Bericht

Geplaatst op

Vanaf waar observeren?

Lag normale tijd in bed en werd iets voor 8:00 wakker, wetende dat het tijd was om op te staan, terwijl ik daar nog geen zin in had. 5 minuten later wist ik waarom, ze gingen weer aan het dak werken. Toch bijzonder zoiets, ik wordt 5 minuten voordat ze gaan beginnen al wakker wetende dat ik moest opstaan omdat ze gaan beginnen, terwijl ik me op dat moment niet realiseerde dat ze weer zouden beginnen vandaag. Maar ja, je hebt er verder geen reet aan dat je dit soort dingen van te voren voelt, dus niet iets om mee bezig te zijn.

Gister weer me best gedaan meditatief te wandelen. Dat is best moeilijk en apart. Alsof je opnieuw probeert te lopen. Nu merk ik dat als ik loop dat ik mijn torso of de romp van mijn lichaam stil moet houden, terwijl mijn armen en benen synchroon bewegen. Dit doe ik dus bewust, wat alleen goed lukt in een langzaam tempo. Dus ik ben me bewust van heel mijn lichaam, mijn benen die lopen, mijn armen die meebewegen en mijn hoofd die ook recht probeert te blijven, maar ook wel om zich heen wil kijken.
Dan concentreer ik me nog nog op mijn ademhaling, zodat ik mijn longen echt voel ademhalen, maar ook deze bewegen onafhankelijk van mijn romp, dus niet ademhalen vanuit mijn romp wat ik nog wel eens wil doen als ik weer krampachtig probeer te vluchten van mijn gedachten (wat dus fout is).

Bleef nog even in mijn bed liggen na 8:00, had nog geen zin om op te staan. Ik betrapte mezelf er weer op dat ik van mijn gedachten weg ging om weer in mijn gevoel te zitten, maar dit gevoel zijn eigenlijk emoties en dus een product van het ego. Ik merk ook dat ik mijn gevoel probeer te sturen ipv andersom. Het zijn dus echter emoties van het ego nog grotendeels.
Toen besefte ik me weer wat ik gelezen had. Je moet bewust blijven en getuige zijn van je denken en emoties /gevoel en elke keer weer terugkeren naar het hiernu. (dus niet terugkeren naar mijn gevoel/ emoties en die proberen te sturen)
Toen bedacht ik me, maar vanaf waar moet ik mezelf dan observeren ? Ik kan niet in mijn denken zitten en niet in mijn emoties gaan zitten, vanaf waar moet ik mezelf dan observeren ?
Een rare vraag natuurlijk, weet nog niet wat ik ermee moet.

Merk dat het heel lastig is om in het hiernu te verblijven. Ik merk dat ik, ook al denk ik niet te denken, dan toch nog in mijn denken zit, of in het gevoel van mijn denken. Daardoor blijft het subtiel op de achtergrond meedraaien met alles wat ik doe.
Ik merk dat ik subtiel van alles loop te “willen”. Ik merk dat mijn denken alles denkt te moeten aansturen door dingen te “willen”. Allemaal kleine dingen die weer de volgende actie in werking moet stellen.
Ook merk ik dat ik steeds de kleinste dingen aan het overwegen ben. Zal ik nu gaan wandelen of over een uur. Wat zal ik eten ?, wat zal ik hierna doen ?, het is onnodig en geeft weer die illusie van controle op het leven. Mijn gevoel besluit gewoon een daar bedenk ik dan overwegingen bij, maar dat is zo subtiel dat ik dat niet bewust door heb op dat moment.
Ik merk maar dat ik constant dingen “wil”. Ik wil me goed voelen, ik wil geen ego meer, ik wil niet constant overwegen, ik wil weten vanaf waar ik mezelf moet observeren etc etc
En nu wil ik niet meer dat ik constant dingen wil 🙂

Geplaatst op

verkouden

Gister goed dagje gehad kwa meditatief zijn gezien. Leek het goed vol te houden de hele dag. ’s Avonds voelde ik weer een verandering bij de meditatie, het was alsof ik bij het concentreren op de ademhaling en houding ik weer bezit moest nemen van mijn eigen lichaam. Alsof mijn bewustzijn nu niet in goed contact daar mee staat en er maar een beetje omheen bungelt ipv op zijn plek in mijn lichaam te zijn. Apart.
Ik merk ook tijdens het wandelen dat ik soms moeite heb met het door mijn ogen kijken, met de informatie die daar door heen komt. Niet als in letterlijk anders zien, dat is gewoon hetzelfde, maar meer alsof het niet geïntegreerd is met wie ik ben, met mijn bewustzijn, alsof ik de informatie via een omweg krijg. Weet verder niet wat ik van die dingen moet maken.

