Tag: ego

Geplaatst op

(ver)geven ipv krijgen

Wil niet zeggen dat het vluchtgevoel weg is, maar er zit flinke beweging in. Het lijkt ook wel alsof ik het ego kleiner voel worden. Ik voel in mijn achterhoofd ter hoogte van die uitstekende knobbel rond wat ik denk mijn ruggenmerg is een blok(kade) van energie zitten.
Alsof daar mij identiteit zit die alles aanstuurt.

Heb nog steeds het gevoel dat ik aan het verdwijnen ben, wat natuurlijk angstig voelt, waardoor ik nog steeds op de achtergrond dat vluchtgevoel voel. (het is nu minder intens) Dat betekent dat ik me nog steeds identificeer met mijn ego, met mijn denken.

Zal eens een lijstje proberen te maken waar dat gevoel van identiteit nog steeds vandaan komt.

1) Stiekem denk ik nog steeds dat mijn denken verantwoordelijk is voor al deze kennis, dat het mijn denken is die me deze inzichten geeft. (dit terwijl het toch duidelijk is, zeker gezien het verhaal van gister dat deze inzichten komen uit het geheel, door te doen, bewust te doen. De echte realisatie kwam pas na het zien/lezen en dan te schrijven. Het denken heeft dus eerlijk gezien geen functie in dit hele proces. Het is alsof het denken me bewust probeert te maken van wat ik dan al weet 🙂 )
→ het bewustzijn dat bewust probeert te worden via het denken ?

2) Ik haal nog mijn identiteit uit deze kennis. Zolang ik het allemaal opschrijf blijf ik bewaard, blijft de kennis die ik ben bestaan, terwijl ik langzaam verdwijn. Dan gaat het niet verloren, terwijl ik verloren ga.
Dit dagboek is dus heel dubbel. Aan de ene kant gebruik ik het als excuus om aan mijn identiteit vast te houden, om te proberen verlichting te voelen via het begrijpen (wat natuurlijk niet kan). Aan de andere kant helpt het schrijven zoals gister met het krijgen van inzichten, of beter gezegd, het uiten van inzichten. Het zorgt voor een betere ordening van de informatie in het geheel. Kennelijk iets wat het denken dus ook probeert, maar dus niet of nauwelijks kan.

3) Emoties omdat ik vind dat ik het niet zomaar verdien, dat ik er wel wat voor moet doen. Dat het mijn plicht is om terug te geven in de toekomst en dat dat alleen kan via mijn emoties die me hiertoe motiveren. Alsof als ik het contact met de mensheid via mijn ego zou verliezen, ik niet meer gemotiveerd zou zijn om wat voor die wereld te betekenen. Wat logisch is, immers die wereld zou ophouden te bestaan. (de wereld die ik nu probeer te verbeteren is slechts de wereld die in mijn denken bestaat, de illusie) Het denken zorgt echt voor de vreemdste paradoxen.

De emoties zijn dus iig 2-ledig:

– Een schuldgevoel voor een probleemloos leven waarin het lijkt alsof alles je maar aan komt waaien zonder dat je er hard voor moet werken.*
– Een overtuiging dat ik de motivatie via de emotie nodig heb om in de toekomst terug te geven aan de wereld die ik nu aan het verlaten ben. Dat door mijn ego op te geven en die wereld los te laten, ik de andere mensen in die wereld in de steek laat.
En dus heb ik die emotie idd nodig als ik die mensen in die wereld niet in de steek wil laten, immers als ik die wereld verlaat, verdwijnt de emotie, ze zijn hetzelfde, ze zijn met elkaar verbonden.
Ik heb dus ook een schuldgevoel dat ik de mensheid waarmee ik nu in contact lijk te staan via het ego in de steek laat, aan zijn lot over laat.
(de waarheid is natuurlijk precies andersom, tijd voor Kathie 🙂 )

4) Dat er geen “Ik” of “zelf” is die verantwoordelijk is. Eerst baalde ik dat er geen zelf is, het maakte me primitief en was er niemand die al die slimme dingen bedacht. Later realiseerde ik me dat er dus ook niemand is die het fout kan doen, kan falen.
Dat ik dus een leven leef zonder dat er een zelf is die daar verantwoordelijk voor kan worden gehouden.

* Betreft mijn schuldgevoel: Zou ik nog boos zijn op mijn ouder die leven op kosten van de overheid en denken daar recht op te hebben zonder er iets voor terug te doen ? (of hoe hele groepen in de maatschappij die dat doen, of zelfs mezelf omdat ik huursubsidie en zorgtoeslag krijg ? )
→ Dat ik nu ook leef van deze toeslagen als gezonde man die prima meer kan werken, maar voor deze weg gekozen heeft, dat ik dat dus in de toekomst wel moet terug betalen.
–> Dat ik mijn inkomsten niet opgeef ? al zou dat niks uitmaken, ik verdien niks.
→ Dat ik mijn studieschuld waarschijnlijk niet ga terugbetalen ?

Ben ik nog boos op alle mensen die geen verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen leven, afhankelijk blijven, willen blijven van anderen, de overheid. Dat de wereld er beter uit zou zien als mensen hun eigen verantwoordelijkheid zouden nemen.
→ boos op mezelf dat ik niet los durf te laten en die verantwoordelijkheid durf te nemen ?

Dat is dan weer een vicieuze cirkel.
Ik durf niet te voelen door het vluchtgevoel welke een emotie is omdat ik boos op mezelf ben dat ik niet durf te voelen ?
→ Ik moet mezelf dus vergeven dat ik niet los durf te laten ?

Door dat vluchtgevoel ga ik vluchten in activiteiten die me daar van af leiden. → Achter de computer hangen, tv kijken, facebooken, youtuben, lezen over de beurs etc. Als ik me dan weer heb af laten leiden dan voel ik me weer schuldig over dat ik zo laf ben geweest te vluchten, wat dus die emotie weer voed en dat gedrag veroorzaakt.
De beroemde vicieuze cirkel.
De wiel van het leven, cirkel van het leven.

