Tag: ego

Geplaatst op

Alles is maar een verhaal

Het is zo apart hoe gemotiveerd je kan zijn omdat je de wereld wil helpen, wilt redden, een betere plek wil maken. Terwijl deze wereld alleen in je hoofd bestaat.

Gister opgeschreven tijdens het wandelen met de hond:

Mijn denken probeert het ego (zichzelf) te begrijpen. Probeert uit te vogelen of het kwaad kan. Probeert er in eerste instantie voor weg te vluchten, maar als ik daar niet in meega, probeert het te begrijpen wat het is. En probeert er natuurlijk controle over te houden.
Dit spiegelen we extern en daarom proberen we de wereld uit te vogelen en te controleren.
Moet dus nog steeds beseffen dat het geen kwaad kan, dat ik niet hoef vast te houden om er controle over te krijgen. Dat is juist wat het probleem veroorzaakt.
Beseffen dat ik er veilig voor ben.
Ben zo bezig om mijzelf te verlossen van het ego, dat ik het als iets slechts zie, als gevaarlijk. (het denken veroordeelt nou eenmaal) Maar het doet verder niks, het kan niks, alleen het feit dat ik die gedachte geloof, het idee zelf dat het ego gevaarlijk zou zijn is wat mij beschadigd, mij laat lijden. Niet het ego zelf !
Ik moet dus die gedachte, dat idee wat ik over het ego heb niet meer geloven. Dan verdwijnt dat vanzelf en daarmee ook het hele concept ego/verlossing → verlichting.

17:00

Heb vanmiddag gewandeld met mijn 2 logees. Even boekje gelezen en een tukkie gedaan. Tijdens dit tukkie was ik weer bewust van al mijn gedachten. Het is echt onbegrijpelijk hoe ik vast blijf in Valse Hoop. (ingeborg)

Als ik mijn gedachten niet meer geloof dan komt de goedkeuring
– Als ik mijn ego, mijn onbehagen blijf voelen komt het goed (→ ik moet voelen)
– Als ik maar begrijp → tot inzicht kom → tot besef kom dan komt het goed.

Door de beweging van energie van het ego en het onbehagen dat dit teweeg brengt in mijn gevoel, ben ik constant aan het wachten op morgen, op de toekomst dat ik dat onbehagen niet meer voel.

“Ik moet liefde en verlossing voelen, dan is alles goed”
– Is dat waar ???

Nee, ik moet niks voelen. Het is goed, hiernu, het onbehagen is goed, hiernu. Het zijn alleen de concepten van mijn denken hierover die het lijden veroorzaken. Accepteer gewoon het onbehaaglijke gevoel, het gevoel dat dingen niet in orde zijn. Maar dat is de associatie van het denken. Als ik dit voel dan zijn de dingen niet in orde. Maar deze emotie die ik voel heeft niks met de werkelijkheid te maken. Alles is in orde, ook al voel ik deze emotie van onbehagen. Het is mijn denken die dit associeert met dat er iets niet in orde is. Dat ik wat “moet doen” om het weer in orde te maken. Maar ik ben compleet en kan niks doen, het doen veroorzaakt juist dit onbehagen, deze emotie. Het voed deze emotie met nieuwe energie waardoor deze kan blijven bestaan. Het is de gedachte die dat koppelt aan dit gevoel, deze emotie. Ik ben veilig en alles is in orde. Ook met dit gevoel. “Ik behoor liefde en geluk te voelen” – Is dat waar ??? Nee.

21:30

Wie zouden we zijn zonder ons verhaal ?

