Categorie: Geen Einde ?

Mijn inner-weten zegt te kiezen voor de stilte. Eigenlijk denk ik dat ik de verhalen wil. Dat ik alle verhalen leuk vind, mooi vind. Het leuke ervaringen zijn. Leuk om guru te spelen bv. Maar ook alle verhalen die ik mijzelf vertel, ook over de dagelijkse dingen. Ik merk dat het een verslaving is, een leuke verslaving, waarvan de nadelen niet altijd duidelijk zijn. Je past de verhalen gewoon aan nml, maakt ze steeds mooier.
Toch weet ik dat ik moet kiezen voor de stilte.

Verhalen over hoe de wereld zou moeten zijn. Hoe dingen zouden moeten zijn. Hoe ik zou moeten zijn. Wat ik zou moeten voelen of ervaren. Wat verlichting zou moeten zijn of betekenen.
Allemaal verhalen.

Een verhaal heeft alleen betekenis op basis van een overtuiging over hoe iets zou moeten zijn.
Geen overtuiging, geen verhaal.

Schrok vanochtend om 6:00 opeens wakker door een harde “krak”. Dacht eerst dat het mijn huis was die kraakte. Maar voelde ook een interne verandering, dus kon wel eens van binnen komen.
Het lijkt erop dat de eenpuntige energie in mijn hoofd cq blokkade cq ego gebroken is. Er is nog veel residu en voel nog een flinke energie belasting die langzaam zal moeten wegebben.

Wel lijk ik opeens een stilte te kunnen ervaren. Er wordt duidelijk gemerkt hoe het ervaren van mijn persoonlijkheid een lichte inspanning kost. (wel vertrouwd nog steeds)
Maar dat wat zich ongemakkelijk voelde bij die stilte, een mening had over alles, incl die stilte, lijkt nu ook weg.

Ik identificeerde mij er al niet mee en hechte er weinig belang aan, dus het doet mij verder weinig. Voelt o.a. door de zwaarte van alle residu nog steeds niet als een bijzondere ervaring. De stilte is wel wat apart, maar zonder iets wat het beoordeelt is het er maar gewoon. Het is een stilte, apart van de zwaarte die ik nog voel en wordt daarom niet ervaren als ervaring.

Alles gaat nog steeds in golven, paar dagen terugval gehad.
Al is de eenpuntige energie achter het derde oog weg, er zit nog steeds een blokkade ergens in het hoofd. Blijft dus doorgaan.

Terugval over, voel mij weer heerlijk. Lijkt een nieuwe fase te komen om te wennen aan de stilte.

De stilte is trouwens nooit een doel, kan geen doel zijn. Het is daar, voordat ik een doel heb. Bij het verschijnen van een doel verdwijnt de stilte.

Als je verlicht bent is het makkelijk om de focus te verliezen en te blijven hangen in je verhalen. (die je dan blijft delen als een guru). Alles is te rationaliseren of weg te rationaliseren. Het is te omschrijven als het vagevuur. Niet het een, niet het ander. Hoe krijg ik weer focus als er niks is om mij op te focussen ?
Ik heb zowel de vriendin, als de leerling het advies gegeven om elke avond voor het slapen gaan minimaal 3 positieve dingen van die dag op te schrijven. (om hun focus van het negatieve naar het positieve te schuiven. Van negatief zelfbeeld naar positief zelfbeeld. Van bang zijn en vnml problemen zien, naar zien dat het goed is)
Ik ga dit advies zelf ook opvolgen.
Een doel zonder doel. Een focus zonder focus.
Dingen doen met geen enkele andere reden dan dat het gedaan is, vanuit mijn inner-weten.

Er is geen verband tussen gedachten hebben en energiestromen. Ik kies ervoor om te reageren op de energiestromen met gedachten.
“het zelf” kan dus gezien worden als een gekozen reactie op interne energiestromen waar we dan een mening over hebben en doelen voor hebben. Hoe het zou moeten zijn.

Zonder reactie is er stilte met energiestromen. Dan wordt er gemerkt dat energiestromen zelf tot zekere hoogte ook een keuze zijn via intentie. Intentie kan gedachteloos, in stilte.
Het proces wordt dan in stand gehouden door de intentie het proces in stand te houden in de overtuiging dat dat “het probleem” oplost. De blokkade oplost.
Vicieuze cirkel dus.

Heb je nou eigenlijk wat aan deze informatie ? Niet echt, omdat het een paradox blijft. Dus die zal je zelf moeten doorzien.

