Levensenergie stroomt naar buiten

De levensenergie (cq ego-energie) stroomt vanaf je kruin naar beneden, naar buiten. Dit zag ik als de oorzaak , daar identificeerde ik mij mee. (vandaar dat ik dacht dat de ego-energie moest oplossen, dat ik die moest loslaten, zodat het weg kan stromen. Dit is half-waar, de stroom heeft echter geen oorzaak en is onuitputtelijk en zal altijd blijven stromen)
Hierdoor ben je constant naar buiten gericht, heb je altijd haast, haast om wat te bemachtigen. (als een baby die huilt → bevredig mijn behoeften nu, anders ga ik dood !)
Is ons doel extern gericht, op het bemachtigen van dingen, spiegelen we onszelf op anderen.

Deze energie moet samensmelten met de binnenkomende energie. Het moet weer terugkomen, een cirkel worden, dan is het een onuitputtelijke bron van geluk, zonder oorzaak.
Bewustzijn is de binnenkomende energie die moet samensmelten met de levensenergie (ego-energie) Daarom voelde het zo vaak alsof iets weer bezit moest nemen van mijn lichaam. (dat ervoor gescheiden van was)

Daar kan je niks voor doen, behalve te stoppen met kiezen, stoppen met doen, stoppen met blokkeren. Laat alles los en accepteer dat wat is en het evenwicht zal zichzelf vinden, dat is de aard van het universum.

Levensenergie op een steeds hoger niveau

Voel de levensenergie (ego-energie) op een steeds hoger niveau in mijn lichaam samensmelten. Een tijd geleden voelde ik het vooral in mijn keel en had ik tijdens de zitmeditatie last met ademhalen soms. Daarna steeg het richting neusholte en moest ik mijn ademhaling nog steeds goed ontspannen om niet te blokkeren, maar vooral triggerde het weer dat het via neus (en oren) naar buiten kwam, dus moest veel niezen en neus snuiten. (goed dat ik nog steeds elke dag mijn neus spoel)
Het voelt nu alsof het ter hoogte van mijn ogen zit.
Ik doe mijn zitmeditatie al een tijdje met mijn ogen dicht en het is wat raar om zo te zeggen, maar het voelt alsof ik dan nog steeds intern kan observeren, soort van kijken in het donker, in wat er zich allemaal afspeelt met mijn lichaam en energie.
Maar als ik dus helemaal ontspan en alert ben in het hiernu dat dan het observeren (kijken) ook stopt en soort van blind wordt. Kan het niet beter omschrijven dan dat.
Merk ook steeds meer, of wordt steeds meer bewust, hoe het lichaam zijn eigen gang gaat en “mij” helemaal niet nodig heeft en zelfs zo beter af is.

drang “om te leven”

Onbewust heb ik nog steeds weerstand om mij volledig over te geven. Dan komt de drang weer naar het gevoel “Om te leven”. Drang om weer de wereld in te gaan via films, feestjes, mensen, om het leven weer “zin” te geven.
Toch weer de twijfel of het allemaal wel waard is. Wat voor leven is het als niks er meer toe doet ? Is dat bevrijding ? (of gaat dan juist alles ertoe doen ? (niks=alles)) Is het allemaal wel zo mooi om verlicht te zijn ? Om het bekende gevoel “ik leef” los te laten in ruil voor het onbekende. Niet meer te doen alsof ik een vrije wil heb.