We leven in een verhaal, een verhaal die we zelf denken te verzinnen, een film. Een film waar wij denken de hoofdrolspeler te zijn ipv de toeschouwer die we werkelijk zijn. Een film die we denken te regisseren.
We zijn dol op ons verhaal. Ondanks het lijden die het veroorzaakt, denken we dat het verhaal ons beschermt. Via de regie gaan we voor een happy end in ons verhaal zorgen. Niet nu, maar morgen. Een morgen die nooit komt, omdat hij niet bestaat, het is immers altijd nu.
We vertellen ons verhaal aan anderen en zijn dol op de verhalen van anderen. Tenzij hun verhaal ons verhaal in de weg staat, onze happy end doorkruist, dan komen we in oorlog met dat andere verhaal. We proberen andere te overtuigen van ons verhaal, want als zij ook zeggen dat het klopt dan moet het wel waar zijn.

We zijn dol op al die verhalen, verhalen lezen, films kijken, series, soaps. Verhalen vertellers. Op tv vertellen ze ook verhalen, docu’s , nieuws, krant etc. Zoveel verhalen van andere bronnen en we bepalen zelf wel wat waar is en wat niet waar is. Als we een beetje eerlijk zijn naar onszelf toe, kunnen we helemaal niet weten wat wel en niet waar is. Weten we dat we altijd maar “een verhaal” krijgen voorgeschoteld. Maar we voelen ons niet veilig tenzij we geloven dat we zelf kunnen beoordelen wat wel en niet waar is.

Doen we moeite om uit te vinden wat waar is ?
Nee, verhalen die ons eigen verhaal bevestigen zijn waar en verhalen die vertellen dat ons verhaal niet klopt zijn niet waar. We hebben overal een mening over zonder te weten waar we het over hebben en geloven heilig dat wat we denken te weten wat waar is.
Bij anderen zien we wel wat voor malloten het zijn, dat ze al die onzin geloven. Maar wij weten het echte verhaal. En anders heeft gewoon iedereen zijn eigen verhaal en zijn ze allemaal juist ? Hahaha
Dat noemen we dan respect. Het is gewoon ontkennen van onze eigen onzin.

Zelfs Kathie, Eckhart en Osho vertellen ons alleen maar een verhaal. Alleen een verhaal kunnen wij begrijpen. Het is een verhaal die ons naar de waarheid wijst, die ons helpt de waarheid te kunnen zien. Maar alles wat ze zeggen is eigenlijk maar een verhaal. Ze proberen te vertellen dat wat niet vertelt kan worden. Ook hun woorden zijn betekenisloos en alleen door zelf te ontdekken , door er zelf betekenis aan te geven, kunnen ze ons helpen de waarheid te vinden.
Maar voor de juiste betekenis moet je eerst de waarheid kennen, al is het maar een beetje. Daarom lees ik al die verhalen meerdere keren en kan ik vaak hetzelfde verhaal pas later begrijpen. Totdat je snapt dat het ook allemaal een verhaal is en je zelfs hun woorden als onzin moet bestempelen omdat woorden nooit de waarheid kunnen omvatten.

Al 2 jaar lang ofzo lees ik mijzelf dus een verhaaltje voor, een verhaaltje voor het slapen gaan. Een verhaaltje die mij helpt ontwaken in de realiteit en helpt ontsnappen uit de droom waarin ik leefde.

Geplaatst op

ego wil tot inzicht komen

Het ego wil graag verlichting en weet dat daar inzicht voor nodig is. Dus nu zit het te wachten, af te tasten, alle ervaringen te scannen, in de hoop dat het tot inzicht komt. Maar dat is onmogelijk. Alleen het geheel komt tot inzicht door het te ervaren. Zolang het ego tot inzicht wil komen saboteer je juist de ervaring. Tot inzicht komen is dus weer niet iets wat je doet, wat je bedenkt. Het is puur ervaring, die niet begrepen kan worden, want dat kan niet samen bestaan. De ervaring is puur en dat kan alleen zonder ego/denken die het probeert te bevatten.

