Vanaf waar observeren?

Lag normale tijd in bed en werd iets voor 8:00 wakker, wetende dat het tijd was om op te staan, terwijl ik daar nog geen zin in had. 5 minuten later wist ik waarom, ze gingen weer aan het dak werken. Toch bijzonder zoiets, ik wordt 5 minuten voordat ze gaan beginnen al wakker wetende dat ik moest opstaan omdat ze gaan beginnen, terwijl ik me op dat moment niet realiseerde dat ze weer zouden beginnen vandaag. Maar ja, je hebt er verder geen reet aan dat je dit soort dingen van te voren voelt, dus niet iets om mee bezig te zijn.

Gister weer me best gedaan meditatief te wandelen. Dat is best moeilijk en apart. Alsof je opnieuw probeert te lopen. Nu merk ik dat als ik loop dat ik mijn torso of de romp van mijn lichaam stil moet houden, terwijl mijn armen en benen synchroon bewegen. Dit doe ik dus bewust, wat alleen goed lukt in een langzaam tempo. Dus ik ben me bewust van heel mijn lichaam, mijn benen die lopen, mijn armen die meebewegen en mijn hoofd die ook recht probeert te blijven, maar ook wel om zich heen wil kijken.
Dan concentreer ik me nog nog op mijn ademhaling, zodat ik mijn longen echt voel ademhalen, maar ook deze bewegen onafhankelijk van mijn romp, dus niet ademhalen vanuit mijn romp wat ik nog wel eens wil doen als ik weer krampachtig probeer te vluchten van mijn gedachten (wat dus fout is).

Bleef nog even in mijn bed liggen na 8:00, had nog geen zin om op te staan. Ik betrapte mezelf er weer op dat ik van mijn gedachten weg ging om weer in mijn gevoel te zitten, maar dit gevoel zijn eigenlijk emoties en dus een product van het ego. Ik merk ook dat ik mijn gevoel probeer te sturen ipv andersom. Het zijn dus echter emoties van het ego nog grotendeels.
Toen besefte ik me weer wat ik gelezen had. Je moet bewust blijven en getuige zijn van je denken en emoties /gevoel en elke keer weer terugkeren naar het hiernu. (dus niet terugkeren naar mijn gevoel/ emoties en die proberen te sturen)
Toen bedacht ik me, maar vanaf waar moet ik mezelf dan observeren ? Ik kan niet in mijn denken zitten en niet in mijn emoties gaan zitten, vanaf waar moet ik mezelf dan observeren ?
Een rare vraag natuurlijk, weet nog niet wat ik ermee moet.

Merk dat het heel lastig is om in het hiernu te verblijven. Ik merk dat ik, ook al denk ik niet te denken, dan toch nog in mijn denken zit, of in het gevoel van mijn denken. Daardoor blijft het subtiel op de achtergrond meedraaien met alles wat ik doe.
Ik merk dat ik subtiel van alles loop te “willen”. Ik merk dat mijn denken alles denkt te moeten aansturen door dingen te “willen”. Allemaal kleine dingen die weer de volgende actie in werking moet stellen.
Ook merk ik dat ik steeds de kleinste dingen aan het overwegen ben. Zal ik nu gaan wandelen of over een uur. Wat zal ik eten ?, wat zal ik hierna doen ?, het is onnodig en geeft weer die illusie van controle op het leven. Mijn gevoel besluit gewoon een daar bedenk ik dan overwegingen bij, maar dat is zo subtiel dat ik dat niet bewust door heb op dat moment.
Ik merk maar dat ik constant dingen “wil”. Ik wil me goed voelen, ik wil geen ego meer, ik wil niet constant overwegen, ik wil weten vanaf waar ik mezelf moet observeren etc etc
En nu wil ik niet meer dat ik constant dingen wil 🙂

Wie zou je zijn zonder je verhaal ?

Werd me vanmorgen ineens bewust waarom ik toch nog geloof dat er een “zelf” is. Ik geloof nog steeds dat ik de controle heb over mijn gedachten. Niet volledig, maar wel genoeg controle. Die gedachten beïnvloeden weer wat ik doe en zo beïnvloed ik, probeer ik, mijn leven te controleren. Dus ik weet dat ik die gedachten zelf niet ben, maar ik geloof dat ik degene ben die de gedachten maakt. Zo probeer ik mijzelf nog te verbeteren en te veranderen. Niet de gedachten zelf of het denken zelf. Maar wat gedacht wordt en hoe dit mijn gedrag beïnvloed.
Dus ik weet dat mijn gedachten illusies zijn, een zelfverzonnen projectie. Dat de wereld een projectie is. Maar ik geloof nog in de controle die ik denk te hebben op mijn gedachten en dus de wereld waar ik in leef.

Maak ook nog steeds de fout door te denken dat ik bewuster wordt door te observeren. Maar observeren gaat via het denken, je ego, je bent aan het uitvogelen, analyseren, probeert te begrijpen. Het is tijd om dat los te laten. Ik weet alles, ik begrijp alles. Ik ben mij er alleen niet bewust van 🙂 Verlichting kan niet begrepen worden, het is niet-begrijpen.

Zit al een paar dagen met het zinnetje van Katie in mijn hoofd (lees nu Kathie’s Tao voor het slapen)
– “Wie zou je zijn zonder je verhaal ? “

Terwijl ik haar boek lees, had ik voor het eerst het idee dat ook wat zij vertelt ook gewoon een verhaal is. Wat natuurlijk niet anders kan, maar besefte dat nog niet.