Toch nog nog wel echt verkouden geworden. Werd vanochtend met een dichte neus wakker om 7:00 en heb daarna niet echt meer geslapen. Maar omdat ik nog een tijd in bed heb gelegen met die dichte neus, ben ik me wel ziek gaan voelen. Ik merk dat ik er weer tegen ga vechten. Dat ik baal dat ik voor de zoveelste keer verkouden ben, baal dat ik niet gewoon gezond blijf, baal dat ik niet voorzichtiger ben als ik in openbare plaatsen ben met handen wassen en aan mijn gezicht en neus zitten.
Bij elke overgang is het weer raak.
De hele dag meditatief zijn voelt alsof je de hele dag aan het inspannen bent. Nu ik dus verkouden ben zegt mijn denken dat ik de hele dag rustig moet zijn, hier ontstaat dus een conflict.
Ik merk dat zich dat gelijk laat gelden op andere gebieden. Als ik de beurskoersen kijk en het nieuws lees dan ga ik veel meer oordelen en analyseren. Balen dat ik D.E. niet heb gekocht bij opening toen er al geruchten waren voor een overname. Dat ik geen KPN-opties heb geschreven toen die koers nog op 3 euro stond , dat ik toen weer naar mijn verstand heb geluisterd door het niet doen. Beginnen gelijk weer die angsten te spelen omdat de koers weer hard aan het dalen is. Ben ik weer bang om die controle te verliezen. Dan wil ik zo handelen dat ik dat gevoel van controle weer terug kan krijgen. Vaker naar de koersen kijken, analyseren, toekomstscenario’s bedenken etc, alles om weer dat gevoel van controle terug te hopen krijgen, met alle frustrerende gevoelens die daar bij horen.
Maar het is allemaal zinloos, heeft allemaal geen zin, het zal die illusie van controle niet tot rust brengen en het leven niet veranderen.
Het heeft allemaal geen zin om er tegen te vechten. Mijn overleving staat niet op het spel, al denkt mijn ego van wel, ik kan dat nu voelen. Mijn ego denkt dat mijn overleving in gevaar is en wil weer controle over de situatie hebben. Het wil weer niet-verkouden zijn en betere beurskoersen hebben, het maakt allemaal angstige toekomstscenario’s die niet bestaan. Maar juist omdat de toekomst niet bestaan en zo onzeker is geloof ik heftig dat het mogelijk is en dat het heel erg is voor mijn toekomst. Maar dat is het niet. Het maakt niet uit, het zal fundamenteel niks veranderen, het is totaal zinloos om me druk erover te maken.
Daardoor ga ik weer constant alles beoordelen. Terwijl ik nou net gisteravond in Osho’s boek “ Niets” heb gelezen dat je juist niet moet oordelen, niet goed, niet slecht, alles is gewoon zoals het is.

Al die herrie op het dak, het geeft soms onrust, voelt bedreigend soms, schrik soms van de herrie als ze wat laten vallen. Maar het is juist het tegenovergestelde, het is eigenlijk herrie dat mij steunt. Ze leggen een nieuw dak aan waardoor ik weer veiliger in mijn huis ben tegen de element van de natuur , de regen. Het is herrie van mensen die mij steunen en dat snapt mijn ego niet.

22:00

Was dus door vanochtend wat van slag af en wilde ’s middags bijna naar de bibliotheek om weer een dvd te huren. Maar had er toch geen zin in. Ben gaan wandelen en dat ging best goed meditatief. Na het eten weer Feist zitten lezen op de bank (deel 3 van de scheuroorlog), ik voelde weer sterke onbehaaglijke gevoelens, zelfs weer een soort van angst, ik ging duidelijk in dat gevoel zitten en liet me er door meeslepen. Gedachten als “ het is het niet waard” , “ hier wordt ik ongelukkig van” , “ deze negatieve gevoelens zullen nooit weg gaan” etc etc.
Totdat ik me weer opnieuw realiseerde dat dit gevoel gewoon emoties waren, weer een illusie. Ik was er toch weer even ingetrapt. Ik wilde te graag van alles.
Toen ik me de illusie realiseerde liet ik het gevoel/ de emoties gewoon toe. Ik kan niet denken dat het veilig was, want dan zou ik de ene illusie met de ander omarmen. Dus liet ik de emoties gewoon toe en ze losten vanzelf op. Ik merk dat ze af en toe terug komen , zonder dat ik bewust denk. Maar ik merk de laatste tijd steeds meer hoe het denken van het ego steeds meedraait op de achtergrond zonder dat ik het bewust door heb. Ik merk het alleen aan de emoties die ik voel en heb constant opkomen van gedachten uit het niets als ik me daar bewust van wordt.
Het is voor het eerst dat ik weer een soort angst voelde. Of dit hetzelfde is als de oude angst illusie kan ik niet meer zeggen. Het iig vreemd dat ik me hier bijna weer of iig toch even weer door liet meeslepen.
Die angst om controle los te laten , of niet meer bewust “ te willen” gedurende de dag.
Om mijn denken niet meer constant te koppelen aan mijn acties, de illusie creerend dat ik alles stuur met mijn denken, terwijl ik steeds meer merk dat mijn denken er gewoon achteraan hobbelt ipv sturend is.

