Gister tijdens het wandelen:
Om een of andere reden bang tot overgave omdat de ervaring te intens zal zijn en daarom blijf ik het onderdrukken, gecontroleerd loslaten.
Waarom juist niet genieten van de intensiteit ?
Mijn bewustzijn is voor zijn ervaring niet afhankelijk van de energie/lichaam/omgeving die het ervaart. Dat lijkt zo omdat het zich identificeert met dat waar het bewust van is.
Waarom kan ik zo moeilijk accepteren dat dit leven mij gewoon gegeven is en alles wat ik doe zo mooi is, het leven zo mooi is en dat we daar niks voor hoeven te doen ! Alleen maar toe te laten ?
Hoe komt het toch dat ik zo geïndoctrineerd ben door de maatschappij dat ik niet kan accepteren dat ons leven hemels is, goddelijk is ?
Het is allemaal onbegrijpelijk.
Ben elke avond een paar afleveringen van de serie Lost aan het kijken en moest denken aan de metafoor over het leven in die serie. Toen moest ik denken aan het feit dat de mensen die heel graag iets willen ten prooi vallen aan “de anderen” en zichzelf en hun vrienden verraden voor hen, zijn als een slaaf voor hen om te krijgen wat ze willen. Toen bedacht ik mij het volgende:
Het enige dat tussen mij en verlichting instaat is het feit dat ik verlicht wil zijn. Zolang ik iets wil zal ik een slaaf blijven van mijn ego.