirkel.

Besef dat geluk is wie we zijn, liefde is wie we zijn.

Ben de laatste paar dagen opeens weer moe, lage energie. Vraag mij dan gelijk af of dit door de seks komt, of het gewoon onderdeel is van de cycles (gaat in golven). Heb ook opeens weer meer slaap nodig. In automatisme schiet ik dan ook weer in het “willen”, het niet meer moe willen zijn in plaats van het gewoon te accepteren. Stom is dat.
Begin mijn “willen” en mijn “denken” (=ego) steeds minder macht te geven. Dat is wel positief. Ook moet ik nog wennen aan het idee dat er eigenlijk geen ego is, dat alles 1 geheel is. Dat er niks los te laten is. Dat alles blijft zoals het is, maar dat ik mij alleen er niet meer mee identificeer. (en dus geen macht meer geef)

Lijk wel een beetje te voelen hoe de energie nu meer naar binnen stroomt in plaats van naar buiten.

17:00

Het heeft allemaal niks met het hiernu te maken !
Alles wat ik denk, weerstanden, blokkades, energieën, het heeft allemaal niks met “nu” te maken.
(net als mijn oude pijnen die ik had)

Het is best bijzonder hoe goed Qonchita mij aanvoelt en hoe wij tot nu toe met alles klikken. De toevalligheden en elkaars gedachten lijken te kunnen lezen. Voelt ook al of ik haar al veel langer ken dan het geval is. We zijn duidelijk zielsverwanten.

Mijn denken, mijn overtuigingen, mijn gevoelens krijgen steeds minder macht, worden steeds machtelozer doordat ik ze geen macht meer toeken.
Die energiestroom heeft geen macht over mij, alleen over wie ik denk te zijn, mijn valse zelfbeeld, mijn ego. En ik heb geen macht over die energie.