Tijdens het wandelen in mijn telefoon getikt 2 dagen geleden:
Als ik volledig ga voelen in het ego, dat wat controle denkt te hebben, voelt het alsof mijn adem stopt “-> de dood”.
Probeer steeds waar te nemen wat ik voel, te analyseren wat ik voel (zonder gedachten). Niet bewust zijn, maar bewust waarnemen wat ik voel. Begrijpen wat ik voel (zonder gedachten). Dit is nog steeds een vorm van controle, het is loslaten, maar op zo’n manier dat ik elk moment weer kan ingrijpen. Dat is mijzelf voor de gek houden.
Dus moet zelfs loslaten van het observeren wat ik voel.
Het gaat trouwens niet eens om de illusie van controle, maar om de illusie van kennis.
Ik probeer te begrijpen wat ik behoor te voelen, hoe ik moet voelen om verlicht te zijn. Maar zolang ik dat probeer te begrijpen zal ik er juist vandaan blijven. Het gaat niet om wat ik wel moet voelen, dat is nml per definitie niet te begrijpen. Het is dus alleen niet-reageren, niet-identificeren, niet-vluchten.
Accepteren dat het niet te begrijpen is, dat ik er niks aan kan doen, het is gewoon dat wat is als ik stop met proberen, met begrijpen, met doen.
(gaat echt nergens over dit)