Geplaatst op

wegstromen energie geeft gevoel alsof je wil vluchten

Voelde vanmorgen opeens hoe de energie van het ego wilde wegstromen en hoe dat voelt alsof je wil vluchten van het hiernu.
Misschien dus omdat je je identificieert met de energie van je ego die weg wil stromen dat je constant het gevoel hebt dat je wat wil doen, ergens naar toe moet. Plus natuurlijk het feit wat we onszelf constant moeten voeden met geluk, liefde, kennis om die wegstromende energie weer aan te vullen.

Geplaatst op

Alleen het ego kan bewust zijn van het concept ego

Het feit dat ik stop met ademhalen als ik mij alleen bewust ben van het ego-energie, doet mij denken aan dat boeddhisme verhaal over 3 leerlingen die moeten stilstaan als hun meester dat zegt en dan in een greppel moeten stilstaan (terwijl de meester onwetend binnen zit). Dan begint water de greppel in te stromen en klimt de eerste snel uit de greppel, de 2e op het laatste moment en de 3e blijft staan en wordt nadat hij stopt met ademen alsnog gered door zijn meester, waarna hij verlicht is. Vraag mij af of ze op deze situatie doelen, of ziet mijn denken weer verbanden die er niet zijn ? (alhoewel het eigenlijk niet uitmaakt)

Ik merk dat het helpt als ik mij tijdens meditatie puur bewust wordt van de lucht die in- en uitstroomt door mijn ademhaling en dus niet van mijn lichaam dat ademhaalt. Zou ik onbewust echt denken dat ik het ego nodig heb om adem te halen ? Vraag mij af in hoeverre deze connectie is gemaakt door alle meditatie door op mijn ademhaling te concentreren. Het lijkt mij daarom belangrijk (en dat doe ik al een tijd) mij nergens op te concentreren (op niks, op alles) , gewoon bewustzijn.

Ook lastig is, is het feit dat ik vanuit dualiteit blijf leven, voelen. Op zoek naar verlichting, mijn ware zelf. Maar dan zoek je het niet-ego en erken je dus het ego. Zoeken naar je ware zelf is zoeken naar je identiteit en illusie. Zoeken naar verlichting is zoeken vanuit je ego.

Alleen door volledige overgave aan het geheel, volledig loslaten van controle, volledig loslaten van “willen”, volledig loslaten van “willen weten wat ik kan verwachten”.
Het is moeilijk om alles te accepteren zoals het is, als ik zo op zoek ben naar verlichting. Moeilijk om het ego te accepteren en gewoon te laten zijn, terwijl ik weet wat mogelijk zou kunnen zijn.
Blijf in die paradox vastzitten dat “ik wil wat mogelijk is, ik wil verlichting” en het feit dat dit willen juist dat is wat mij afsnijd van het geheel en het ego in stand houd. Ervoor zorgt dat ik denk het ego nodig te hebben.

Gewoon bewust zijn van het geheel en het ego. Het ego is immers een concept, een idee, zolang ik mij daar bewust van ben leef ik nog vanuit het ego. Alleen het ego kan bewust zijn van het concept ego. Voor het geheel is er alleen het geheel, gewoon zijn.

17:00
Het is echt een mooie zomerdag en heb net 2,5 uur in het baleibos gewandeld. Daar kreeg ik opeens weer een versie van de gedachte die allemaal op hetzelfde neerkomt:

Het ego denkt dat hij afgescheiden is van het geheel en in feite is dat zo, want zo voelt het, zo gedraagt het zich (reageren wij) en dus lijkt het echt, alsof het echt bestaat. Maar feitelijk kan dat helemaal niet, het ego is natuurlijk ook gewoon een onderdeel van het geheel. Alleen het ego denkt dat hij afgescheiden is, het is slechts een idee, een overtuiging, die echt voelt maar helemaal niet waar is.
Het enige wat ik kan doen is dat (waan) idee laten vallen, die overtuiging laten vallen. Iets wat feitelijk niet bestaat, geen onderdeel is van de realiteit. Ik kan dus niet letterlijk wat laten vallen, of loslaten of proberen onderdeel te laten worden van het geheel of wat dan ook. Elke poging daartoe houd namelijk erkenning van het (waan) idee in dat het ego afgescheiden is van het geheel, erkenning van die overtuiging.