Voel me schuldig dat ik nog steeds in al die onzin van mijn denken geloof, terwijl ik eigenlijk al weet dat het allemaal onzin is.
Maw ik moet stoppen met mezelf te veroordelen.
→ zelfacceptatie
→ mezelf niet veroordelen dat ik mezelf veroordeel

Ik moet mezelf dus vergeven voor het veroordelen van mezelf.

Door over de wereld te oordelen, oordeel je over jezelf. Door de wereld in goed en slecht, mooi en lelijk te verdelen, verdeel je jezelf. Door mijn kennis als goed te beoordelen, creëer ik gelijk het slechte en dus veroordeel ik mezelf. Immers ik kan alleen het goede doen als ik ook slechte dingen doe. Alleen met slecht gedrag bestaat goed gedrag.
Het prijzen van kinderen is dus het veroordelen van kinderen. Door te zeggen dat ze zeer goed zijn, betekent dat ze gister slecht waren, of morgen slecht zijn. Door bepaalde activiteiten als goed te bestempelen (→ Valse Hoop) veroordeel ik de rest tot slecht.
Er is maar 1 uitweg → vergeving en stoppen met oordelen (Jezus) (Zowel goed als slecht)

→ Maar hoe kan ik het juiste gedrag vertonen als ik niet meer oordeel ? Slecht gedrag kan je toch alleen stoppen door het te veroordelen ? Of bestaat slecht gedrag alleen op basis van het verstand op basis van oordelen. Stop met oordelen en je zal leven op basis van liefde en daar bestaat geen slecht gedrag. Gevoel zal je leiden. → gebrek aan zelfvertrouwen → het denken vertrouwd het geheel niet.
Het is alsof het denken zichzelf wil behouden, het probeert zijn gedrag te verbeteren op de enige manier die het kent → via Valse Macht door zichzelf te (ver) oordelen.

Er is maar 1 uitweg → Wees Bewust (Boeddha)

Het denken kan niet anders als oordelen. Het is dualistisch van aard, het leeft in een wereld van conflict omdat dat zijn aard is. → verhaal van de schorpioen op de rug van de kikker over de rivier.

Het bewustzijn kan niet oordelen, het kan alleen bewust zijn van de wereld. Het kan niet verdelen vanwege zijn non-dualistische aard.

Er zijn 2 dingen die er toe doen in het leven:
Leren: jezelf ontwikkelen, jezelf aanpassen, leren van je leven, van alle informatie, ervaringen etc, het beste doen met wat je hebt.
Goed leven: het juiste doen, het goede doen, de wereld mooier maken, je steentje bijdragen in het gevecht tegen te kwaad.

Leren kan niet via het denken, het denken kan zelf niet leren, ook niet via het denken. Het denken maakt concepten van wat je geleerd hebt en kan dat via taal overbrengen naar anderen. Het vertelt antwoorden die het geheel heeft ontdekt, gefabriceerd. Het is slechts een comminucatiemiddel van het geheel. (→ tussen het iets en het bewustzijn ???)

Leren zelf kan je alleen door het te doen. Door te oefenen, trainen, lezen, proberen, schrijven/tekenen/ rekenen etc. Door bewust te doen. Maar het geheel doet dat waar het bewust van is, leert van waar het bewust van is. Bewust zijn = doen = bewust doen = bewust zijn.

Goed leven is het juiste doen. Leven vanuit liefde. Het ego is individualistisch, is uit op eigen overleving d.m.v. “krijgen”, dit ten koste van anderen. Het geheel is een, het is nergens op uit en leeft d.m.v. “geven”, dit ten bate van iedereen.

De enige manier om te leven via “geven” i.p.v. “krijgen”, om te leven in “vrede” i.p.v. “conflict” is door bewust te zijn. Leven via het geheel. Omdat je onderdeel bent van het geheel , jij + omgeving + mensen, zullen jou acties logischerwijs ook in het voordeel zijn van het geheel. Dus ook je omgeving, natuur + andere mensen.

Er is dus maar 1 juiste weg = Wees Bewust

22:00
Vergeven = zelfacceptatie=aanvaarden wat is.

Ik blijf maar proberen het ego los te laten, te laten verdwijnen etc. Maar ik hoef alleen de identificatie los te laten. De rest is Valse Hoop. Ik identificeer mij al heel lang niet meer direct vanuit het ego, maar met mijn zoektocht om het ego te laten verdwijnen. Die energie-ophoping in mijn hoofd. Maar dat is denken vanuit de dualiteit. “Ik kan alleen bewustzijn als er geen ego meer is “. Maar de realiteit is non-duaal. Ik ben gewoon bewust van het ego. Het bewustzijn kan niet oordelen of lijden, alleen daar waar het mee identificeert in het ego. Wees gewoon bewust, ook bewust van het ego en aanvaard dat het er zit. Zonder identificatie kan het daar helemaal geen kwaad. Zolang ik bewust ben en er niet op reageer, kan het geen kwaad. Het kan mij juist helpen, het helpt mij om alert te blijven, bewust te worden en bewust te blijven. Observeer het ego en het is nog slecht nog goed, maar compleet onschuldig. Pas als je je ermee identificeert , het voor waar aanneemt, je er aan gaat hechten, veroorzaakt het problemen.

Het ego hoeft dus niet eens te sterven. Aanvaard het als de machteloze entiteit die het is en wees jezelf, wees bewust.

Geplaatst op

de externe wereld doet er niet toe

Het is allemaal weer flink in beweging gekomen. Gisterochtend wed ik wakker met een meer verstopte neus als anders en begon te niezen en kreeg een loopneus. Deze heeft letterlijk de hele dag geduurd. Ik heb echt de hele dag moeten niezen en mijn neus moeten snuiten, heb er 2 dozen tissues door heen gewerkt. Het voelde alsof het ego zich via mijn neus een weg naar buiten probeerde te vinden. Ook vandaag zit mijn neus verstopt en voel ik mij soort van ziek. Maar de neusspray lijkt deze keer enigszins te helpen. Alhoewel ik afgelopen jaar elke keer dacht dat ik ziek was, flink verkouden was, heb ik nu door dat het de energiestromen in mijzelf aan het bewegen zijn. Dat het het ego is dat aan het oplossen is.

