Werkelijke zelf superieur aan tijdelijke ik.

Blijft vreemd, je steeds weer opnieuw te beseffen: “ik ben er al”
 
Ik snap opeens waarom ik mij (nog steeds) zo kan irriteren aan domme mensen.
Het is niet alleen de acceptatie dat ik slimmer ben. Ik merk dat ik mij ook irriteer aan het feit dat mensen uit politieke correctheid niet durven zeggen dat bv onze vrije democratische cultuur superieur is aan niet vrije ondemocratische culturen.
Of culturen met weinig geweld superieur is aan culturen met veel geweld.
 
Het is het besef dat mijn werkelijke zelf gewoon zoveel beter en dus superieur is aan mijn tijdelijke ik, mijn valse zelfbeeld.
Maakt dat mij beter dan andere mensen ? Ja en nee. Zolang ik leef vanuit mijn werkelijke zelf ben ik beter dan andere mensen die vanuit hun tijdelijke zelf leven.
Maar dat is niet we ze werkelijk zijn, het alleen maar hun valse zelfbeeld. Het is slechts onbewustheid. In feite zijn we gewoon hetzelfde.
 
We bestaan gewoon uit vele processen, die allemaal tegelijk bezig zijn, met elk hun eigen functie. Als we leven vanuit ons ego dan beperken we onszelf tot een nog zeer primitief destructief denk mechanisme die veruit minderwaardig is aan het grote geheel van wie we werkelijk zijn. Een samenwerking (zonder strijd, stress en lijden) van alle processen samen.
 
Grappige is dat dat ook zou werken voor de mensheid als geheel. Een samenwerkend organisme.
(dus een vrije directe democratie waarin de vrijheid, integriteit en veiligheid van het individu boven al het andere staat. (religie, idealen en ideeen))
 
Verlichte mensen zijn dus niet beter dan andere mensen zijn. Ze zijn beter dan andere mensen denken wie ze zijn.
Mijn werkelijke ik is beter dan wie ik denk te zijn. Dat is grappig omdat ik heel lang heb vastgehouden aan mijn tijdelijke ik/ego omdat ik geen vertrouwen had in mijn werkelijke ik. M.a.w. het ego (IK) heeft geen vertrouwen in mijn werkelijke ik, vandaar die drang naar controle, de illusie van motivatie etc. Totdat ik inzie hoe inferieur mijn ego is t.o.v. de potentie van mijn eeuwige zelf.
Het ego mechanisme dat dan oplost en onderdeel wordt van het geheel.