Maar het is te laat om nu nog op te geven, om alles maar op zijn beloop te laten. Niets-doen is nog steeds geen automatisme en val dus nog steeds in “doen”, in “blokkeren” als ik niet doorzet.
Het is gewoon frustrerend dat het allemaal niet te begrijpen is. Het constant vastzitten in die paradoxen. Het niet weten wat te doen, wat juist is.
Ben ik al zover dat ik alles zijn gang kan laten gaan zodat het vanzelf gebeurd ? Komt het evenwicht dan vanzelf en ook de bewustwording ? Of blijf ik dan vasthouden aan het blokkeren ? Of moet ik mijzelf nog steeds trainen volledig te ontspannen, moeite doen om moeiteloosheid te bereiken ?
Mijn inner-gevoel zegt dat ik moeite moet blijven doen, moet blijven trainen in volledig ontspannen cq alle blokkeren loslaten. Dus dat ga ik ook doen, moet nog meer toewijden en niet meer toe geven aan de drang/twijfel om “te willen leven”. Maar gewoon gaan voor het pad dat leid naar het gebied waar ik het gevoel heb “niet meer te leven”, waar de twijfel is of het allemaal wel waard is en mij daaraan over te geven.
Jezus, Boeddha, Religie. Alles is hier op gebaseerd, het moet de moeite wel waard zijn, dat kan niet anders. Trek ik zelf ook al niet op die manier mensen aan ? Wil ik dat gewoon nog niet zien ? Niet toegeven ? Dat ik juist dichterbij mensen kom, terwijl het voelt alsof ik mij van ze vervreemd ?

Nog steeds 4* per dag 30 min zitmeditatie + wandeling en daartussen niet proberen toe te geven aan “doen”, aan de motivatie vanuit het ego. Ik zal wel moeten, kan gewoon niet meer terug naar al die onzin. Al die onzin is echter bekend en vertrouwd en bepaald de huidige menselijke interactie. (al is er geen echte interactie omdat iedereen alleen met zichzelf bezig kan zijn, onbewust is, gewoon niet beter weet, leeft in die illusie van lijden en conflict)
Terwijl overgave leid naar het onbekende, het niet te begrijpen, niet voor te stellen onbekende, waar geen controle meer is.

Toch is dat de enige kant op die ik kan gaan, het enige pad dat ik kan bewandelen. Ik kan niet meer leven in die onzin, in die illusie. Ik heb eigenlijk geen keus.

Vertrouwen = twijfel

Vertrouwen
Vertrouwen = twijfel
Ze zijn hetzelfde, wederzijds afhankelijk, 2 zijden van dezelfde munt, alleen bestaand in de dualiteit van het denken.

Vertrouwen kan alleen als ik mijn twijfel accepteer.

De mind blijft rusteloos zolang je iets onderdrukt

Omarm de dood, laat alles los, laat het denken/ mijn gedachten los, stop met ademen, stop met observeren, stop te bedenken of alles goed gaat, of het wel veilig is, of ik nog wel dingen kan doen om “normaal” te leven. Ik moet wel, anders word ik gek van die energie, pijn, onbehagen.

15:00

Osho wijst weer op iets mooi’s. De mind blijft rusteloos zolang je iets onderdrukt. Dat onderdrukte komt dan in je mind terug, dan raakt je mind daar vol van.
(reizen, feestjes)
Seks, relaties, geld, macht, kennis, geluk etc heb ik geen last van, onderdruk ik niet. Ik onderdruk maar 1 ding en dat is mijn website maken over wat ik geleerd heb, wat ik weet. Ik had mijzelf voorgenomen of ervan overtuigd dat ik eerst verlicht moet zijn voordat ik zoiets zinvol kan doen. Maar dat is weer zwart/wit denken van het ego. Kies gewoon voor de middenweg.

gek van de energie

Voelde gister alsof de laatste blokkade werd losgelaten, het was dus niet eens dat ik echt aan mijn website moest gaan werken, het was alleen maar het loslaten van die overtuiging. Volg nu in alles gewoon mijn gevoel, niks meer onderdrukken. Het maakt niet uit, als ik het maar bewust doe.

Werd vanmorgen om 6:00 wakker van een bijna natte droom en moest toen flink mediteren om weer wat rust te krijgen in mijn lichaam. Ben na ruim een uur mediteren om 7:15 opgestaan en heb toen mijn 45 zitmeditatie gedaan. De energie in mijn lichaam is weer heel heftig. Moet nu echt de hele tijd bewust zijn om niks te blokkeren, normaal en heel rustig te kunnen ademen en niet te vluchten in mijn gedachten.
Moet bewust blijven van de energie die loskomt, de lucht die in- en uitstroomt en mijn bewustzijn. Alle drie tegelijk, dus niet gefocused op 1 van de drie.
Het is echt heftig, moet alles slowmotion doen om zo bewust te blijven. Ik wordt nu soort van gedwongen om bewust te blijven in het hiernu omdat ik ander gek wordt van de energie, van de druk op mijn gedachten, de energie in mijn hoofd. Het is nu alles of niks, complete overgave.