Moet ook dan aan Eckhart denken die in zijn boek verteld dat als je je korte moment in het NU bevind, over hoe vredig dat moet voelen enzo. Terwijl ik vaak ziek ben, eerst constant angst voel en daarna constant wil vluchten. De energiestromen in mijn lichaam soms amper aankan. Nu weet ik ook wel dat dit juist komt door al het verzet tegen het “hiernu”, maar toch. Ik heb al eerder genoemd dat dit de lijdensweg van Jezus is op weg naar de kruisiging van zijn ego.

Wel weer een bijzondere ervaring gehad vannacht, voor het eerst kort het gevoel gehad dat er geen “zelf” was, hoe ik voor het eerst mij helemaal in mijn lichaam bevond , als een geheel. Het voelde alsof mijn hoofd die in een andere tijdsdimensie leeft zich verenigde met mijn lichaam die zich wel in het hiernu bevond.
Ik lag half slapend, half wakker te ademen door 1 half open neusgat en voelde hoe ik het gedeelte achter mijn neus en toen mijn longen ingleed en hoe ik voelde van: “he, dan moet dat ene helemaal verdwijnen om er 1 geheel van te maken”. Geen gedachten in woorden deze keer, maar via het gevoel. En nadat ik een paar minuten dat gevoel had en dat “ene” durfde te laten verdwijnen, zat ik opeens helemaal in mijn lichaam, als 1 geheel. Daar waar ik (net als nu) normaal of vanuit mijn longen adem en dan de lucht mijn neus voel ingaan of andersom. Dus als ik mijn ademhaling volg voel ik alleen mijn longen en mijn neusgaten en zit er voor mijn gevoel een minimale vertraging tussen de 2, alsof de lucht een miliseconde nodig heeft om mijn neusgaten in te gaan en dan in mijn longen weer op te duiken.
Nu voelde het als een geheel en gebeurde het allemaal tegelijkertijd. Geen tijdsbarriere meer tussen mijn hoofd en lichaam, maar een samensmelting in 1 dimensie, de dimensie van het hiernu.
Het leek een paar seconden te duren, totdat het weer ophield. Uiteraard probeerde ik het daarna weer te voelen, te bewerkstelligen. Maar dat kan natuurlijk niet realiseerde ik nu na een paar pogingen, immers dan probeer je weer “te doen” en kom je er weer verder vanaf,

Waar ik het duidelijk nog moeilijk mee heb, is het feit dat eigenlijk ons hele leven intern afspeelt, dat het externe er eigenlijk weinig toe doet. Dat als ik leef als mijzelf, volledig in het hiernu, als bewustzijn in mijn lichaam, dat het dan niet uitmaakt wat er in de externe wereld gebeurd. Dit gaat zo tegen mijn hele leven in. Heel mijn leven heb ik mij gericht op de externe wereld en mijn positie daarin, mijn relatie met die externe wereld en mijn positie daarin, mijn relatie met die externe wereld. Was ALLES wat ik deed gemotiveerd om mijn relatie met die externe wereld te veranderen, te verbeteren. En nu blijkt dat de relatie met mijzelf het enige is wat telt. Dat dat wat ik mijn hele leven gedaan heb, voortkwam uit grote onzin en alleen maar leidde tot ellende, dit terwijl ik zo hard probeerde om het juiste te doen.

Dat blijkt dus allemaal nutteloos te zijn geweest. (niet helemaal natuurlijk, moest eerst leren)

Ik kan nog maar moeilijk accepteren om helemaal vanuit mijzelf te leven in de erkenning dat wat er in de buitenwereld gebeurt er niet toe doet, het blijft nog steeds onwerkelijk.

Geplaatst op

kan de controle niet loslaten

Volgens mij blijf ik mezelf voor de gek houden, kan ik de controle niet loslaten. Aan de ene kant leef ik vanuit het geheel in het hiernu, maar ondertussen blijft mijn ego op de achtergrond constant meedraaien: analyserend, denken dat ie constant moet bijsturen, beslissingen nemen.
Lijk die controle niet los te kunnen laten. Toch nog bang ?

Geplaatst op

bewust worden via het denken

Naast het feit van geen gedachten hebben, moet ik dus ook leren om me niet te controleren. (zelfs in rust concentreren we ons constant, het is de natuurlijke staat van het ego), maar zelfs tijdens de momenten zonder gedachten en ik mijn hoofd/denken ontspan, mij dus niet concentreer, ontvankelijk ben voor het geheel (niet slechts een deel) voel ik nog ver op de achtergrond het analyserende deel actief zijn. Alles registreren, onderzoeken, in de gaten houden. Hierdoor komen gedachten altijd snel weer tevoorschijn.
Pas als ik dit analyserende deel, ver op de achtergrond, ook loslaat, dan pas voel ik de echte stilte, de echte leegte, dan pas voel ik het verdwijnen van het ego.

Dus ik moet eerst mijn gedachten loslaten. Dan mijn concentratie, het concentreren op iets in het hiernu, wat daardoor dus niet hiernu is, maar daarnu. En als laatste mijn ver op de achtergrond nog mijn analyserende deel.
Dan voel ik de stilte en de leegte.
Helaas nog wel incl de energie-blokkade van dat ego in mijn hoofd, dus val nog snel terug.

