Categorie: Dagboek 9.8

Een andere sleutel is controle, zoals controle over wat we kiezen. Zelfde verhaal.
Maar ja, controle is er uiteindelijk omdat we iets begeren. Alleen met begeerte is er de illusie van de juiste keuze moeten maken.

Ik ben de oneindige nonlokale bron waarin alles plaatsvind en van waaruit alles gebeurt. De oorsprong van begeerte, van intentie. De scheppende bron.
Begeerte komt of uit mij de bron, of uit het ego. Als het er eenmaal is , is er geen controle meer over. Er hoeft echter niet naar gehandeld te worden. Ervaar de begeerte, doe er niks mee en laat het vanzelf wegebben.
 
Controle is er niet. Er is geen controle over iets. Ik ben de controle zelf. Als in de schepper van intentie en begeerte die het begin is van het egomechanisme.
Het ego heeft een eigen wil en begeerte.
Ik ben het goddelijke , de bron waarin het zich afspeelt. (en uiteraard is ook dat niet waar)
 
De valkuil is het in automatisme blijven voeden van begeerte en intentie. Onbewust.
Begeerte naar verlichting, een bepaald iemand zijn (goed of verlicht iemand) , een bepaalde ervaren , een gevoel etc.
 
Daarom kan ik het niet fout doen. Ik ben de bron van alles en het enige wat ik behoef te doen is het niet meer te doen.
(meditatie->leren niets doen)
 
Dat kan alleen als ik er helemaal klaar mee ben. Met alles.
 
Valkuil: Controle komt niet voort uit inspanning, controle komt voort uit ontspanning.
Totale controle is totale ontspanning.

Wat als het universum dat volledig uit energie bestaat tevens uit informatie bestaat. Dat energie (volgens string-theorie door op snaren die op verschillende manieren trillen) informatie is en dus een groot geheel van interactie van informatie. Dan zou je kunnen zeggen dat het universum zelf ook een vorm van denken heeft.
Het ego is energie, het geheel is energie en ook onze hersenen. Dat zou betekenen dat het niet alleen gaat om de verhalen, de interpretatie van ons denken. Maar dat alle drie de systemen op hun manier kunnen denken en verschillende dingen willen en in conflict met elkaar zijn. (wat stress, ongemak, lijden oplevert)
 
Ik kan mij herinneren dat ik heb geschreven: Het geheel moet leren, beseffen. Ik weet de dingen al voordat ik ze ervaar bv.
 
Ik heb lang geprobeert uit te vogelen wat ik nou zou willen en concludeerde dat ik dat niet kon weten. Op zich is dat waar, immers je weet pas wat je echt wil als je het doet. Maar dat komt omdat er geen IK is die iets wil. Er zijn meerdere systemen die wat willen en op het moment dat je het doet weet je welk systeem heeft bepaald. Als we ons identificeren met een ander systeem zeggen we dat we dingen doen die we niet willen. Slechts een verkeerd zelfbeeld.
Daarom is er geen “IK wil”, is er geen IK. Er is niks dat bepaald. Ik geloof dat ze zeggen dat het onze neo-cortex is die alle informatie probeert te verwerken en te beslissen welke informatie gevolg moet worden door actie. Maar dat is slechts een illusie. Het wordt net zo goed bepaald door het lichaam, door de omgeving , ego, etc.
Het ego voelen we en bepaald hoe we ons voelen en dat bepaald ons geluk en dus laten we ons leiden door het ego, zijn we een slaaf van het ego. Het is iets concreets. Iets waar we een verhaal aan kunnen koppelen.
Maar het echte pure weten, heeft geen lokatie, is niet te voelen of te interpreteren. Het is gewoon, het weet gewoon. Het leert door dingen fout te doen, door gewoon te proberen, door te doen. Door een samenwerken van alle informatie, maar niet alleen in onze hersenen, onze denken, maar als geheel.
Hoe weet je dan wat je moet doen ?