het hele probleem is een illusie

Ik neem mijn denken nog steeds te serieus. Het zijn mijn overtuigingen die het loslaten bemoeilijken, dus probeert mijn denken mij te overtuigen dat het veilig is. Maar dat is een vicieuze cirkel. Je vervangt de ene overtuiging met de ander. En met veilig creëer je tegelijk onveilig, die gaan hand in hand.
Vertrouwen is mijn twijfel accepteren.

Op deze manier ben ik van mijn pijnlichaam/angstenergie afgekomen, heb ik los kunnen laten. Mijn denken kan alleen het verleden herhalen en probeert nu al jaren hetzelfde te doen met mijn ego, met zichzelf. Ik moet echt gaan beseffen dat dit onmogelijk is, dat het allemaal onzin is !

Heb mij voorgenomen om weer te beginnen met de 4 vragen van Byron Katie. Ik denk dat ik het belang daarvan onderschat, ik blijf maar dezelfde fouten maken en dat begint nu een beetje triest te worden.
Mijn denken is het probleem, mijn overtuigingen, waarom blijf ik maar denken dat daar ook de oplossing ligt ? Waarom besef ik mij nog steeds niet dat het hele probleem een illusie is ? Zowel het ego, als verlichting, als mijn overtuigingen zijn een illusie.

moeite om gelukkig te zijn zonder reden

Energieniveau is weer redelijk terug naar normaal. Moet daarvoor wel zoveel mogelijk gedurende de dag bewust blijven. Merk dat ik onbewust nog steeds een beetje moeite heb om zo gelukkig te zijn zonder reden. Alsof mijn hersens dat niet kunnen accepteren.

16:00
Tja, dan realiseer je ineens dat je je onnodig druk loopt te maken over het feit dat ik mij onnodig druk loop te maken.

Ned – Costarica

Weer flinke energiestromen toen ik ging slapen en toen ik vanochtend om 6:00 wakker werd. Maar deze keer redelijk goed behapbaar en maak mij er niet meer zo druk om.

Vanavond Ned – Costarica op het wk-voetbal. Stel dat we in de finale komen, net als Duitsland, dan staan we op een 2 splitsing in dit land. Getraumatiseerd voor het leven als we weer verliezen, of eindelijk verlost als we winnen haha.

kiezen voor wat juist niet goed voelt

Energie is weer gekalmeerd.
Ik geef mijn gedachten zelf de macht, omdat ik wil dat ze mij overtuigen dat alles goed is. De vicieuze cirkel. Maar als ik erken dat ze machteloos zijn dan hoeven ze mij ook niet te vertellen dat alles goed is. De enige manier om die vicieuze cirkel te doorbreken is de onzin voor lief te nemen, de twijfel te accepteren (= vertrouwen) en hun machteloosheid erkennen.
Ik bepaal zelf wel wat het beste is !

(maar hoe dat kan terwijl er geen “IK” is, geen oorzaak. Het is gewoon weird.)
Door mij niet te laten leiden door mijn gedachten en mijn gevoelens (=emoties) , ben ik geen slaaf meer en bepaal ik zelf wat ik doe, krijg ik de controle terug.
Ik hoef mijn inner-gevoel niet te volgen, ik ben mijn inner-gevoel 🙂

Het is gewoon weird, door de illusie van controle los te laten, heb ik weer controle over mijn leven ? Ben erg benieuwd hoe dat gaat uitpakken. Het is nml gewoon niet voor te stellen, ik kan er alleen achter komen door het gewoon te ervaren, te proberen. Want hoe moet ik weten waar naar te luisteren ?
Kwestie van aanvoelen denk ik dan maar. Want zowel het ego, als het geheel veroorzaakt gedachten. Maar ego probeert te sturen via gedachten, het geheel maakt gewoon kenbaar wat het zelf al heeft besloten. Beide is nutteloos.
Wat bepaald dan ? Wat bepaald dan mijn overtuigingen waar ik naar leef ? Denk dat dat het mysterie van het leven is, er is immers geen oorzaak en dus ook niks wat bepaald, ik ervaar het alleen zo. Ik geef mij over aan mijzelf , zoals ik al 1,5 jaar geleden al heb geschreven.