Moet bekennen dat ik nog steeds in 2-strijd ben. Nog steeds bang voor die stilte/leegte. Een deel van mij wil naar die stilte/leegte, daar ben ik nu al zo lang mee bezig. Maar die stem in mijn hoofd, de concentratie, de analyse geeft iets vertrouwds, de illusie van controle, het nog in mijn eigen hand hebben, maar dat is niet eens het belangrijkste. Die stem in mijn hoofd, die gedachten, die analyses, ze lijken gezelschap te geven, vertrouwdheid.
Ben stiekem bang dat het leven ophoud in die stilte/leegte, geen prikkels meer, dan ben ik echt weg, houd ik op met bestaan. Alhoewel me laten afleiden steeds minder wordt, zet ik wel overdag muziek op, ’s avonds lees ik een boek (gister weer film gekeken) omdat ik toch bang ben voor die stilte/leegte.

Ik heb misschien geleerd dat ik niet mijn gedachten ben, maar ik identificeer mij dus met dat analyserende deel dat op de achtergrond meedraait. Hoe vaak heb ik al in dit dagboek geschreven over dat ik moet stoppen met analyseren, hoe ik verslaafd ben aan analyseren (30-09-13)

Het zou mij niks verbazen als ik stiekem die analyserende deel ook gebruik om te proberen “bewust te zijn”. Ik moet toeschouwer zijn, alles zien gebeuren en dat moet mij inzichten geven over de illusie van mijn denken en de realiteit waarin ik behoor te leven.
Maar in net zoveel tijd probeer ik waarschijnlijk “bewust te analyseren”.
Ook via dit dagboek analyseer ik “het bewuster worden”, te begrijpen en inzichten van te krijgen om bewuster te worden.

Ik probeer dus nog steeds deels via het denken bewuster te worden. Te analyseren om bewuster te worden, ipv het gewoon te zijn. Het is dus verborgen valse hoop, valse macht.

In de stilte/leegte valt er niks meer te analyseren !
Dan moet ik mijn verslaving definitief loslaten.

Daarom is de beurs zo verslavend, oneindig analyseren, oneindige informatie/ economie/ voorspellingen. Het enige wat altijd een uitdaging zal blijven , hoe slim je ook bent, hoeveel je ook weet. Totdat je accepteert dat er eigenlijk niks te weten/ analyseren/ voorspellen is, er is alleen reageren in het hiernu !
(→ wat ik dus nog steeds probeer te doen vanuit het analyserende denken ipv vanuit mijn gevoel)

Grappige gedachte:
We leven zo via ons denken, denken zo erg dat ons denken de realiteit is, dat we geloven dat als we ergens niet aan denken dat het dan ook geen realiteit meer is.
Als die “realiteit” in eerste instantie iets van ons denken was, dan werkt dat zelfs. Je heft gewoon de illusie op. Maar omdat we het verschil tussen die illusie en de realiteit vaak niet weten, denken we ook dat dat werkt met de realiteit, de echte. Door gewoon niet meer aan die realiteit te denken, bestaat het opeens niet meer geloven we dan. (ontkenning)

Zat nog een metafoor te bedenken tijdens het pissen:

Proberen het ego los te laten is als naar de wc gaan. Je voelt die drang, daar doe je niks voor, als je plast dan is dat iets wat je laat gebeuren door het ontspannen van een sluitspier (?). De energie waar het ego uit bestaat wil dus van nature wegstromen, daarom is het ego constant bang voor de dood. Het ego is de sluitspier die die energie gevangen/opgesloten probeert te houden, probeert vast te houden. → en opnieuw te vullen.
Je kan dus niks doen om die energie los te laten, net als met plassen kan je alleen ontspannen en de natuur zijn gang laten gaan. Je moet dus je ego ontspannen (niet concentreren bv) en de opgehoopte energie zal vanzelf wegstromen. M.a.w. Loslaten → niet meer vasthouden.

Het ego is dus je verzetten tegen wat is. (de natuurlijke energiestroom) Dat is ook het enige wat het ego kan, zich verzetten, met al het lijden van dien. Ontspan, geef je over aan wat is en het ego zal oplossen, wegstromen en je van je lijden verlossen.

Geplaatst op

Een destructieve relatie met een fout vriendje

Als ik het ego omschrijf als een entiteit van energie die in ons lichaam zit, dan voelt het alsof mijn bewustzijn vastzit in/of vastgeplakt zit aan dit ego en het ook niet helemaal durft los te laten.

Heb afgelopen week die stilte/leegte niet echt meer gevoeld, maar weet dat ik er nog steeds bang voor ben om me daar aan over te geven. Osho schrijf in zijn boek over aloneness, it’s not lonelyness, just aloneless, alone = all one.
Alleen = alles (is) een
Maar dat alleen, zonder je vriendje het ego, je destructieve vriendje die er altijd is om je te helpen, oordelen/ analyseren/ gevaren te zien. Het doet niks, maar het voelt alsof je zijn steun nodig hebt, alsof hij alle beslissingen voor je moet nemen. Het is alsof ik in deze relatie zit vanweg mijn lage zelfvertrouwen, mijn verkeerde zelfbeeld. Ik weet dat hij slecht voor mij is, maar ik hou mezelf voor dat ie het goed bedoeld, het beste met mij voorheeft, dat we samen de wereld beter aankunnen. (niet realiserend dat hij die wereld is)
Ik weet dus dat deze relatie destructief is, hij het leven (mij) niet accepteert voor wat het is. Dat kan ook niet, het is zijn aard om tegen het leven te vechten. Hij wil me constant verbeteren omdat hij niet kan accepteren wie ik ben, mij niet vertrouwd en denkt ondertussen dat hij het beste met mij voor heeft, mij voor fouten probeert te behoeden. Mij voor de dood, voor de gevaren in het leven te behoeden.

Ik blijf dus vasthouden aan zijn goede bedoelingen, ook al is de realiteit dat mijn relatie met hem destructief is. Die relatie is nml vertrouwd, bekend en geeft de illusie van steun om het leven aan te kunnen. Het is eng om alleen te zijn, er alleen voor te staan, het is onbekend.
En dus blijf ik liever in deze relatie dan dat ik alleen het onbekende inga. Ook al weet ik diep van binnen dat dat het beste voor mij is.

