De Bijbel van Spirituele Verlichting

Heb vanmorgen ondanks de weerstand van mijn denken die aangeeft dat dat nooit lekker kan zijn, mijn ontbijtmix gemaakt met water ipv melk. Het smaakt uiteraard anders, maar ben blij dat ik naar mijn gevoel heb geluisterd, want het voelt wel beter. Misschien wel iets minder water volgende keer.
Dat is dan toch het voordeel als je geen angsten/pijnen meer voelt, nu dacht ik, ik kan wel denken dat het niks wordt, maar weten kan ik dat niet. Een keer proberen en mocht het mislukken is niet erg, dus ondanks dat mijn verstand zei: “het wordt niks”, heb ik mezelf a la Katie afgevraagd: “Is dat waar ? “. Dat kan ik uiteraard niet weten, dus gewoon geprobeerd. De shake is niet lekkerder ofzo, maar ook niet viezer, maar voelt wel beter, ook minder zwaar op de maag nu er niet zoveel melk inzit. Ja voelt goed, als een overwinning op de illusie van mijn gedachten.

Ben gisteravond bij een vriendin langs geweest, die heeft een leuk huisje in het midden van het centrum van amsterdam, gezellig met hoeren verderop in de straat , naast centraal station. Dat heeft ze wel goed geregeld, moet toch maar nog eens langs gaan en gezellig een avondje stappen ofzo.
Maar hebben de hele avond zitten kletsen , tijdens het boodschappen doen, spaghetti maken en eten. Heb haar van alles verteld over wat ik heb ontdekt en ze vond het allemaal niet gek klinken. Ze is zelf ook lekker bezig en met een therapeut bezig en omdat ze HSPer is , voelt ze natuurlijk ook veel dingen al aan net als ik. Denk dat ze grotendeels wel blij was met de informatie en gelukkig ook genoeg over haar leven gehad en was leuk om te horen dat ze onlangs ook zelf een ingeving heeft gehad. Over dat kritiek van mensen vaak iets van hun is en niks met jou te maken heeft. Dat is mooi om te horen zoiets.
Heb wel weer raar gedroomd, had weer een achtervolgingsdroom, waar het me maar niet lukte om definitief te ontkomen van mijn belager. Deze keer had ie ook een gestalte, gewoon een grote vent. Waarom hij achter mee aanzit weet ik niet. Op een geven moment had ik me wel een pistool bedacht in de droom en heb een andere belager daarmee doodgeschoten, maar die ene had ik wel 2 keer geraakt, maar hij was nog niet dood. Op het moment dat ik stopte met wegrennen en dus bleef zitten om mezelf te verdedigen en hem kon doden was mijn munitie op. Zijn wapen was om de een of andere reden geen bedreiging, hij schoot altijd mis. Dus ik moest weer wegrennen, wapen en munitie halen. Maar daar komt de frustratie, dat het rennen niet lukt, alleen langzaam, te langzaam. De grote vent blijft dan komen, al komt hij nooit echt dichterbij, maar echt wegrennen lukt dus ook niet. En het aparte is dus dat ik niet eens angst voel voor die bedreiging, in dit geval een grote vent, maar dat ik gewoon grote frustratie voel over het feit dat ik niet gewoon kan wegrennen. Het niet kunnen rennen is waar de frustratie vandaan komt.

Dit is een soort van terugkerende droom die ik gedurende mijn leven heb, ook vroeger zat er dan nooit angst in (dus heeft niks te maken met oude pijnen die nu weg zijn) maar altijd frustratie.
Vroeger kon ik vaak mijn dromen beïnvloeden en dan draaide ik me gewoon om voor mijn vaak onzichtbare achtervolger om hem in elkaar te slaan met mijn superkrachten.
Dat lukte gisteravond dus niet, alleen het pistool dus wat uiteindelijk zonder kogels kwam te zitten. Maar ik werd wakker vanwege de frustratie of tijdens de frustratie van het niet hard genoeg weg te kunnen rennen, terwijl ik dat zonder die vreemde kracht dus normaal wel had gekund.

Heb wel eens op internet opgezocht voor droom verklaring en de wegren droom zou te maken hebben met dat je voelt alsof je te weinig controle over je leven zou hebben. Dus dat is dan op zich wel grappig. Aan de ene kant heel toepasselijk. Maar misschien ook wel iets als een horoscoop, de verklaring klopt altijd wel, of iig een deel ervan.

