Afgelopen week heb ik de volgende gedachten nog in mijn telefoon getikt tijdens het wandelen:
Ik kan mijzelf niet helpen, alleen ideeën geven. (die ik gelijk weer los moet laten) Impliceert weer dat je wel de controle zou hebben over de ideeën die je jezelf geeft. Ook dat klopt weer niet. (illusie van controle)
Ik kan een idee niet loslaten met een ander idee. Alleen door vertrouwen. Vertrouwen is niet iets wat je doet, maar iets wat je hebt (of niet).
Je denken is onderdeel van de realiteit, dat wat je denkt echter niet. Is een illusie. Het lijkt echt, omdat je reageert alsof het echt is, omdat je gelooft dat het echt is. Dus dat wat niet is, beïnvloed de realiteit door het idee dat het echt is. Het is dus niet de gedachte zelf die de realiteit beïnvloed, alleen het idee dat het echt is, het idee van controle, het idee dat je dat bent.
Het is slechts een onzichtbare tennisbal verzonnen door je denken.
Al dit gehele pad zit ik vast in de illusie van kennis, als ik het maar begrijp, tot inzicht kom, dan wordt ik verlicht. Maar heb al eens geschreven, het geheel moet leren, door te doen, door training. Ergens ben ik dat besef weer kwijt geraakt en probeerde het ego weer te bevatten wat niet te bevatten valt. Als men zegt dat ik tot inzicht moet komen, hebben ze het niet over wie ik denk te zijn → het ego. Maar over wie ik werkelijk ben → het geheel.
Het ego probeert te begrijpen, maar probeert zichzelf te begrijpen. Alleen het geheel kan tot besef komen, door het te ervaren, niet via denken en/of gedachten (→ meditatie)
Voel al heel lang een vastzittende energieblokkade in mijn achterhoofd. Ben er nu eindelijk achter wat dat is. Dat ben ik die alles (het geheel) probeert te observeren, de energie, gevoelens. Die probeert te zoeken naar wat ik wel ben, naar wat ik dan wel behoor te voelen.
Dat is proberen niet-te-zijn, proberen te zoeken naar een essentie van een “IK”, een “zelf”, die ik zou kunnen voelen. Slechts weer het ego aan het werk.
Die probeert te sturen van de illusie naar de realiteit. Wat onmogelijk is. Het is immers onderdeel van die illusie. Het probeert “niet-te-zijn” en alleen daardoor “is-het-wel”, de paradox van het ego.