Omdat ik dus (onbewust) bang ben voor die stilte/leegte zit ik overdag muziek op, vlucht ik nog met enige regelmaat in tv kijken, youtube filmpjes kijken, de beurs analyseren.
Ook merk ik dat omdat we de realiteit proberen waar te nemen via het denken en ik het denken probeer los te laten door er soms voor te vluchten, wat dus niet werkt. Maar omdat ik onbewust de realiteit en mijn denken als hetzelfde zie, probeer ik dus soms voor de realiteit te vluchten in een poging van mijn denken te ontvluchten.
Ik zie de realiteit dan als oorzaak dat mijn denken actief is en denk door die realiteit te blokkeren als het ware, er niet door geprikkeld te worden, mij ervoor af te sluiten, dat mijn denken dan ook zal stoppen.
Uiteraard is dat niet waar. Ik moet juist bewuster zijn van de realiteit om mijn denken te stoppen.

Geplaatst op

accepteren – willen paradox

Zo was gister echt fucked up ziek. Letterlijk de hele dag op mijn bed gelegen en er alleen uit geweest om de hondjes uit te laten en eten te geven. Ook heel veel geslapen. Was zo erg dat het zelfs een boek lezen of tv kijken al teveel was, heb alleen maar gelegen en niks gedaan. Dit en mede door het laatste boek wat ik heb gelezen of wat de trigger ook mocht zijn heeft mij weer eens doen beseffen dat het tijd wordt om echt wat te gaan veranderen. Het is het ego dat blijft hangen. Het kent alleen maar het verleden, is bang voor de toekomst en blijft daarom bij het vertrouwde, bij de routine. Dat is wat ie kent en waar hij zich prettig bij voelt. Lijden is wat hij kent en dat prefereert hij boven een onzekere toekomst. En dat zal nooit veranderen.

Ik merk dat het ego zichzelf probeert te overtuigen om te veranderen, om te leren dat alles goed is, dat het niet bang hoeft te zijn voor de toekomst. Maar dat is onmogelijk, de aard van het ego is niet te veranderen. Je kant het ego er niet van overtuigen zichzelf los te laten, dat is onmogelijk. Het is ook fysiek onmogelijk. Het ego kan alleen vasthouden, het is niet in staat om los te laten. Niet-vasthouden en de natuurlijke staat zal overblijven.

Ook zit ik al heel lang vast in de accepteren – willen paradox.
Immers als je alles accepteert zoals het is , dan moet je ook je ego accepteren en dus je “willen”, maar dan veranderd er niks.

Maar dat is dus weer een truc van het denken. Want ze sluiten elkaar nml uit. Of je accepteert, of je wilt. Willen komt altijd uit het ego en gaat om verleden / toekomst, het wilt dingen zodat het denkt dat dingen dan beter zijn. Accepteren is altijd hiernu, vanuit het geheel. Maar je leeft of vanuit je ego of vanuit het geheel, of je wilt dingen of je accepteert.

Als je leeft vanuit het geheel dan voel je je ego en die accepteer je dan als onderdeel van het geheel. Door die acceptatie kom je in je natuurlijke staat van “niet-vasthouden” en laat je het ego los. Zo gauw je iets “wilt” zit je in je ego en zit je in het “vasthouden”. Ben je bezig met de toekomst die nooit zal komen. (die bestaat alleen in je gedachten)

Zo bedenkt mijn ego constant smoesjes om maar te kunnen “vasthouden”. Eerst dit of dat even doen, ff dit achter de rug, eerst dit ff oplossen en dan heb ik de rust om te gaan loslaten en de rust om echt te veranderen. Excuus, excuus, excuus. Ze lijken zo echt, maar zijn allemaal een illusie.

16:00

Merkte tijdens de wandeling; zelfs als ik extern niks wil, dan nog blijven gedachten komen. Het ego die zegt: “Ik wil me zo niet voelen”. Dus leid hij je van je gevoel af met gedachten waardoor je je beter gaat voelen denk je. (problemen in je hoofd oplossen die niet bestaan bv of wat dan ook)
Maar het gevoel gaat echt niet weg en is paradoxaal door het ego zelf veroorzaakt. Niet in het hiernu, maar door de energieresidu door actie uit het verleden. Dat kan je dus niet meer veranderen en dus alleen maar accepteren.

Ik wil mediteren want dan voel ik rust. Dat is weer een gedachte van het ego. Ik voel me gewoon kut en onrustig door de energie-residu van het ego en daar valt niks aan te veranderen. Dat houd vanzelf op als je het maar accepteert.

Geplaatst op

Het ego bestaat uit 3 energieën

Leren doe je niet via het denken. Leren doe je via het bewustzijn. Door bewust te worden van je denken, je voelen, hoe het geheel werkt, hoe alles met elkaar verbonden is, op elkaar reageert, door daar bewust van te worden leer je hoe de wereld in elkaar zit. Leer je wat de realiteit is. Door die realiteit te omarmen , te accepteren voor wat het is, verdwijnt het ego en daarmee het lijden in je leven → je gedachtenstroom.

Het ego bestaat uit 3 energieën.

De eerste is angst (je pijnlichaam → Eckhart), dat gaat om je verleden, onvervulde behoeftes uit het verleden. Het verleden waar jij je mee identificeert.
Ontmasker het voor de illusie die het is, dat het niks met het nu te maken heeft en laat je identificatie ermee los. Dan zal je die angst loslaten en er van verlost raken/zijn.

De tweede is haast/vluchten. Hier gaat het om vergeving. Vergeef jezelf voor je zonden, je fouten, voor wie je bent. Vergeef je denken voor de aard van zijn bestaan. Vergeef jezelf voor je onwetendheid. Als je jezelf hebt vergeven, hoef je niet meer te vluchten van jezelf, je accepteert.

De derde is, tja hoe omschrijf ik die ? Energie in je hoofd die constant dingen wil. Desire. Dingen willen. Ik merk dat mijn gedachten voortkomen uit Desire, uit dingen willen.