Gister maar 1 keer meditatie gedaan en dat zal vandaag ook zo zijn. Was pas om 10:00 wakker, heb nml tot 1:00 ofzo filmpjes op youtube zitten kijken. Eerst de bijna 3 uur durende serie over string-theorie en daarna weer Ricky Gervais + Carl zitten kijken. Ook ongezond gegeten, chocola die ik heb gekregen + kr + fr, had ik even zin in. Maar ben er nu wel weer klaar mee volgens mij. Heb nu weer zin om in mijn oude ritme te ziten, s’avonds lekker boekje lezen. Heb ook net 2 intakegesprekken gehad en na zo’n avond bij een vriendin of met mams gebeld etc en a.s. donderdag nog een intake en nog telefonisch afhandelen, dan heb ik het wel weer gehad met die drukte.
Merk ook dat mijn huis wat vies wordt, de drang voor een flinke schoonmaak wordt groter, alleen nog ff de energie voor vinden, maar dat komt vanzelf wel.

Mijn nachtrust is weer helemaal terug naar zoals het was. Droom weer als vanouds en ben niet meer zo vroeg wakker. Merk wel dat ik de laatste dagen wat chagrijnig ben. Dit komt denk ik doordat mijn gedachten zo hardnekkig de hele dag problemen blijven oplossen die er niet toe doen en hoe ik in de illusie blijf geloven dat ik dingen nodig heb. Zo blijf ik geloven dat ik op mijn slaap moet letten en mijn lichamelijke inspanning om niet te moe te worden. Terwijl er niks is om op te letten. Hoe ik weer sterk ga geloven dat ik te weinig energie heb en dus goed op mijn eten moet letten etc.
Over hoe die analyses de hele dag doorgaan en hoe onmogelijk het lijkt om die niet meer te doen. Over hoe die analyses een goede ontsnapping zijn, omdat ze veilig zijn en een goed gevoel geven om problemen op te lossen.

Tegelijkertijd weet ik dat het allemaal onzin is en me weg houden van het echte leven. Ik denk aan hoe moeilijk het zal worden om dit structureel te veranderen en vraag me dan af of het allemaal wel de moeite waard is, maar tegelijkertijd weet ik dat het het enige pad is wat bewandeld moet worden. Het is het enige wat er toe doet in het leven. De rest is maar een illusie.
Ik merk dat deze tweestrijd me wat chagrijnig maakt. Ook omdat ik de sterke gedachten heb, als ik niet meer analyseer dan moet ik me happy voelen, wat weer een gedachte is. Ik merk dat zelfs op momenten dat ik niks lijk te denken/analyseren/beoordelen dat toch gebeurd heel subtiel op de achtergrond, bijna onmerkbaar.

Heb weer ouderwets geslapen, 00:00 erin en pas om 9:00 echt wakker. Had gisteravond weer eens zo’n onbehaaglijk gevoel in mijn lijf, ik verdenk mezelf ervan dat expres gecreëerd te hebben, omdat we dat ons hele leven gewend zijn, lijkt het nodig te zijn om het gevoel te hebben dat je leeft en voor motivatie te zorgen om verder te gaan.
Het heeft wel gewerkt lijkt het, ben nu weer klaar met het verwerken en laten bezinken van de laatste grote verandering en wil op naar het laatste bastion, het ego.

Dat meditatieboekje is toch wel leuk, het omschrijft mooi hoe je bv het niet zal vinden door te blijven zoeken, maar dat je ook in de val kan lopen van het zoeken naar het niet-zoeken of niet-denken. Het zal een hele bizarre reis zijn die vol met paradoxen is en illusies die heel echt lijken, zelfs als je weet dat het een illusie is.
Meditatie staat al een paar dagen op een erg laag pitje en ook vanochtend was de sessie maar 10 min, met meer afdwalingen dan normaal.
Heb ook een leuk facebook bericht gehad van een kennis die ik ontmoet heb op Zanzibar en een paar dagen met haar gezin wat dingen gedaan. Ze heeft echt leuke slimme ouders, heel stabiel en open, precies zo’n gezin waarvan ik nu had afgevraagd hoe dingen gegaan waren als ik in zo’n gezin was opgegroeid. De kennis zelf leek ook een hele leuke meid, erg interessant omdat ze toch anders lijkt dan gemiddeld, ook over wat ze belangrijk vind in het leven. Knappe meid, niet blond 😉 maar nog jong (nu 23, toen 20/21 ofzo) en dus mooi lichaam, zeker omdat ze ook veel aan sport doet,zoals dansen. Maar dat is bijzaak, gewoon haar gezin en hoe ze daar waren is wat ik het meest interessant vond. Zou het best leuk vinden om haar nog eens te zien.
Maar ja, heb er aan de andere kant ook geen tijd voor, nog te vroeg om vrienden te maken, heb nog veel tijd en energie nodig om in mezelf te graven en te leren leven in het “hier” en “Nu”.