Geplaatst op

De middenweg

Nog steeds flink verkouden en heb pilatus overgeslagen vanochtend. Ga vanavond ook weer bij een vriendin langs, dus ff rustig aan doen. Heb wel weer wat uitgeslapen tot 9:30. Had om 7:00 oordoppen ingedaan en merkte daardoor ook weer rare energiestromen in mijn lichaam. Had al eens eerder gemerkt dat oordoppen meer als alleen geluid blokkeren.

Heb wel mijn meditatie gewoon gedaan , alleen 15 min ipv 20. Merk dat ik in mijn houding mijn lichaam moet spannen en ontspannen tegelijk. Spannen in het onderste deel van mijn krachtcentrum, bij mijn heupen om goed rechtop te zitten en mijn bovenlichaam ontspannen, net als mijn benen die niet te gespannen mogen zijn.
Hierdoor ben ik nu constant op mijn houding geconcentreerd om dit te bewerkstelligen ipv mijn ademhaling. Dit lijkt nu verder geen probleem. Zolang je maar geconcentreerd in het hiernu aanwezig bent. De techniek is niet bepalend en ik heb nu gewoon het gevoel dat ik op mijn houding moet letten en daarbij op heel mijn lichaam geconcentreerd moet zijn en niet alleen op mijn ademhaling.

Voor het slapen gaan weer in het boek van Osho zitten lezen, daar werd ik deze keer er nog eens op gewezen hoe belangrijk de middenweg is. Ik zeg regelmatig dat we niet zwart/wit moeten denken, het leven is grijs. Toch betrap ik mezelf er nog steeds op zwart/wit te denken af en toe, vooral als mijn ego zich bedreigt voelt. Ook zeker op het vlak als boeddha’s het over verlichting hebben, een concept wat niet met woorden uit te leggen is en daarom zelf onderzocht dient te worden, begrijpend dat alles grijs is.

– Als ze zeggen dat ik niet moet oordelen, dan betekent het niet dat ik dan geen voorkeuren meer heb.
– Als ze zeggen dat ik het leven moet accepteren zoals het is, omdat het perfect is, dan betekent dat niet dat ik alles maar op zijn beloop moet laten gaan.
– Als ze zeggen dat je alleen jezelf kan veranderen betekent dat niet dat je niks in je omgeving zou mogen veranderen.
– Als ze zeggen dat alleen het innerlijk belangrijk is en materiële zaken er niet toe doen, dan betekent dat niet dat je niet gewoon geld zou mogen verdienen.

Geplaatst op

spaghetti eten

Gisteravond bij een vriendin langs geweest en daar lekker spaghetti gegeten. Hele avond gepraat over van alles en nog wat, maar wel altijd over ons, hoe we met dingen omgaan en beleven en geleerd hebben. Normaal een avond waar ik daarna veel over nadenk en analyseer, of ik het wel goed gezegd heb, had ik dingen anders kunnen zeggen, begreep ze me wel goed etc Maar dat is deze keer wel achterwege gebleven, dus dat is een goed teken. Ook of de vriendin iets met de informatie doet denk ik niet meer bij na. Dat is aan haar. We hebben over zoveel gepraat dat het meeste toch vergeten wordt, maar dat is niet erg. Hopelijk onthoud ze gewoon dat wat ze nu nodig heeft om weer een stapje verder te komen. Ze had me nog gevraagd om dat pri boek op te sturen. Er is kennelijk een weerstand om boeken te lenen uit de bib, god mag weten waarom. De logica van illusies ;-0 Maar goed ik denk dat ze heel veel baat bij dat boek zou kunnen hebben, omdat ze leeft in een wereld vol angsten, dus zal het vandaag maar naar der opsturen.

Kon niet gelijk slapen toen ik thuis was, zoals altijd en heb tot 1:30 weer youtube filmpjes zitten kijken. Wel lekker uitgeslapen tot 12:00. ben nog steeds flink verkouden en heb daarom geen zin in actieve dingen. Toch maar even extra tripje naar de bibliotheek voor extra leesmateriaal.