– Ik wil een bepaald persoon zijn (een betere verzie in mijn hoofd)
– Ik wil perfectie
– Ik wil alles begrijpen
– Ik wil anderen laten begrijpen
– ik wil verlicht zijn
– ik wil niet meer willen
– ik wil mijn ego (wat ervan over is) niet voelen
– ik wil problemen oplossen
– ik wil dat anderen weten wat ik weet

Het is dus de taak om deze desires te begrijpen en te laten vallen.

Ik leg mijzelf dingen op, taken op, zodat die acties ervoor gaan zorgen dat mijn behoefte vervuld worden. Maar mijn behoeften zullen nooit vervuld worden, het is een bodemloze put die nooit vol zal raken. Ik zal nooit kunnen krijgen wat ik wil omdat ik altijd weer wat nieuws wil.
Ik wil naar de horizon lopen, maar hoe hard ik ook loop, ik kom nooit dichterbij.

Mijn behoeften hebben niks met het nu te maken, ze liggen altijd in de toekomst, alhoewel: “ik wil mijn ego niet voelen” is wel in het hiernu.
Daarom vlucht ik naar de toekomst , naar behoeften in de toekomst, als ik dit en dat doe, dan hoef ik niet meer te voelen wat ik nu voel.
Constant Valse Hoop (Ingeborg) op een toekomst zonder ego, maar zolang ik hoop voed ik mijn ego en zal er juist niks veranderen.
Hoe meer ik wil dat de dingen veranderen, hoe sterker de dingen hetzelfde zullen blijven. Op het moment dat ik dingen accepteer zoals ze zijn, zal alles veranderen.
Het gaat dus nog steeds om zelfacceptatie. Ik probeer nog steeds iemand te zijn ipv te accepteren wat ik ben.

Maar zelfacceptatie en accepteren wat is betekent niet dat ik mijn ego en zijn behoeften accepteer cq toelaat cq op reageer. Ik accepteer mijn ego door het waar te nemen en er niet op te reageren.

Maar ik moet niet mijn behoeften accepteren. Dat kan nml niet, dat is de illusie.
Behoeften komen voort uit het feit dat je de realiteit niet accepteert. Als je accepteert wat is, dan zijn er geen behoeften meer.
Het accepteren van je behoeftes is dus een illusie, een truc van het ego, iets wat onmogelijk is. Ze kunnen niet tegelijk bestaan.
Het is of acceptatie van wat is of behoeften hebben.
Het is of het een of het ander, ze kunnen niet samen bestaan, of de realiteit van het hiernu of de illusie van de toekomst.

De kern van behoeften is: Ik wil niet de negativiteit/ onbehagen van mijn ego voelen.

Alle behoeften die ik nu nog heb zijn hierop gebaseerd. Ik wil dit niet voelen (en de tegenhanger: ik moet dit voelen)
Want zelfs als ik niet bezig ben met behoeften in de toekomst leid ik mezelf af van het voelen.
Door constant voor externe prikkels te zorgen → tv, internet, facebook, forums, filmpjes hoe ik intern niks te voelen.

Die externe prikkels en behoeften activeren mijn denken. En als ik denk is er dualiteit, is er intern en extern, is er afgescheidenheid van het geheel.

Door in mijn denken te vluchten hoef ik niet te voelen.

Geplaatst op

Compleet worden via kennis krijgen

Om bewust te worden, is het niet slim om jezelf af te zonderen (tenzij tijdelijk). Je hebt interactie met andere mensen nodig die je kunnen wijzen op je onbewustheid (door bv irritatie). Door bewust te worden hoe je reageert op andere mensen wordt je bewust van je eigen onbewustheid. Hoe je alleen maar met jezelf bezig bent in je pogingen anderen te helpen. Hoe je alleen je eigen verhaal aan het vertellen bent tegen de ander. Bezig bent constant je eigen waarheid te bevestigen. Via de ander, alleen jezelf probeert te begrijpen.

Ik irriteer mij dus over andere mensen die zichzelf afsluiten. Dit is omdat ik dat zelf ook doe, wat weer een afspiegeling is van hoe ik mij voor mezelf afsluit. Ik dacht altijd dat ik geen echte liefde had ervaren , maar dat kwam niet door anderen, dat komt door mezelf, omdat ik het nooit had toegelaten. Door identificatie met mijn ego die zich afgescheiden en incompleet voelt.

Ook het zoeken naar antwoorden is een illusie, ipv liefde, geluk ben ik op zoek naar kennis. Ik voel mij incompleet en denk dat kennis mij compleet zal maken. Als ik het antwoord heb gevonden dan is alles goed maak ik mijzelf wijs.
Als ik het concept verlichting kan begrijpen dan is alles goed.
Maar het concept verlichting kan niet begrepen worden, dat is onmogelijk. Het denken kan de realiteit niet bevatten !
Dit komt door de aard van ons denken.
Het denkt in dualiteiten, concepten. De realiteit is tijdloos, non-duaal, conceptloos. Proberen de realiteit te bevatten via je denken is dus bij voorbaat kansloos.

Kathie: “Ik heb 43 jaar lopen denken en het had me helemaal niks opgeleverd, dus ben ik er maar mee gestopt”.
Maar het gaat niet om het stoppen, zoals ze ook zegt; het gaat erom dat je ze niet meer geloofd. (Kathie zegt dat er altijd gedachten opkomen (af en toe) , ze houd van haar denken, maar geloofd haar gedachten niet). Het gaat erom dat je niet meer de concepten van het denken geloofd.

Ik probeer nog steeds mijn denken te ontmantelen. Daarmee probeer ik ze nog te begrijpen. Het denken dat zichzelf probeert te begrijpen.
Accepteer het niet-weten, het niet-begrijpen. (dan zul je alles weten en begrijpen)
Willen weten en begrijpen is desire, is willen, is doen = ego.
Geloof je gedachten gewoon niet meer.