Heb gister mijn eerste ex gesproken, we hadden gelunched in het stadshart. We hebben uiteindelijk zo’n 3,5 uur zitten praten. (13:00-16:30) en dan blijkt maar weer hoe fucked up die relatie eigenlijk was, hoe fucked up ik in die tijd was. Hoe ik gewoon mijn eigen werkelijkheid creëerde, hoe ik toen gevoelens onzin vond. Hoe mijn ex en ik het grootste deel van onze relatie zo langs elkaar heen hebben geleefd, in ons eigen wereldje. Hoe ik enig gevoel in die relatie gelijk de kop in heb gedrukt. Ze vertelde trouwens ook nog dat ze nooit tegen mijn vrienden had gezegd dat ze gefaked had tijdens de seks. Dus die klojo’s hebben me toen ook gewoon lopen fucken. Nooit verteld dat het een geintje was. Het was alleen zo dat ze geen zin meer had in seks op het eind. Ze heeft ook verteld wat voor egoïstische lul ik was tijdens onze relatie. Hoe erg ik altijd overtuigd was van mijn gelijk, maar daar veel te zwart/wit in was. Hoe ze zichzelf wegcijferde in een relatie. Hoe de relatie al na een jaar weinig meer voorstelde. Ik was al zo met mezelf bezig, om mezelf proberen beter te maken, dat ik haar verwaarloosd hebt en daarnaast de dingen die ik wel dacht te doen, alles juist alleen maar erger maakte.
Hoe in die tijd alles een illusie was, hoe erg we onze eigen werkelijkheid creëerde , met alle ellende van dien. Heb trouwens ook mijn excuses aangeboden voor hoe ik was.

Het geeft wel extra motivatie om op dit pad verder te blijven gaan. Om uit deze illusie te ontsnappen, om door te gaan ondanks alle afweermechanismen die er worden opgeworpen.
Ik heb voor de hondenopvang maart+april gewoon vrij genomen. Wil gewoon even weten hoe dat is, of ik moet nastreven om zonder honden rond te kunnen komen, of dat ik 1 hond per keer toch wel leuk en gezellig vind. Kan ik die periode ook aan de websites werken en pilates serieus oppakken . Ik zit deze maand op 90 euro inkomsten met de websites, dus stijgt nog steeds langzaam. Mijn website hondenpension staat nu op nr 1 kwa hoe mensen op mijn eigen website komen, dus dat is echt wel goed, zeker zo snel al, binnen 1 jaar.

Flink geslapen, ging om 0:00 slapen en stond pas tegen 10:00 op. Voelt wel lekker een goede nacht slapen. Gister 4 korte sessies van 10 min meditatie gedaan, om er weer in te komen. Ben nml erg rusteloos de laatste paar dagen. De identificatie met mijn ego is enorm en die ratelt dan ook de hele dag door.
Het is zelfs zo erg dat ik op dit moment het gevoel heb alsof het ego nog het enige is wat ik ben. Dat als dat ego er niet meer is,, dat er van mij ook niet veel meer over is. Ik vind het moeilijk om alleen te voelen. Je bent zo gewend om angst/stress etc in je lichaam te voelen dat het nu eigenlijk leeg aanvoelt. Heb het idee dat mijn denken/gedachten daarom extra door ratelt om die leegte niet te voelen.
Ik wil dus nu verder op pad om van die gedachten af te komen, maar omdat mijn ego nu zo sterk is en ik mij er zo sterk mee identificeer voelt dat niet altijd even goed. Mijn gedachten maken me constant wijs dat ik ze nodig heb, dat ik nog maar weinig ben zonder hem, dat het “nu” en “hier” helemaal niet prettig is. Het maakt me wijs dat het niet mijn gedachten zijn die zorgen voor een onbehaaglijk/ongelukkig gevoel, maar dat ik nooit tevreden zal zijn met alleen het “hier en nu”. Dat is heel verwarrend en heel moeilijk om door heen te prikken.

Was vanochtend wat vroeger wakker, maar ben nog lekker een uurtje blijven liggen en pas om 9:30 opgestaan. Na 2 nachten met een kap om was Kaya (de hond loge) der hotspot niet beter geworden, dus gelijk maar de tondeuse erbij gepakt. Zit alleen nog te twijfelen of ik die spray nog wel moet gebruiken, het lijkt niet te helpen, misschien zelfs juist erger te maken, misschien beter om daar mee te stoppen.
Heb weer last van mijn neus, het lijkt een beetje allergie of beetje verkoudheid, beetje er tussen in, normaal weet ik het verschil wel. Zal toch blij zijn als mijn neus weer normaal is en ik weer normaal door kan ademen.
Blijf ook een zwak gevoel houden, alsof ik constant me weer zorgen maak dat ik te moe wordt, dat ik me rustig moet houden. Het is moeilijk die illusie te doorbreken.