Osho, Eckhart, Katie zeggen allemaal hetzelfde, maar met hun eigen verhaal. Daarom zien de meeste mensen het als verschillende personen, verschillende denkwijzen, ze zien 3 soorten verhalen en beseffen nog niet dat het maar 1 verhaal is. En ze vertellen dit verhaal omdat dat de enige manier is om te communiceren, dat wij het kunnen begrijpen. Ze moeten via het duale denken, de non-duale realiteit uitleggen. Ze moeten via concepten van het de realiteit uitleggen dat je moet stoppen te leven via concepten van de realiteit.

Ik heb trouwens 3 vakanties geboekt voor de komende maanden. Heb een sterke drang om te reizen, te wandelen, niet meer thuis te zitten. Het is misschien vluchten van mijn verslavingen; tv, internet etc en dus van mijn ego, maar dat is niet erg. Dan heb ik die ervaring waarschijnlijk nodig om dat echt te beseffen. Of gewoon tijd om de sleur te breken.
Ga in febr 11 dagen naar malaga, lekker wandelen: €500. In maart naar Egypte, lekker zon+warmte voor 2 weken: €1300. In april weekje naar Porto €200. Op zich niet slecht en kan dat nu wel behappen. Als de websites en de beurs gaan tegenzitten zal ik gewoon langer op de honden moeten passen, das alles. Niet erg dus. Heb hier wel zin in.

P.S. Omdat ik dus nog geloof dat ik de controle heb over mijn gedachten, denk ik dus ook dat ik degene ben die ze moet stoppen. (wat dus niet kan)
Daarom is het zo moeilijk om volledig te ontspannen, want dan is er niks meer dat mijn gedachten controleert of probeert te controleren. En dus niks meer dat probeert om mijn wereld te controleren: waardoor het lijkt alsof “ik” sterf en mij volledig overgeef aan “dat wat is”.

De enige controle die ik dus opgeef is de illusie van controle over mijn gedachten. Die mijn leven moeten beïnvloeden. Maar mijn gedachten kunnen alleen maar lijden veroorzaken als ik ze geloof, of mij er door laat beïnvloeden. Dat is de aard van zijn dualiteit.
Dus de enige controle die ik opgeef, is de controle over mijn lijden.
Ik ben zo bang om te lijden. Heb onbewust door dat dit door mijn gedachten komt en probeer dus mijn gedachten en mijn lijden te controleren. Weer die angst die juist de oorzaak is van dat waar ik bang voor ben !
Ik houd mijn lijden in stand omdat ik mijn lijden probeer te controleren. Zo van als ik toch moet lijden (→ we denken dat dat een onderdeel is van het leven) dan wil ik wel zelf bepalen hoe ik lijd ! Niet beseffende dat niet-lijden ook een keuze is !

13:30

Waarom gaat het pad naar verlichting zo geleidelijk ? Omdat ik het lef niet heb om het sneller te doen, sneller los te laten. Ik doe het geleidelijk omdat ik dan de illusie hou dat ik er controle over heb, de controle over het proces behoud. Als ik het allemaal begrijp is het geen bedreiging meer. Ipv mijn leven te controleren in de illusie van de toekomst (of verleden), probeer ik nu vanuit mijn lichaam te leven in het hiernu, binnen het concept wat ik daarvan denk te begrijpen.
Al die tijd moet ik leren de controle op te geven, maar houd ik mijzelf alleen maar voor de gek en probeer ik de ene illusie van controle te vervangen door de andere illusie van controle.
Concepten van wat ik zou moeten voelen, niet zou moeten denken, zo en zo zou moeten reageren etc etc. Constant probeer ik iemand te zijn, probeer ik iemand te zijn die ik via mijn denken heb gecreëerd. Een beeld van wie ik zou zijn als ik geen “zelf” had en “verlicht” zou zijn. → weer een illusie van het denken.

voelt als de dood

Tijdens het wandelen in mijn telefoon getikt 2 dagen geleden:

Als ik volledig ga voelen in het ego, dat wat controle denkt te hebben, voelt het alsof mijn adem stopt “-> de dood”.
Probeer steeds waar te nemen wat ik voel, te analyseren wat ik voel (zonder gedachten). Niet bewust zijn, maar bewust waarnemen wat ik voel. Begrijpen wat ik voel (zonder gedachten). Dit is nog steeds een vorm van controle, het is loslaten, maar op zo’n manier dat ik elk moment weer kan ingrijpen. Dat is mijzelf voor de gek houden.
Dus moet zelfs loslaten van het observeren wat ik voel.
Het gaat trouwens niet eens om de illusie van controle, maar om de illusie van kennis.
Ik probeer te begrijpen wat ik behoor te voelen, hoe ik moet voelen om verlicht te zijn. Maar zolang ik dat probeer te begrijpen zal ik er juist vandaan blijven. Het gaat niet om wat ik wel moet voelen, dat is nml per definitie niet te begrijpen. Het is dus alleen niet-reageren, niet-identificeren, niet-vluchten.
Accepteren dat het niet te begrijpen is, dat ik er niks aan kan doen, het is gewoon dat wat is als ik stop met proberen, met begrijpen, met doen.
(gaat echt nergens over dit)