Het verleden en de toekomst is meer dan alleen een gedachte of idee in je hoofd. Het is ook het bijbehorende gevoel wat ervoor zorgt dat je het niet alleen denkt, maar ook ervaart. Daarom is het ontmantelen van de illusie en het zoeken naar de waarheid zo verwarrend. Het is relatief makkelijk om de meeste gedachten als niet-waar te bestempelen. Maar om dat wat we voelen als niet-waar te bestempelen is lastiger. Immers wat we voelen is de realiteit en niet-waar tegelijk. De energie is echt, de informatie/onze interpretatie voelt ook echt. Deze is echter zelfdestructief. We ervaren trauma’s uit het verleden via ons pijnlichaam/angsten. We ervaren onze toekomst via onze energiestromen. Zonder de ervaring van een toekomst (nadat we ons verleden al hebben losgelaten) is er niks om je druk om te maken. Zelfs niet enige onprettige gevoelens/blokkade die er nog zijn.
Tot nu toe was er een drukte maken om de toekomst en hoe dingen konden worden. (angst voor de leegte en stilte) Maar zonder het gevoel van toekomst worden er geen ervaringen of gevoelens meer geprojecteerd op een toekomst. De toekomst wordt (net als het verleden) iets zonder lading. Een puur rationeel concept zonder enig belang of zwaarte.
Er is dan niks meer om zich druk om te maken. Normaal maakte het zich druk om wat allemaal verdween, maakte het zich druk om de leegte en stilte. Maar ook dat zijn slechts projecties. Alles is relatief. Het een bestaat niet zonder de ander. Dus ook de leegte en de stilte is een illusie. Een projectie op een niet bestaande toekomst op basis van een relatieve ervaring in het hiernu. Valt het een weg, valt het ander ook weg.
Grappig is dat wat zich druk maakt om het wegvallen van dit alles nu onderdeel is van dat wat wegvalt hahaha. Dat is wel vreemd. Nu wordt dat weer ervaren als rust. Maar met het verdwijnen van de onrust zal ook de rust verdwijnen.