Alles samengevat:

Wees Bewust !

Er valt niks te begrijpen, het geheel begrijpt alles al, wees daar bewust van.

13:30

Zat me opeens te bedenken. Zou mijn depressiviteit toen ik zo rond de 22 jaar was (alweer 14 jaar geleden) gewoon het ego zijn die de nutteloosheid van zijn eigen bestaan begon in te zien. En ik identificeerde mij met mijn ego, dus dacht ik dat mijn leven nutteloos was. Dmv Valse Hoop heb ik mij uit mijn depressiviteit gehaald, het ego weer een doel gegeven. Maar toen had ik dus al door dat vrienden, familie, relatie, werk etc je niet kunnen geven wat je denkt te missen. Ontkenning van dit inzicht en gewoon opnieuw beginnen was mijn oplossing.

Voordat ik mijn zoektocht serieus ging nemen en dit dagboek ging bijhouden had ik al geleerd dat liefde alleen ervaren kan worden door het te geven, we liefde niet buiten onszelf kunnen vinden. Dit getriggerd door de onbewustheid van andere mensen, vooral de vrouwen waar ik mee omging. Het was hun hopeloze zoektocht naar liefde, terwijl ze die tegelijkertijd zo hard afwezen icm het zinnetje uit het boek Shantaram: “Liefde is als een straat met eenrichtingsverkeer”, wat mij deed beseffen dat zoeken naar liefde kansloos is en ik andere mensen niet de liefde kan geven waarnaar ze zo hard op zoek zijn. Dit vooral geleerd in de relatie met mijn 1 na laatste ex. Vooral in die relatie heb ik geleerd dat ik een ander niet de liefde kan geven die ze zoeken zolang ze die onbewust afwijzen.

Daarna ging ik op zoek naar geluk, waardoor deze zoektocht serieus werd. Toen leerde ik dat geluk ook van binnen zit. Dat ons gevoel niet afhankelijk is van de externe wereld. Dat ons gevoel vooral de emoties van het ego zijn, energie van een illusie uit het verleden.
Ik kan reizen en avonturen beleven en dan mijn ego even vergeten, maar overal waar ik heen ga neem ik mijn ego met mij mee.

Het is nu duidelijk, of het is mij al heel lang duidelijk, volgens mij al meer dan een half jaar, misschien wel een jaar, dat ik nu nog mijn identiteit uit kennis haal.
Nu liefde mij niet compleet kan maken (hoefde niet meer), nu geluk mij niet compleet kan maken, ging ik proberen via kennis mijzelf compleet te maken.

Als ik het maar begrijp, als ik alle antwoorden heb, dan is het goed, ben ik compleet. Toen ik wist dat ik alle antwoorden had, dacht ik gewoon dat ik dat feit niet kon accepteren. De oplossing lag in een beter begrip, meer inzicht in het feit dat ik alle antwoorden heb. Moet het ook echt beseffen.

Het mechanisme is hetzelfde. Kennis zit niet van buiten, we kunnen kennis niet extern vinden. De antwoorden op de vragen kunnen niet van anderen komen.
Het is weer dezelfde illusie van incompleet zijn. Maar we weten alles al, we hebben alle antwoorden al, we zijn er ons alleen niet bewust van.

Ons lichaam, onze hersenen zijn in miljoenen jaren zo geëvolueerd tot wat het nu is. Het weet alles wat nodig is en leert door te ervaren en geeft dit weer door.

Ik-> het ego-> het denken is helemaal in de war. Het denkt dat het controle kan uitoefenen, bang moet zijn voor de dood, incompleet is etc. Maar zijn enige functie is om te communiceren met anderen, om ervaringen te delen. Omdat de realiteit te almachtig is, doet het dit in concepten.

Maar via gedachten met jezelf communiceren, jezelf controleren, verbeteren is nutteloos, krankzinnig, schizofreen ! Wat ga ik mezelf vertellen wat ik nog niet weet ??
Ik weet wat ik weet en weet niet wat ik niet weet. Daar veranderen onze gedachten niks aan. Onze hersenen leren als we slapen, als we bezig zijn, en die kennis komt vanzelf beschikbaar. Daar heeft ons ego geen enkele invloed op, daar hebben onze gedachten geen invloed op. Als kennis beschikbaar komt, zal hij als een ingeving , een gedachte , een begrip aan ons kenbaar worden gemaakt.
Maar ons ego, stelt constant vragen, bedenkt constant concepten van de realiteit en neemt die aan voor waar. Het denkt dat hij die waarheid is, dat hij op zoek moet naar die waarheid, dat hij niet compleet is voordat hij de waarheid weet, alles begrijpt. Het ego zoekt deze waarheid, dit begrip, extern. Maar de onwetendheid, het onbegrip ligt niet in ons gebrek aan kennis, aan ons gebrek aan waarheid, maar aan de onbewustheid van het ego die constant vragen stelt die nergens op slaan, die dingen wil begrijpen die het onmogelijk kan begrijpen.

Ik identificeer mij met dit deel van het ego en denk daarom nog steeds dat ik incompleet ben, dat ik niet liefde, niet geluk, maar kennis nodig heb om compleet te worden.
Daarom probeer ik anderen kennis te geven, te laten weten wat ik weet. Proberen via anderen mijn behoeften te vervullen. Vandaar mijn motivatie van dit dagboek, mijn motivatie om een website te willen maken met alles wat ik geleerd heb. Om zo anderen compleet te maken, mijzelf compleet te maken.
Om perfect te worden. De wereld te verbeteren.

Maar ik ben al perfect. Ik ben al verlicht. Ik begrijp alles al. Ik heb alle antwoorden al.
Ik ben mij er alleen niet bewust van !!

Wees bewust !