Die vraag is niet te beantwoorden. Het is niet te voelen, te begrijpen of op enige manier uit te leggen. “Hoe weet je dat dan ? ”  Geen idee. Ik weet het gewoon.
 

Blijft vreemd, je steeds weer opnieuw te beseffen: “ik ben er al”
 
Ik snap opeens waarom ik mij (nog steeds) zo kan irriteren aan domme mensen.
Het is niet alleen de acceptatie dat ik slimmer ben. Ik merk dat ik mij ook irriteer aan het feit dat mensen uit politieke correctheid niet durven zeggen dat bv onze vrije democratische cultuur superieur is aan niet vrije ondemocratische culturen.
Of culturen met weinig geweld superieur is aan culturen met veel geweld.
 
Het is het besef dat mijn werkelijke zelf gewoon zoveel beter en dus superieur is aan mijn tijdelijke ik, mijn valse zelfbeeld.
Maakt dat mij beter dan andere mensen ? Ja en nee. Zolang ik leef vanuit mijn werkelijke zelf ben ik beter dan andere mensen die vanuit hun tijdelijke zelf leven.
Maar dat is niet we ze werkelijk zijn, het alleen maar hun valse zelfbeeld. Het is slechts onbewustheid. In feite zijn we gewoon hetzelfde.
 
We bestaan gewoon uit vele processen, die allemaal tegelijk bezig zijn, met elk hun eigen functie. Als we leven vanuit ons ego dan beperken we onszelf tot een nog zeer primitief destructief denk mechanisme die veruit minderwaardig is aan het grote geheel van wie we werkelijk zijn. Een samenwerking (zonder strijd, stress en lijden) van alle processen samen.
 
Grappige is dat dat ook zou werken voor de mensheid als geheel. Een samenwerkend organisme.
(dus een vrije directe democratie waarin de vrijheid, integriteit en veiligheid van het individu boven al het andere staat. (religie, idealen en ideeen))
 
Verlichte mensen zijn dus niet beter dan andere mensen zijn. Ze zijn beter dan andere mensen denken wie ze zijn.
Mijn werkelijke ik is beter dan wie ik denk te zijn. Dat is grappig omdat ik heel lang heb vastgehouden aan mijn tijdelijke ik/ego omdat ik geen vertrouwen had in mijn werkelijke ik. M.a.w. het ego (IK) heeft geen vertrouwen in mijn werkelijke ik, vandaar die drang naar controle, de illusie van motivatie etc. Totdat ik inzie hoe inferieur mijn ego is t.o.v. de potentie van mijn eeuwige zelf.
Het ego mechanisme dat dan oplost en onderdeel wordt van het geheel.

Bizar hoe subtiel ik mijzelf voor de gek kan houden. Ik streef dan misschien niet op een directe manier verlichting na, maar wel op een indirecte manier.
Ik probeer nog steeds te beslissen wat het juiste is om te doen op basis van mijn ideeën over verlichting. Dit omdat ik nog steeds een goed gevoel nastreef. Niet nu en niet zoals gemiddelde mensen dat doen, maar ik laat mij in mijn beslissingen wel nog steeds leidden door een doel, een doel op basis van een idee over verlicht zijn, over innerlijke vrede. Het is nog steeds een vorm van controle. Hoe subtiel ook.
 
Het mysterie is superieur over het begrijpen. Het onbekende over het bekende.
Er is niks.

Vrijheid is een illusie, net als verlichting. Vrijheid bestaat alleen tegenover het idee gevangen of slaaf te zijn. Het ene idee tegenover het andere.
Werkelijke vrijheid bestaat niet, net zoals er in werkelijkheid niks bestaat t.o.v. de ideeën die we hebben. Slechts zelfverzonnen idealen die we nastreven, maar niet werkelijk kunnen bestaan anders als idee in ons hoofd.

Proberen het te voelen, te snappen, te weten, te herkennen, te ervaren, erop te wachten.  Allemaal ego, onzinnig.
Er is niks.

Het niks is niet te ervaren. Er is nml niks om het niks te ervaren haha.
 
