Merk nog steeds, of nu weer bewuster; hoe “vasthouden”, “inspanning”, “stress”, analyseren, problemen oplossen of hoe je het ook wilt noemen, onze natuurlijke staat van zijn is geworden. Dat “ontspanning”, “loslaten” onnatuurlijk aanvoelt, terwijl dit juist onze natuurlijke staat van zijn is.
Omdat inspanning zo’n gewoonte is, merk ik zelfs dat ik via een inspanning probeer te ontspannen, wat natuurlijk niet kan. Maar zelfs nu heb ik dit niet altijd door.
Zoals Osho zegt, er valt niet iets te leren of te begrijpen. Ik heb het ook wel eens on-leren of niet-leren genoemd. Het ongedaan maken van de kennis die je dacht dat waar was. Het geheel moet alleen leren los te laten, zich te ontspannen en dus accepteren wat is. De rest gaat dan vanzelf, daar hebben we geen controle over.