Leven zonder twijfel is heerlijk.

Leven zonder twijfel is heerlijk.
Vanochtend tijdens mijn zitmeditatie voelde ik de energie stromen uiteraard weer, de blokkade. De blokkade die op de kruin van mijn hoofd zit. Waartegen mijn levensenergie vastloopt.
Die ik ook naar beneden voel stromen en mijn adem doet stokken.
De energie waar ik mij mee identificeer en die denkt de controle te hebben.
Die de vorm van mijn lichaam heeft aangenomen waardoor ik denk dat ik mijn lichaam ben.
Ik schreef al heel lang geleden dat het voelt alsof “ik” weer bezit moet nemen van mijn lichaam. Hoe ik blokkeer en hoe het mijn functioneren beïnvloed.
Ik voelde of besefte voor het eerst dat dat slechts energie is. Energie waar ik mij mee identificeer. Daar lijkt het alsof alles wat gebeurt beïnvloed wie ik ben. Slechts een illusie dus. Waarschijnlijk spiegelde ik er idee van bewustzijn op deze energie en bestempelde ik dat als wie ik werkelijk ben. Dat er iig nog een ervaring was die ik kon bestempelen als wie ik ben, ook al kon ik er geen echt concept van maken via het denken. Ik deed het via voelen.
De illusie gaat door en door, zo slim is het ego/ mijn denken. Het verzint steeds wat nieuws, gaat steeds dieper.
Ik voelde voor het eerst dat het slechts energie is. Hoe het leek samen te smelten.
Het was maar kort, maar toch….
 
Dit mede door mij alleen gewaar te laten zijn van mijn ademhaling en de rest te laten gaan. Niet erop concentreren, niet isoleren , dat is allemaal doen, poging tot controle.
Wees alert.
Wees gewaar van mijn ademhaling, dat is het enige echte, al het andere is illusie.
Ik neem de rest ook waar, maar besteed er geen aandacht aan. Laat maar gaan. Ademhalen is wat echt is.