Geplaatst op

Millennium

Nou ben ik idd naar de bib gegaan en daar ook de DVD trilogie van millennium gehaald. Heb ze allemaal achter elkaar zitten kijken, 9 uur in totaal. Als ik bezig ben dan wil ik toch ook het einde zien, dan kan ik niet rustig wachten tot de volgende dag. Dus uiteindelijk ben ik om 4:00 (klok ging uur vooruit) gaan slapen en vandaag om 12:30 opgestaan.
Het was een Zweedse film en ik vond hem erg slecht, ze hebben maar 10% verteld ofzo, dus het was gewoon een korte samenvatting. Er zat totaal geen achtergrond bij de gebeurtenissen, geen karakter opbouw, geen mooie ontknopingen → ook die waren samengevat. Echt heel slecht dus.
Nu ik meer lees, heb ik ook het idee dat lezen gewoon veel leuker en beter is dan de tv versie. Misschien alleen nog bij verhalen met mooie 3D beelden, zoals de “Two Towers” enzo, maar verder zijn boeken nu nmm veel beter. Betere verhalen, betere beleving etc. Tv kijken doe ik nu ook puur uit luiheid.
Wat ik dan wel weer mooi vind aan dit verhaal is de achtergrond ervan. Toen ik de boeken las en iets over de schrijver op wikipedia had gelezen had ik al gelijk door dat het verhaal was hoe hij graag had gezien hoe zijn leven eruit had moeten zien; hoe zijn leven perfect was geweest in zijn denken.
De schrijver was een links-idealist die in 3e wereld landen linkse revoluties heeft gesteund, 32 jaar dezelfde vriendin heeft gehad en zijn eigen blaadje had.
Blomvist had 3 grote scoops die hij blootlegde, 1 tegen het grootkapitaal, 1 tegen vrouwenonderdrukking en 1 tegen machtsmisbruik van overheidsinstanties. Zijn 3 grote onderwerpen. Daarnaast was hij in trek bij de vrouwen, maar bond zich niet , had een open-relatie met zijn getrouwde vriendin en beoordeelde/ veroordeelde mensen in zijn omgeving niet en red daardoor dat jonge meisje die zoveel heeft meegemaakt. Maw het ideale leven van een grote held, die de hele samenleving en een klein onschuldig meisje red van de boze krachten.
Het is dan ook een schitterend verhaal, daarom spreekt het ons allemaal aan. Diep van binnen willen we allemaal wel zo zijn. Zo graag de samenleving redden en anderen in de hoop dat we zelf dan ook gered zijn.
Ondanks zijn eigen spannende leven en levensgezel van 32 jaar , een goed gezin, lijkt hij meer met zijn fantasieleven (zijn boeken) bezig te zijn dan het echte leven. Hij scheen een junk-food, kettingrokende workoholic te zijn die aan het eind 14-15 uur per dag werkte tot wel 6 dagen in de week. Vooral aan het werk met zijn fantasieleven, waar hij al zijn halve leven in weg droomt.
En wat doet hij als zijn verhaal af is ? Wat doet hij als hij zijn fantasieleven geleefd heeft ? Juist, hij gaat dood. Hij heeft zijn leven geleden. Zijn boeken zijn klaar, hij heeft de samenleving en het kleine meisje kunnen redden, iedereen behalve zichzelf en dus was het tijd om dood te gaan.

Geplaatst op

Aantrekking

Ondanks dat ik gister laat was opgestaan werd ik toch normale tijd moe. Het is dat ik door mijn denken ’s avonds nog even voor de computer heb gehangen, maar ik lag nog steeds voor 1:00 in bed , of ging voor 1:00 slapen bedoel ik. De ergste verkoudheid lijkt nu over, maar werd toch pas om 12:30 weer echt wakker en zelfs toen had ik nog niet echt zin om op te staan omdat ik nog zin had om te slapen. Wat dat betreft blij dat ik geen loge heb, anders had ik niet zolang kunnen slapen.