Ik moet beseffen dat alle verhalen over verlichting, over de waarheid, slechts verhaaltjes zijn. Dat wat Eckhart, Katie en Osho zeggen slechts verhaaltjes zijn waarin ze proberen te omschrijven dat wat niet omschrijven kan worden. Ik moet het gewoon zelf ervaren.

Misschien ervaar ik wel weer dat ik de controle over mijn leven heb, dat ik de vrije wil heb om te kiezen, maar dan vanuit het geheel. Immers ook dat zijn slechts verhaaltjes, net als alles wat ik geschreven heb. Ook dat moet ik loslaten, ook dat is onzin, het zijn slechts nieuwe overtuigingen van dat wat niet omschreven kan worden.
Ik moet elke dag alles wat ik dacht te weten weer loslaten, omdat ik elke dag alles weer voor het eerst ervaar, elke dag weer een nieuwe ervaring is, waarin ik mijn verleden en mijn toekomst (=herhaling verleden) steeds meer weet los te laten.
Hoe en wat laat dan los ? Geen idee, het gebeurt gewoon, het is weer slechts een omschrijving van wat dat niet te omschrijven is. Het is alleen maar een verhaaltje.

Controle, geen controle ? Beiden een bedenksel van het duale denken.
Over sommige dingen heb je controle, over andere dingen heb je geen controle. Soms heb je controle, soms niet. Soms gebeuren dingen waar je geen controle over hebt, maar heb je het toch zelf afgedwongen, soms gebeurt dat niet.

Vrije wil ? Geen vrije wil ? Beiden een bedenksel van het duale denken.
We hebben geen vrije wil, het maken van keuzes is juist de oorzaak van het probleem. Maar ik leef gewon alsof ik een vrije wil heb, alsof ik een keuze maak. En niet “IK”, maar mijn inner-gevoel, het mysterie. Ik laat mij niet leiden. Ik kies niet voor goed of slecht, dat is weer een bedenksel van het duale denken.
Ik kies niet altijd wat goed voelt, vaak ook wat juist niet goed voelt, wat weerstand oproept. Dan doe ik iets wat op korte termijn onbehagen oproept, maar waarvan ik weet dat het het juiste is om te doen, het beste. Hoe ik dat dan weet ? Geen idee, dat weet ik gewoon.

Kom ik er later achter dat iets anders beter is ? Geen probleem. Ik maakte op dat moment de beste keus met de toen beschikbare informatie. Zat ik fout ? Geen probleem, dan doe ik het vanaf nu anders.
Daarom moet ik elke dag loslaten wat ik dacht te weten, omdat ik elke dag alles weer voor het eerst ervaar 🙂

Gisteravond las ik weer een stukje van Osho wat ik zelf ook heel erg heb ervaren. Over hoe ik gewoon dingen aanvoel, weet dat het waar is. Hoe ik uit alle onzin de zin haal, elke keer het juiste boek met de juiste informatie koos om mij op weg te helpen, mij verder te helpen. Osho omschrijft het als volgt: (hij heeft het hier over meditatie)
Je hoeft alleen maar door de 112 methoden heen te gaan en elke methode wordt in 2 regels beschreven, ga er langzaam doorheen en kijk welke methode bij jou klikt. Probeer deze dan uit. Hoogstwaarschijnlijk is dat dan de methode. Als je er bij toeval niet in slaagt kijk dan nog eens opnieuw. Misschien dat een andere methode meer indruk maakt. Maar voor de hele mensheid zijn alle methodes aanwezig. En wanneer je bij een methode beland die bij jouw weg past, licht er onmiddellijk iets op in je wezen ! Je mind valt stil , maar omdat je eigen kloppende hart je zegt: Dit is de methode voor mij !

(weten zonder na te denken, weten door te voelen → het volgen van je inner-gevoel)