Dit hele dagboek en alles wat er geschreven wordt over het laten vallen van je ego, een worden met het geheel is allemaal grote onzin, want om dat te kunnen moet je eerst erkennen dat het ego bestaat en afgescheiden is/voelt. En dat is nou juist het probleem HAHAHAHA.

Wat een waanzin allemaal :-))
Wederom: Het is echt allemaal onzin: ALLES !!

Geplaatst op

De onwetendheid en beperktheid van mijn ego

Ik irriteer mij nog steeds af en toe aan de domheid van mensen (niet veel meer, maar soms) Dit is mede omdat ik moeite heb te accepteren dat ik slimmer ben. Maar er zit meer achter denk ik.
Ten eerste wordt in de maatschappij “slimmer” beoordeeld als “beter”, dit gaat in tegen mijn weten dat iedereen gelijk is. Moet mij realiseren dat het feit dat ik accepteer dat ik slimmer ben dan anderen niet betekent dat ik accepteer dat ik beter ben. Dat is een overtuiging opgelegd vanuit de maatschappij. Ik moet die overtuiging laten vallen dan zal ik ook zonder moeite kunnen accepteren dat ik slimmer ben.

Maar misschien is wel belangrijker dat ik nog steeds veel probeer te begrijpen, te bevatten via mijn denken, via mijn gedachten. Maar dat gedeelte van het het geheel, dat wat ik denk te zijn, de zelfgecreëerde IK, is eigenlijk heel dom t.o.v. De alwetende wijsheid van het geheel. Dus zou mijn irritatie heel goed een afspiegeling kunnen zijn over de domheid van mijn IK, van mijn ego. De onwetendheid en beperktheid van mijn ego. De domheid van mijn ego, de gedachten die daaruit voorkomen.

Geplaatst op

De paradox van het loslaten

Nog steeds bang om mij helemaal over te geven aan de slow-motion, aan het lagere levensritme zonder de motivatie van het ego. (→ ook al is dat tijdelijk, een illusie)
Voelt nog steeds alsof het volledig toelaten van mijn levensenergie te intens zal zijn als ik dat niet afrem (waardoor ik blijf vasthouden aan mijn ego, al 2 jaar lang !) , omdat IK dan geen controle meer heb over wat ik doe. Geloof dan in de optie dat ik veel niet meer zal doen als die motivatie wegvalt, alsof mijn leven dan in de soep kan lopen omdat ik mij niet genoeg zou aanpassen aan onze maatschappij. Omdat ik dan nergens meer om geef, waar de rest om geeft.
Waarom lijkt dat zo echt ? Diep van binnen weet ik dat het allemaal onzin is, maar toch durf ik mij daardoor niet volledig over te geven, of die energie toe te laten (stoppen met blokkeren).

Ik probeer nog steeds mijzelf te overtuigen dat het goed is om de controle los te laten. Dit is onmogelijk, zal gewoon in het diepe moeten springen en vertrouwen.

Ik blijf dus mijzelf proberen te overtuigen dat het goed is, probeer mij er nog steeds een voorstelling van te maken om mijzelf het groene licht te geven dat het goed is. Dan geloof ik dat als IK het goed vind, als IK stop met die blokkade na er genoeg vertrouwen in te hebben ontwikkeld, dat IK dan de controle durf los te laten. Maar dat moment zal nooit komen, het denken zal altijd een voorstelling van de toekomst proberen te maken, ons ervoor proberen te beschermen, proberen te begrijpen, mij proberen te overtuigen. Dat is mijn aard !
Het is het idee, dat hij (het ego-> denken die controleert) ook bepaald dat ik los moet laten. De overtuiging dat dat de oorzaak is, dat dat ook de controle heeft ipv slechts een adviesfunctie die je naast je neer kan leggen.