Ik heb denk ik wel opeens gemerkt waarom ik misschien zo vaak verkouden ben. Ik merk opeens dat ik vnml vanuit mijn neus ademde met alle spanning die ik als gevolg daar vast hield. Ik merk duidelijk dat ik goed vanuit mijn longen/middenrif moet ademen, zodat ik mijn hoofd en schouders kan ontspannen. Hierdoor voel ik de spanning in mijn hoofd en voorholte wegvallen. Sinds ik me hier extra bewust van ben (gister/eergister) heb ik ook geen neusspray meer gebruikt en kan ik weer redelijk normaal door mijn neus ademen. Dit moet ik nu constant bijsturen gedurende de dag, net als weer terugkeren naar het “ hier en nu” . Wat nu natuurlijk samenvalt.
Ik merk dat ik de onderste helft van mijn romp wel ingespannen moet houden, om goed te blijven staan, zitten etc en dan dus bewust vanuit het middenrif ademen.
Dan kan ik mijn hoofd en schouders ontspannen en de spanning daar weg voel stromen, terwijl ik de spieren in mijn krachtcentrum aangespannen moet houden.
Dus ik moet mezelf inspannen en ontspannen tegelijk en dat is wel even oefenen. Ben gewend of om alles in te spannen of alles te ontspannen, natuurlijk vanuit mijn zwart/wit denken.

Heb nu alleen voor de 3e dag geen pilatus gedaan, maar gezien ik nog zoveel geslapen heb, doe ik vandaag ook nog maar even rustig aan. Al zal ik net als gister wel een (kortere) wandeling blijven maken en mediteer ik nu gewoon 2* 10 min ’s ochtends en ’s avonds.

Dat ontspannen en inspannen tegelijk heb ik geleerd vanuit meditatie trouwens , daarin dus weer een bevestiging dat het wel belangrijk is om daar ook serieus mee bezig te zijn.

Gister ook de laatste film “ 9” gezien, die ik in de bib had geleend. De vorige keer dat ik die DVD-hoes zag trok die film mij ook. Het verhaal op de hoes zei alleen: “ poppen moeten in een mens-verwoeste wereld vluchten voor de machines. 1 pop wil niet vluchten, maar uitvinden waarom die machines op hun jagen”.
Ook deze keer trok mijn gevoel sterk naar deze film dus heb ik hem meegenomen. Ik verwachte geen goede film en dat was het ook niet. Maar het ging wel weer over de menselijk ziel in een wereld van machines die zichzelf moet bevrijden. De reden dus dat ik zo door die film werd aangetrokken is dus dat het verhaal weer over het thema spirituele verlichting gaat. Ondanks dat het een kinder-animatie film leek. Zo typisch hoe ons onbewuste dat gelijk herkend en zich er daardoor tot aangetrokken voelt.
Normaal verzint het denken een reden erbij zodat we dit mechanisme niet doorhebben. Maar als je dus niet meer zo sterk denkt en dus meer op je gevoel afgaat dan merk je dus hoe dit werkt.
Rest alleen nog de vraag of de DVD-hoes + verhaaltje genoeg is om dit onbewuste te triggeren en herkenning op te roepen waardoor ik die dvd wil huren ? Of spelen er meer krachten mee in dit systeem ? Geen idee ? Misschien zijn die paar zinnen al genoeg ? Het blijft wel bijzonder hoe je zo dingen blijft aantrekken. (of juist niet 😉

Geplaatst op

Energiestromen

Ondanks late opstaan lag ik gewoon om 23:00 in bed, gewoon moe. Merk wel dat ik tijdens het lezen ’s avonds teveel in mijn gevoel ben gaan zitten, daar moet ik mee oppassen. Echter heb ik tot 1:00 in Osho’s boek “ Niks” zitten lezen, ook veel herkenbaar. Dat gaf weer energie waardoor ik wakkerder werd. Heb mijn vriendin nog 1 blz gesmst (foto) waarin stond hoe mensen dezelfde relaties blijven aantrekken en dan na de 10e keer denken dat het misschien geen toeval is. Daar heb ik het juist precies met haar over gehad. Hoe haar relaties niet het probleem zijn, maar dat ze een symptoon zijn van haar eigen problemen, haar eigen denken, haar onzekerheid.
Toen ik om 1:00 het licht uitdeed heb ik nog lang wakker gelegen voor mijn gevoel. Kreeg weer een paar energiestromen door mijn lichaam, werd daar letterlijk helemaal warm van.
Als ik dat probeerde te voelen dan voelde het of de begrenzingen van mijn lichaam weg vallen, alsof ik dan in contact sta met de energie waar de wereld uit bestaat.
Ik merk echter ook dat mijn denken dan nog te sterk is en ik me niet volledig mee kan laten gaan in die ervaring. Het voelt echter wel alsof je op dat moment energie bent ipv je lichaam. Dat lichaam voel je alleen nog maar zachtjes op de achtergrond.
Ben om 11:30 opgestaan en de ochtendmeditatie overgeslagen. Wilde ook douchen en moest voor mijn ontbijtshake ook nog boodschappen doen. Ook vandaag nog de pilatus overgeslagen al verwacht ik die morgen weer te doen. Belangrijk om mijn krachtcentrum te versterken.