Het nastreven van een goed gevoel is hetzelfde als jezelf constant proberen te verbeteren, te perfectioneren.
Ik identificeer mij met wat ik voel, wat ik ervaar (beïnvloed door mijn overtuigingen). Ik probeer mijzelf constant te verbeteren zodat ik een betere ervaring krijg. Dat is iig de overtuiging.
 
Uiteraard komt de behoefte om mijzelf constant te verbeteren uit het zelfde mechanisme en dus houd ik de onbalans daarmee juist in stand.
Dat betekent Uiteraard niet dat ik alles bij het oude laat. Ik leer en train dagelijks. Mijn motivatie is echter niet meer het krijgen van een beter gevoel, beter leven, of om een beter persoon te zijn. Ik doe iets niet omdat het goed voelt, (het bekende euvel bij mensen, dat ZE denken dat ZE alleen moeten doen wat goed voor hun voelt) of juist proberen via opoffering iets te bereiken, omdat ik dan het gevoel heb dat ik het verdient heb.
Dat zijn allemaal slechts verhalen.
 
Wat voor zin heeft het immers om aan je zelf te werken als er geen zelf is.

Wat is nou de echte oplossing voor dit alles?
Die is er niet, er is nml geen probleem.
 
Ik betrap mijzelf erop dat ik nog steeds constant bezig ben met het opdoen, creëren of willen ervaren van ervaringen. Via uitstapjes, tv, poker, dansen, andere mensen. Uiteraard gaat het niet om wat ik doe, maar waarom. Ik betrap mijzelf erop dat ik indirect een goed gevoel wil creëren door te doen alsof ik gewoon ben (gewoon zijn) terwijl ik dingen ervaar. Ik hou mijzelf weer voor de  gek.
Leven is beleven, was altijd mijn motto.
Dat is waar ik altijd van genoten heb, wat mij gelukkig maakte. (wat betekent; wat mij tijdelijk een goed gevoel geeft)
Ik dacht dat ik dat nu anders invulde dan vroeger, maar dat is niet zo. In de kern gaat het nog steeds om hetzelfde. Iets willen ervaren. (een goed gevoel)
Door iets te ervaren, via dansen, piano spelen, Online poker, wandelen, sociale contacten etc. Dacht ik te leven. Had ik een excuus om mijn leven als positief te beoordelen. (ook naar anderen toe).
 
Maar vandaag had ik weer dat gevoel: “ik ben er klaar mee.” Daarna dacht ik, ik ben er klaar mee om er klaar mee te zijn.
Klaar met de onzinnige dingen die ik doe. Ik ging nadenken hoe ik dan mijn tijd, mijn leven moest invullen. Toch maar weer op vakantie naar de bergen en een weekje niks en alleen wandelen? Of gewoon weer dingen laten vallen, zoals poker.
Ik betrapte mijzelf erop dat ik veel dingen nog doe omdat ik geloof dat het mij iets brengt, wat oplevert. Zat bv ook weer te denken om actief op zoek te gaan naar een vriendin omdat ik dacht dat ik daar behoefte aan heb. Maar ik deed er niks mee omdat ik toch onbewust ook wel aanvoelde dat er iets niet klopte.
Wat niet klopt is dat ik nog steeds probeer te leven, dat ik nog steeds probeer te ervaren, probeer te creëren.
Eigenlijk probeer ik nog steeds een mooi verhaal van mijn leven te maken. Leven in totale vrijheid, genietend van de simpele dingen in het leven. Dansen, wandelen, mooi weer, mensen, spel, series, boeken, filmpjes etc.
Totale vrijheid is onzin. En schitterend leven is onzin. Constant maar genieten van alles wat ik doe is onzin. (toch deed ik dat soort van afgelopen jaren, en soort van constant wel tevreden zijn)
Als ik heel eerlijk naar mijzelf ben legde ik nog steeds verantwoording af naar mijzelf over wat ik doe en voel, hoe ik leef.
Gewoon niks, kan of kon ik nog niet accepteren.
(alleen momentjes via meditatie bv)