Zo was gister echt fucked up ziek. Letterlijk de hele dag op mijn bed gelegen en er alleen uit geweest om de hondjes uit te laten en eten te geven. Ook heel veel geslapen. Was zo erg dat het zelfs een boek lezen of tv kijken al teveel was, heb alleen maar gelegen en niks gedaan. Dit en mede door het laatste boek wat ik heb gelezen of wat de trigger ook mocht zijn heeft mij weer eens doen beseffen dat het tijd wordt om echt wat te gaan veranderen. Het is het ego dat blijft hangen. Het kent alleen maar het verleden, is bang voor de toekomst en blijft daarom bij het vertrouwde, bij de routine. Dat is wat ie kent en waar hij zich prettig bij voelt. Lijden is wat hij kent en dat prefereert hij boven een onzekere toekomst. En dat zal nooit veranderen.
Ik merk dat het ego zichzelf probeert te overtuigen om te veranderen, om te leren dat alles goed is, dat het niet bang hoeft te zijn voor de toekomst. Maar dat is onmogelijk, de aard van het ego is niet te veranderen. Je kant het ego er niet van overtuigen zichzelf los te laten, dat is onmogelijk. Het is ook fysiek onmogelijk. Het ego kan alleen vasthouden, het is niet in staat om los te laten. Niet-vasthouden en de natuurlijke staat zal overblijven.
Ook zit ik al heel lang vast in de accepteren – willen paradox.
Immers als je alles accepteert zoals het is , dan moet je ook je ego accepteren en dus je “willen”, maar dan veranderd er niks.
Maar dat is dus weer een truc van het denken. Want ze sluiten elkaar nml uit. Of je accepteert, of je wilt. Willen komt altijd uit het ego en gaat om verleden / toekomst, het wilt dingen zodat het denkt dat dingen dan beter zijn. Accepteren is altijd hiernu, vanuit het geheel. Maar je leeft of vanuit je ego of vanuit het geheel, of je wilt dingen of je accepteert.
Als je leeft vanuit het geheel dan voel je je ego en die accepteer je dan als onderdeel van het geheel. Door die acceptatie kom je in je natuurlijke staat van “niet-vasthouden” en laat je het ego los. Zo gauw je iets “wilt” zit je in je ego en zit je in het “vasthouden”. Ben je bezig met de toekomst die nooit zal komen. (die bestaat alleen in je gedachten)
Zo bedenkt mijn ego constant smoesjes om maar te kunnen “vasthouden”. Eerst dit of dat even doen, ff dit achter de rug, eerst dit ff oplossen en dan heb ik de rust om te gaan loslaten en de rust om echt te veranderen. Excuus, excuus, excuus. Ze lijken zo echt, maar zijn allemaal een illusie.
16:00
Merkte tijdens de wandeling; zelfs als ik extern niks wil, dan nog blijven gedachten komen. Het ego die zegt: “Ik wil me zo niet voelen”. Dus leid hij je van je gevoel af met gedachten waardoor je je beter gaat voelen denk je. (problemen in je hoofd oplossen die niet bestaan bv of wat dan ook)
Maar het gevoel gaat echt niet weg en is paradoxaal door het ego zelf veroorzaakt. Niet in het hiernu, maar door de energieresidu door actie uit het verleden. Dat kan je dus niet meer veranderen en dus alleen maar accepteren.
Ik wil mediteren want dan voel ik rust. Dat is weer een gedachte van het ego. Ik voel me gewoon kut en onrustig door de energie-residu van het ego en daar valt niks aan te veranderen. Dat houd vanzelf op als je het maar accepteert.