Vergeet ik nog op te schrijven dat die energiestromen begonnen met een hik vanuit de keel. Kan je niet meer zeggen waar die energiestromen vandaag kwamen.

Geplaatst op

Entiteit ervaren

9:00

Zou het toeval zijn dat ik nu met een nieuw schrift begin ? Ik weet het echt niet meer.
Na deel 3 van Feists Grote Scheuring te hebben uitgelezen, heb ik nog 10 min meditatie gedaan en een uurtje in Osho gelezen en toen ik om 1:00 ging slapen, of beter gezegd wilde gaan slapen.
Ergens in de nacht schrok ik half wakker en voelde alsof mijn geest (mag hopen dat het de mijne is 🙂 zich opeens echt bezit nam van mijn lichaam , zo naar binnen floepte.
Ik lag gewoon in mijn bed en zag/voelde een witte-energie-vlek / entiteit mijn lichaam inschieten en zich er bezit van nemen.
Vanaf dat moment voelde ik een energie door mijn lichaam gaan. Ik heb daarna niet echt meer geslapen geloof ik en de hele verdere nacht die energie in mijn lichaam gevoelt.
Het is verder neutrale energie, soms wat beangstigend als mijn denken niet weet wat het ermee aanmoet. Als die er een dreiging in ziet en eng erover gaat bedenken. Maar dat is waarschijnlijk gewoon mijn ego weer die zich bedreigt voelt.
Ik voel er verder geen vrede of liefde door, alleen maar hoe mijn lichaam op een hoog energieniveau zit. Heel mijn lichaam tintelt ook een beetje, het voelt ook wel overweldigend.
Ik stond net naar mezelf in de spiegel te kijken en me te concentreren op de ademhaling vanuit mijn middenrif en keek mezelf via de spiegel in de ogen. Dat was echt heel raar. Mijn spiegelbeeld veranderde elke keer lichtjes, net alsof mijn hoofd heel subtiel veranderde, andere uitstraling kreeg.
Ook zag ik mijn spiegelbeeld waziger worden door een soort energiewaas. Zoals de lucht op een hele hete zomerdag je beeld kan vervormen door de stijgende warmte. Zo zag ik nu mijn spiegelbeeld vervormd door een energiewaas.
Heb het net even weer gedaan. Ik wordt er ook een beetje misselijk van en moet echt mijn best doen om goed te blijven staan met al die energie. Ook dit schrijven gaat lastiger dan normaal. Moet meer mijn aandacht erbij hebben en langzamer schrijven, anders weet ik niet wat ik moet gaan schrijven. Ik heb geen flauw idee wat ik met al die energie in mijn lichaam moet, lijkt wel alsof ik alles nu heel rustig aan moet doen. (of dat het beter is als ik dat doe)

Weer heel bizar weer allemaal. Ik merk het wel. Voel nog wel een licht soort angstgevoel meetintelen in al die energie, daar gaat mijn denken af en toe wat van maken geloof ik. Ik laat alles maar gewoon toe en merk het wel. Heb geen echte verplichtingen, dus alles gewoon rustig aan vandaag, zoals ik toch al van plan was.

11:00

Zit nu aan mijn ontbijtshake. Heb net mijn pilatus gedaan, ff lekker gedouched en achter de computer koersen en beursnieuws zitten lezen. Voel me nu gelukkig een stuk normaler. Probeer nog steeds de hele tijd bij mezelf te blijven. Ademen vanuit mijn middenrif en bewust bij blijven. Daardoor vertragen wel mijn handelingen, zelfs de snelheid waarmee ik dit schrijf.
Heb mijn meditatie vanochtend weer 20 min gemaakt en dat voelde goed. Dus hopelijk nu weer 3* 20 min + wandeling per dag. Heb ook besloten dat ik min 2 uur per dag aan de website wil werken. Ben nu al 4 weken vrij en heb nog steeds niks gedaan haha. Terwijl ik wel elke avond zo 4-5 uur boeken lees. Uiteraard ter ontspanning, wat wel lekker is als je de hele dag actief bewust probeert te blijven en niet te denken, bij jezelf te blijven. Maar nu dat makkelijker gaat en zeker als ik alles nu in een langzamer tempo ga doen, dan geef ik prioriteit aan 2 uur websites werken ipv lezen. Er zal toch ook geld verdiend moeten worden en moet zeggen dat ik het wel lekker vind zo rustig zonder een loge. Al zal ik misschien nog steeds wel gezellig vinden, ook met de wandeling en ’s avonds op de bank. Misschien maakt het ook wel niet uit.
Had nog wel wat gedachten in mijn telefoon genoteerd die ik nog in dit dagboek moet schrijven:

– Zo valt het me op dat mensen zo onzeker zijn over van alles, ze geloven weinig van wat anderen zeggen, tenzij het in hun al bestaande wereldbeeld past. Niemand heeft de waarheid in pacht, alles is maar een mening. Behalve als ze zelf iets bedacht hebben. Maar zelfs dan twijfelen ze diep in hun hart. Intuïtief voelen ze aan dat alles een illusie is, daarom vertrouwen mensen zichzelf niet. Maar hoe minder ze zichzelf vertrouwen, hoe moeilijker het is om uit die illusie te ontsnappen en hoe meer schade die illusie berokkend.

– Wetenschappelijk weten ze eigenlijk niet wat tijd nou precies is. Tijd bestaat alleen in het denken. Tijd is relatief. In het hier en nu bestaat tijd niet, het hier en nu is tijdloos. Het is nu 15:00 heeft alleen betekenis als het straks 16:000 is of net 14:00 is geweest. Maar 16:00 is de toekomst en bestaat dus niet, 14:00 is het verleden en bestaat dus niet meer. In het hier en nu is het 15:00 betekenisloos, want er is daar geen verleden en toekomst , die bestaat alleen in het denken.
Het hier en nu is tijdloos, het niet-denken bevindt zich dus in een tijdloze ruimte.

– Merk ook dat “willen” ook een mechanisme is om je van het hier en nu weg te houden. Als je iets wilt ben je bezig met straks, met de toekomst. Je wijst het hier en nu ermee af. Door te willen zit je weer in de illusie van het denken dat het straks beter zal zijn, dan nu. Terwijl het hier en nu juist zo mooi is, maar dat zien we niet omdat we in de illusie vast zitten.

2 dagen geleden had ik tijdens de middagwandeling het volgende in mijn telefoon geschreven. Dit komt overeen met wat ik vannacht heb meegemaakt:
Het voelt alsof ik een bal energie die opgekropt zit in het hoofd/ voorhoofdholte verplaats naar het middenrif en vanaf daar laat verspreiden door heel mijn lichaam. (er moet dus ook weer een beetje energie terug mijn (voor) hoofd in)
Ipv bewus zijn vanuit het hoofd, bewust zijn vanuit het centrum van je lichaam en vanaf daar bewust worden van heel je lichaam, elke beweging, elk gevoel.
Het voelt wat onbehaaglijk, beangstigend om me voort te bewegen, dingen te doen met het centrum van je bewustzijn bij je middenrif ipv voorhoofdsholte.
(kan iets met de verkoudheid te maken hebben en onbewust verzet ertegen → denken ? )

Daarbij voelt het alsof ik meer bezit moet nemen van mijn lichaam, meer bewust moet worden in mijn lichaam ipv gefocust zijn op mijn omgeving.
De omgeving komt vanzelf naar mij toe om alles waar te nemen. Als ik probeer bewust naar (een klein deel) mijn omgeving te gaan, mis ik juist alles.
Daarbij is het belangrijk om vanuit het midden te blijven ademen ipv vanuit de neus te ademen.

Geplaatst op

achter de feiten aanlopen

Merk dat ik mezelf weer in het denken heb laten schrikken. Vooral het feit dat ik opeens alles zo langzaam moest doen om bij mezelf te blijven was wat beangstigend. Het ego ging gelijk weer allemaal conclusies trekken, toekomst scenario’s maken die nog niet bestonden. Wat als ik boodschappen moet doen, dan kan ik toch niet zo langzaam bewegen ? Wat zullen anderen dan kijken als ik zo raar langzaam alles doe ? (een duidelijk teken dat ik me nog steeds druk maak over wat anderen (vreemden) eventueel van me zouden kunnen denken)
Het leek even goed te gaan tot aan het begin van de wandeling.
In het park was een meisje van haar paard gevallen. Ze had al hulp en ambulance was gebeld, heb erbij gestaan, maar kon geen hulp geven, er was niks nodig. Er kwam 1 ambulance, 1 traumahelikopter, 2 politieauto’s en 2 motoragenten. Daar weer achteraan mensen met camera’s om te zien wat er aan de hand is. Dus wie zegt dat er geen steun voor ons is ? 🙂
Terwijl ik verder liep kon ik eerst goed bij mezelf blijven, maar toen kwam de gedachte “kan gelukkig goed bij mezelf blijven ondanks alles”. Daarna nam het denken weer de overhand en werd mijn denken toch een stuk sterker door alles.