Lees mijn dagboek van 5 jaar geleden. Hierin schrijf ik elke keer: “wees bewust”.
Dat wordt nu vervangen 5 jaar later met:
“wees stil”. Compleet stil.
-geen mening
-geen bestempeling
-geen analyse
-geen verhaal
-geen inspanning
Gewoon stil. (hele dag door)

18:30

Precies 5 jaar gelden schreef ik op 15 nov 2013: “Dus ik moet eerst mijn gedachten loslaten. Dan mijn concentratie, het concentreren op iets in het hiernu, wat daardoor dus niet hiernu is, maar daarnu. En als laatste mijn ver op de achtergrond nog mijn analyserende deel.
Dan voel ik de stilte en de leegte.
Helaas nog wel incl de energie-blokkade van dat ego in mijn hoofd, dus val nog snel terug.”

– Nu 5 jaar later ben ik nog steeds bezig met dit proces, wat ik toen dus al doorhad. Maar later verloren gaat in alle verhalen. In de verslaving van het proces, wat ik dan nog verslaving van analyseren noem. Dat laatste ver op de achtergrond analyserende deel is nu op de voorgrond en de overheersende ervaring. Dat deel zal nu langzaam stilvallen.

In oktober 2012, de allereerste dag in mijn dagboek schrijf ik:“Merk nu ook duidelijk dat ik helemaal wil gaan voor dit pad. Om iig die gestilde concentratie te behalen en eventueel gaan voor de verlichting die in 10 jaar te halen moet zijn naar mijn gevoel als je er volledig voor gaat. “

– Nu 6 jaar later snap ik eindelijk wat verlichting is (dat het niet te snappen is) en heb ik door dat die “gestilde concentratie” helaas een valkuil is vanuit het boeddisme/zen of wat het ook alweer was. (ik wist nog vrijwel niks van verlichting toen ik dit begon).
– Het gaat om gestilde ontspanning. Of gestilde niet-concentratie. Dat is een belangrijke reden waarom het niemand lukt. Stilte zoeken vanuit een inspanning is jezelf voor de gek houden. Je gaat verschillende fases door zoals omschreven in dit dagboek. Dan, in mijn geval, kom ik 6 jaar later in de situatie dat ik een stilte kan omarmen vanuit een volledige ontspanning. Niet als doel, maar als dat wat er is voordat er een doel is. Waar nog geen doel is. Immers zo gauw je een doel hebt is de stilte al verdwenen. Heb je die stilte nog niet, dan is er ook geen reden om je daar druk over te maken of dat als doel te stellen 🙂

Wel grappig nadat ik het idee omarmde dat er niks is zoals een stilte zonder gedachten, omdat die altijd terugkomen (wat ook zo is en blijft tot zekere hoogte) , blijkt die er nu alsnog te zijn. Wel mooi.

Dat wat intern dingen duid lijkt ook weg te vallen.

Het verleden en de toekomst is meer dan alleen een gedachte of idee in je hoofd. Het is ook het bijbehorende gevoel wat ervoor zorgt dat je het niet alleen denkt, maar ook ervaart. Daarom is het ontmantelen van de illusie en het zoeken naar de waarheid zo verwarrend. Het is relatief makkelijk om de meeste gedachten als niet-waar te bestempelen. Maar om dat wat we voelen als niet-waar te bestempelen is lastiger. Immers wat we voelen is de realiteit en niet-waar tegelijk. De energie is echt, de informatie/onze interpretatie voelt ook echt. Deze is echter zelfdestructief. We ervaren trauma’s uit het verleden via ons pijnlichaam/angsten. We ervaren onze toekomst via onze energiestromen. Zonder de ervaring van een toekomst (nadat we ons verleden al hebben losgelaten) is er niks om je druk om te maken. Zelfs niet enige onprettige gevoelens/blokkade die er nog zijn.
Tot nu toe was er een drukte maken om de toekomst en hoe dingen konden worden. (angst voor de leegte en stilte) Maar zonder het gevoel van toekomst worden er geen ervaringen of gevoelens meer geprojecteerd op een toekomst. De toekomst wordt (net als het verleden) iets zonder lading. Een puur rationeel concept zonder enig belang of zwaarte.

Er is dan niks meer om zich druk om te maken. Normaal maakte het zich druk om wat allemaal verdween, maakte het zich druk om de leegte en stilte. Maar ook dat zijn slechts projecties. Alles is relatief. Het een bestaat niet zonder de ander. Dus ook de leegte en de stilte is een illusie. Een projectie op een niet bestaande toekomst op basis van een relatieve ervaring in het hiernu. Valt het een weg, valt het ander ook weg.
Grappig is dat wat zich druk maakt om het wegvallen van dit alles nu onderdeel is van dat wat wegvalt hahaha. Dat is wel vreemd. Nu wordt dat weer ervaren als rust. Maar met het verdwijnen van de onrust zal ook de rust verdwijnen.

De observeerder lijkt te verdwijnen