Heb gister weer een volgende stap op mijn pad genomen en dat is door geen muziek meer aan te hebben overdag. Normaal zet ik ’s ochtends lekker muziekje op, maar dat was eigenlijk in de hoop dat het afleiding zou geven aan me gedachten. Maar dat werkt natuurlijk niet. Dus nu ik geen muziek meer heb opstaan ben ik me nog meer bewust van mijn gedachten en hoe die de hele dag bezig zijn.
Dan merk je hoe ze eigenlijk bezig zijn ervoor te zorgen dat je de hele tijd van het “hier en nu” aan het vluchten bent, hoe je gedachten je wijs proberen te maken dat “hier en nu” niet goed is, dat het saai is, of dat je niet wilt hoe de dingen nu zijn, bv als je verkouden bent, zoals ik nu ben. Hoe je je constant aan het verzetten bent tegen “nu”. Wel apart om dat zo bewust te voelen.
Heb ook een productief dagje gehad gister, door zoveel mogelijk in het “nu” te blijven en me te proberen niet gek te laten maken door mijn gedachten. Tegen etenstijd voelde ik me wel echt moe worden en heb toen ook gewoon weer de hele avond boek zitten lezen. Ben nu bij deel 4 en vind die minder leuk dan de andere 3 delen , dus als deze uit is binnenkort, dan is het weer tijd voor een ander verhaal. Bij de andere delen keek ik er echt naar uit om weer verder te kunnen lezen en dat heb ik nu niet meer.

Ben gisteravond voor de 2e avond begonnen in een nieuw boek van Eckhart, “de stilte spreek”. Het is een modern boek geschreven in soetra vorm die je de weg moet wijzen naar de stilte in jezelf. Maw voorbij het denken van het ego, zodat die oplost en alleen je werkelijke ik nog overblijft.

Het beschrijft mooi hoe het ego zichzelf constant bestaansrecht geeft, zichzelf betekenis geeft en zichzelf belangrijk maakt. Een belangrijke “vers” die mij erg aansprak, omdat ik hier waarschijnlijk erg mee zit, ik heb al een paar dagen geleden geschreven over hoe erg mijn identificatie met het ego is/was.

“je moet je op je gemak voelen in de toestand van “niet te weten”. Daarmee overstijg je het verstand omdat je altijd conclusies probeert te trekken en te interpreteren. Het is bang voor niet-weten, als je je dus prettig kunt voelen met iets niet weten, dan heb je het al losgelaten. Dan kom er uit die toestand een dieper weten voort dat niet aan concepten gebonden is.”

Terwijl ik dit schrijf voel ik gelijk allemaal nare gevoelens door mijn lichaam gaan. Terwijl mijn ego het gelijk weer probeert over te nemen als ik klaar ben met overschrijven.

Toen ik gisteravond in bed lag dacht ik weer een soort “hik” te voelen en dacht ik weer een soort van energie te voelen. Het was niet zo duidelijk als de eerste keer, denk ook door mijn verkoudheid, was flink warm nml. Maar ik probeerde er wel enigszins in mee te gaan en niet mijn denken het over te laten nemen. Even dacht ik wel een soort energie te voelen die los was van mijn lichaam, alsof ik idd meer was dan alleen mijn lichaam, uitgestrekter.

Het was allemaal niet heel erg duidelijk, dus in hoeverre het echt iets is kan ik niet beoordelen, maar dat is niet belangrijk. Het voelt nml wel alsof ik klaar ben voor de volgende stap, alleen maar voelen en me niet meer identificeren met mijn ego , die zijn eigen werkelijkheid creëert en daarmee ook de illusie van lijden. De volgende vers van Eckhart sluit daar mooi mee aan:

“De waarheid is veel alomvattender dan het verstand ooit kan bevatten. Geen enkele gedachte kan de Waarheid bevatten. Op zijn best kan een gedachte naar de waarheid wijzen. Ze kan bijvoorbeeld zeggen ”Alles is in wezen een”. Dat is een aanwijzing maar geen verklaring. Deze woorden begrijpen betekent dat je diep van binnen de waarheid voelt waarnaar ze wijzen.”