Ik heb het boek van “ Arie Bos – Hoe de stof de geest kreeg” hier liggen. Ik wilde er aan de ene kant aan beginnen en voelde ook een weerstand. Het zou toch nutteloos zijn. Maar was ook nieuwsgierig, misschien stond er wel interessante info in ? Ik besloot het boek te lezen om te leren en niet om er antwoorden mee te proberen te krijgen.
Het boek was echter niks. Arie Bos is gewoon een huisarts met een grote interesse op een gebied, maar mist de capaciteit om goed wat met alle informatie te doen, de juiste vragen te stellen, verbanden te zien. Heb het na zo’n 2 uur weggelegd en ga er niet meer verder in lezen, te slecht boek.
En dat is wat mijn gevoel waarschijnlijk al wist. Een eerste indruk en ik voelde dat het boek niks was. Mijn denken begrijpt dat niet. Hoe kan ik dat nou weten ? Geen idee, maar ik voel dus gelijk of het boek wat is, hoe dat kan ?
Ik moet gewoon stoppen met de vraag “ waarom” , er is toch niet achter te komen. Ik moet mijn talent en intelligentie accepteren zonder te vragen “ waarom” .
Het is toch een illusie. De enige reden dat ik het wil weten is zodat ik het aan andere mensen kan uitleggen in de hoop dat zij hetzelfde kunnen. En als zij dezelfde capaciteiten hebben als ik wordt alles weer wat beter.
Dan kunnen anderen ook beter de zin van de onzin onderscheiden, de juiste vragen stellen en informatie op waarde schatten. Maar mensen als groep kunnen dat al, maar dan nog blijft de vraag wat je ermee doet.
Ik blijf mezelf ook maar verzetten tegen dingen die ik al “ weet” of “ begrijp” . Maar weten en begrijpen doe ik het pas echt als ik er niet meer tegen vecht, tot die tijd blijft het een illusie van het denken.

Ik stond vanochtend tegen 12:00 pas weer op. Wat niet gek is na eergisternacht. Maar ik voelde dat ik naar de WC moest en stond op om naar de WC te gaan. Toen ik half stond zei mijn denken gelijk: “ kom laat ik even opstaan en naar de wc gaan” . Mijn gevoel en lichaam waren al onderweg, maar ik denken dat ik mijn denken ben en dus ging die aan en deed het alsof het de beslissing had genomen om op te staan en naar de wc te gaan. Mijn ego voelt zich onmisbaar, maar loopt in werkelijkheid slechts achter de feiten aan en voegt niks toe op dat moment. Maar ik denk dat ik mijn ego ben en dus moet het actief worden en opdracht geven als ik opsta om naar de wc te gaan, ook al was die beslissing allang genomen.

Geplaatst op

Naar binnen gezogen

Heb weinig/slecht geslapen vannacht, heb voor het eerst sinds lange tijd weer een bewogen nacht gehad, met lichte energiegolven. Voelde ze niet zo erg deze keer, maar werd en bleef er wel wakker door. Zo iets voor 6:30 schrok ik wakker. Ik droomde op dat moment dat ik een lift zat die opeens heel hard omhoog ging ofzo (ik wilde naar beneden). Ik schrok wakker en het voelde alsof er iets in me naar binnen was gezogen. Ik werd er even bang van, maar kwam snel tot de conclusie dat er niks mis was om bang voor te zijn. Misschien was het wel weer dezelfde ervaring die ik eerder heb gehad , op blz 1 van dit dagboek 3-4-2013 , bedenk ik me opeens.
Dus nieuwe kans om dit door te zetten.
Sinds gisteravond krijg ik ook een soort hoofdpijn als ik teveel vanuit mijn hoofd wil leven, wat minder wordt als ik dan probeer te ontspannen, te zijn vanuit het lichaam.

Ben om 7:00 opgestaan , kan toch niet meer slapen na die schok. Het wordt weer een mooie dag vandaag en zal na deze ervaring, net als dit schrijven, alles langzamer moeten doen, hopelijk kan ik er deze keer in meegaan.

Zo meteen even talkpoeder voor mijn loge halen die veel last heeft van jeuk en besloot om vannacht te beginnen met snurken, goede timing als ik al de halve nacht wakker lig. Goede oefening om dat allemaal gewoon te accepteren ipv me er tegen te verzetten en willen veranderen.
Het is ook het loslaten dat ik “negatieve emoties hoor te voelen” bij situaties die niet wenselijk zijn bij anderen. Maar ik help/verzorg hem zo goed als ik kan en accepteer de situatie zonder mij er verder slecht/schuldig/medelijden onder te voelen.