Het is de paradox, het idee, de overtuiging, dat IK los moet laten, de blokkade moet opheffen. Want door dit te geloven geef je het ego juist de controle ipv het te ontnemen !

Het is ook de simpele overtuiging dat als ik mij over geef aan de slow-motion dat dit voor altijd is ipv slechts tijdelijk. Het is weer het simpele brein die de effecten van nu rechtstreeks doortrek naar de toekomst → een illusie.

De overtuiging dat als IK het begrijp, dat IK dan ook weet wat IK moet doen, om los te kunnen laten, de controle op te geven. Weer vast in de paradox.

De overtuiging dat er een reden is dat ik nog niet verlicht ben en dat IK zal weten wanneer ik dat ben, weet dat ik het nog niet ben omdat ik dat nog niet zo voel. En dat IK pas klaar ben als het zover is, ipv andersom. Dat IK achter de oorzaak moet komen waarom IK het nog tegenhoud.
De oorzaak van het ego. Maar net als mijn ware aard heeft het ego geen oorzaak, het is slechts een overtuiging. Er is geen IK die de oorzaak hiervan is, of een IK die bepaald wat ik denk, geloof of ervaar en dus de controle heeft over mijn overtuigingen. Geen IK die de vrije wil heeft en geen IK die die kan opgeven. Geen IK die kan blokkeren, geen IK die dat kan loslaten.
Er is geen oorzaak.

Die IK is slechts een idee van het denken, die de overtuiging heeft dat alles een oorzaak heeft, dat alles een begin heeft en om die behoefte , die overtuiging te voldoen heeft het een (“God” gecreëerd) een Ik gecreëerd die het begin is, die de oorzaak is.
Er is geen begin, geen oorzaak, er is geen IK.

Zoals we een God verzinnen om de wereld te verklaren, een begin te geven, een oorzaak een doel. Zo hebben we ook een IK verzonnen om onszelf te verklaren, een begin te geven, een oorzaak, een doel. IK = God. Beide bestaan niet, beide zijn alles.
Ik = Universum

18:00

Toevallig hoe ik dit nu eindelijk echt besef dat er geen IK is op 1e pinksterdag. Toen het vorige belangrijke inzicht kwam op hemelvaartdag bedacht ik me al dat zoiets zou kunnen gebeuren.

Aan de ene kant is er eigenlijk niks veranderd, alles voelt nog hetzelfde, de ego-energie, alle mechanismen, heb nog dezelfde behoeften; dingen willen begrijpen, kennis willen delen, anderen helpen, relatie etc
Aan de andere kant voelt alles ook anders. Nu als er niks gebeurd met die behoeften, maakt mij dat niet uit. Dat veranderd niks. Wat gebeurt dat gebeurt.
Het enige wat echt anders voelt is dat ik eindelijk klaar ben met zoeken, dat ik niks meer hoef te doen. Er is niemand meer die wat kan doen haha 🙂
Al die tijd heb ik geleefd alsof er geen IK was, maar bleef zoeken naar wat ik wilde vinden en legde verbanden die er niet waren en dacht dat er van alles moest gebeuren.
Maar nu niet meer, ben nu klaar, ben klaar met zoeken. Voel nog steeds mijn ego, maar het heeft geen macht meer, geen controle. Wel invloed, maar niet bepalend. Alles bepaald.
Klaar met zoeken naar de ware aard van ons bestaan.
De heilige geest heb ik eindelijk ontvangen hahahahah 😉

Geplaatst op

“ik wil verlicht zijn” is ook ego

Alles wat gebeurd staat los van mij

Accepteer wat is…… vooral intern, juist intern.

Niet “ik wil verlicht zijn”, ook dat is het ego. Het deel van mij dat probeert te accepteren, probeert te zijn , ook dat is ego. Ik ben bewustzijn en kan niet anders als alleen maar “zijn”.
De rest is ego.