18:00

Net weer even met mijn loge gewandeld en ik merk dan hoezeer ik me blijf verzetten tegen “wat is”. Verzetten tegen mijn verkoudheid, dat er wat moet zijn met mijn loge,verzetten tegen mijn gedachten die actief blijven en maar weinig acceptatie van wat is.
Voel het zelfs duidelijk in mijn onderrug die nu gespannen is, soort van spierpijn, door het maar blijven verzetten, door niet gewoon te accepteren wat is, maar iets willen hoe het zou moeten zijn….

Erg onrustig geslapen vannacht. Ben wel pas na 9:00 opgestaan. Vanmorgen met mijn loge verder gewandeld dan het plaatselijke poepveldje omdat ze vaak niks doet daar en begon me er toch zorgen om te maken al een paar dagen. Maar vanochtend deed ze der behoefte wel op het grote veld, dus kennelijk vind ze dit veldje gewoon te vies 🙂
Wilde alweer bijna haar baas gaan emailen hierover, maar goed dus dat ik eerst even wat geprobeerd heb voordat ik dat deed. Was weer een mooi bewijs dat je de situatie gewoon moet accepteren en kijken wat je er aan kan doen. Je zorgen maken en scenario’s bedenken wat het allemaal niet zou kunnen zijn is vrij nutteloos.
Een goede vriendin viert vrijdag haar verjaardag, maar heb besloten daar niet heen te gaan, nu ik zo met mezelf bezig ben heb ik daar even geen behoefte aan. Ik stuur haar wel een email dat ik ziek ben, wat op dit moment ook waar is. Zit weer aan de neusspray de hele dag om mijn neus open te houden.

Ik probeer nu de hele dag bewust door te brengen, maar dat is erg moeilijk, zeker als je ziek bent en je geneigd bent je daar constant tegen te verzetten. Het is ook moeilijker dan met de angst, want dan was het iets substantieels waar je mee aan de slag kan, iets wat je moet omarmen of moet bedenken dat het een illusie was. Veel makkelijker lijkt het nu, dan niet-denken en bij jezelf te blijven en gewoon het “hier en nu” te accepteren. Het is op dit moment niks concreets en het is moeilijk te onderscheiden wanneer je bewust denkt en onbewust denkt, ik voel op dit moment nog geen verschil en dat maakt het heel lastig. Ik kan het ego nog niet als een aparte entiteit zien, wat het uiteraard wel is.
En waar concentreer je je op als je je dagelijkse dingen doet ? Op je ademhaling ? Op de taak die je doet ? Al doe je die normaal als automatisme ? (→ dat is heel moeilijk) allebei ? Op wat je ziet ? Moeilijk.

Het was eergisteren weer mooi weer en ben met mijn loge naar het baleibos gegaan. Heb daar de hele tijd wandelmeditatie geprobeerd. Op het eind leek ik het echt door te hebben. Ook probeerde ik bewust me niet tegen mijn verkoudheid te verzetten. Heb toen wel de hele avond tv gekeken, had er om een of andere reden behoefte aan. Misschien door mijn ego die zich nu extra bedreigd voelde door deze ontwikkeling ? Heb het wel bewust proberen te doen, dus terwijl ik bij mijn ademhaling bleef, maar weet niet in hoeverre dat werkt met tv kijken.

Gister kwam KPN met cijfers en de bekendmaking van een grote claimemissie, koers zakte flink in en ben de hele dag bezig geweest met aandelen bijkopen en opties schrijven. Mijn nieuwe strategie lijkt nu wel leuk om gewoon elke 1,5 maand opties te blijven schrijven om zo een procentje of 10% per jaar extra te halen en als er dan later dividend bijkomt dan kan ik alleen al daarvan elke maand leven 🙂 Heb iig voor ruim 4000 euro geschreven tot maart, dus tot die tijd ga ik niet meer handelen en me weer richten op de websites. Immers de opvang is ook al voor komend half jaar volgepland.

Het is vandaag weer schitterend weer en ben van plan weer met mijn loge naar het baleibos te gaan en weer terug te herhalen wat ik gister heb gedaan en nu weer compleet teniet is gedaan door de avond tv kijken en dagje handelen in KPN.

Waar ik nog wel mee zit, is als ik dan bij mijn ademhaling ben en het lijkt alsof ik niet-denk dan voelt het prima, maar het voelt vooral gewoon “rustig”, niet de grote “vrede” waar de boeken het over hebben. Nou ben ik nog een beginner en zal dat vast nog wel komen, zeker omdat ik me ook nog heel sterk een individu voel, maar toch. Nu ik dit zo schrijf is dat ook weer verzet tegen “hier en nu”, hoe hardnekkig kan dat verzet zijn…..