14:45

Alleen binnen het ego, het denken bestaat het concept tijd. Daarom is er een begin en eind. Daarom denk ik dat het ego moet sterven en zeggen ze dat het ego moet sterven. Maar in het geheel in de realiteit is er geen tijd, geen begin, geen eind en dus is ook de dood een illusie.
Het ego moet sterven zodat je herboren kan worden. Maar het ego is een illusie, tijd is een illusie en ook de dood (en het einde van de wereld) is een illusie 🙂

Er is dus niks om bang voor te zijn hahahaha

Er is geen begin, geen tijd, geen ego, dus ook niks dat eindigt 🙂

Geplaatst op

ego probeert zichzelf te overtuigen

Ik merk dat ik nog steeds tegen een weerstand oploop. Nog steeds constant vluchtgedrag vertoon door tv kijken, film kijken, internetten, facebooken, youtube, muziek aanzetten. Alles om maar de hele dag externe prikkels te ontvangen die me afleiden van mijn gevoel.
Het is tijd om na mijn angsten en vluchtgevoel, ook dit onder ogen te zien en niet langer meer proberen om te vluchten voor de realiteit. Vanaf vandaag geen tv meer, geen films meer, niet meer facebooken, youtuben, forumgesprekken en hele dag muziek aanzetten. Weg met alle prikkels die het ego constant nodig heeft om zichzelf mee te voeden. Om zichzelf constant bezig te houden, een doel te geven.

Daarom zijn we zo hard bezig om het doel van het leven te vinden, immers waarom vasthouden aan je ego als dat geen doel dient ? , waarom al dat lijden accepteren als het nergens toe leidt ?

Hoe kan ik verwachten bewust te zijn als ik mijzelf constant afleid met al die prikkels ? Zal wel weird zijn, vind het nu al weird die stilte en alle achtergrond geluiden die dat met zich meebrengt.

Het zijn mijn ergernissen bij andere mensen die mij hierop wijzen. De ergernis dat mensen al die onzin geloven, alles voor waar aannemen, zich afsluiten voor elkaar, zo vasthouden aan hun lijden. Het is niets meer dan een reflectie van mijn eigen behoeften, hoe ik mijzelf zie. Hoe ik zelf niet durf los te laten, al die onzin in mijn hoofd blijf geloven, voor waar blijf aannemen. Het is slechts een herinnering aan mijzelf waar ik mee bezig ben, ondanks alles wat ik weet, maar nog niet besef, nog niet bewust van ben.

Heb afgelopen dagen nog wat dingen in mijn telefoon getikt tijdens het wandelen:

Gedachten zijn echt, energie gecreëerd door het denken. Bedoelt om realiteit te scheppen en te beïnvloeden. Maar het kan door zijn aard nooit meer zijn dan concepten van de realiteit en is daarom altijd afgescheiden van die realiteit. We zijn ons alleen niet bewust hiervan en denken dat onze gedachten de realiteit zijn, dat wij dat zijn en slaan dat op in ons lichaam als onderdeel van wie wij zijn. Pas als we doorhebben dat dat niet is wie we zijn en onze gedachten niet meer geloven, zullen we bewust zijn van onze ware aard.

Bewust zijn van het ego en denken/voelen; “dat is niet wie ik ben” gebeurd nog steeds vanuit het denken/ego en veronderstelt een zelf. Want je kan alleen “niet-zelf” denken als er een “zelf” is.

Onbewust ben ik op zoek naar het gevoel vanuit het ego, dat het goed is om het ego los te laten. Het ego probeert zichzelf te overtuigen dat het overbodig is, dat het alles uit handen kan geven. (het is toch nutteloos) Er zal altijd onzekerheid blijven, loslaten gaat om accepteren van het onbekende, loslaten van de illusie die bekend is.
Goedkeuring van het ego dat het veilig is om los te laten.

Geplaatst op

openstellen voor mijn ego

Heb weer eens een bewogen nacht achter de rug. De eerste helft van de nacht veel wakker gelegen door alle energie die beweegt in mijn hoofd. Proberend er niet tegen te vechten, te analyseren etc. Het is behoorlijk overweldigend. Ook veel lopen zweten van de warmte. Ik gloeide helemaal door al die energie. ’s Ochtends juist het omgekeerde, juist koud, soort tegenreactie, duidelijk dat het weer in golven gebeurd.

Heb nog niet toegegeven om afleiding te creëren, dus nog geen tv, muziek of youtube aangezet. Voel nu de energie in mijn hoofd en lichaam flink bewegen. Ik probeer geen gedachten te laten ontstaan en het niet meer te analyseren. Niet meer denken da ik mij er niet door moet laten overweldigen zodat ik niet meer productief zou zijn. Al die gedachten niet meer geloven. Niet meer vluchten in externe prikkels, maar gewoon alles bewust voelen, alles ondergaan, hoe overweldigend het ook kan aanvoelen. Moet me bewust zijn dat het allemaal geen kwaad kan.

Heb nu korte momenten gevoeld hoe ik dingen heb waargenomen zonder het denken. Gevoeld hoe dingen dan grappigerwijs opeens als “nieuw” aanvoelen, als “vers”, een nieuwe ervaring ipv dat het allemaal oud is, bekend is. Vreemd om dat te ervaren, ook mooi om dat te ervaren.
Gister in mijn telefoon getikt tijdens het wandelen:

Ik trek mensen aan die zichzelf afsluiten, die op zoek zijn naar hetzelfde als ik (onbewust). Tevens erger ik mij aan het feit dat ze zo op zoek zijn naar liefde, terwijl ze zichzelf daarvan afsluiten. Ik sluit mij ook af voor anderen, mijn omgeving. Dat is weer een afspiegeling hoe ik mezelf afsluit voor mijn ego. Ik moet mijn ego juist omarmen, niet mezelf ervoor afsluiten.
Ik probeer mij open te stellen voor mijn bewustzijn, maar dat bereik je niet door je af te sluiten van je ego. (in de hoop dat bewustzijn dan overblijft)
Meer bewust wordt je juist door je open te stellen voor je ego !

Loslaten ego = loslaten gedachten = ze niet meer geloven = loslaten verlichting.