Categorie: Dagboek 9.8

Ik creëer niet alleen de ervaring, ik creëer ook iemand die dan de ervaring ervaart en beoordeeld. Beide vanuit de dualiteit en dus altijd in conflict.
Ik probeer beide te controleren en te beïnvloeden. Ik probeer mijzelf te ontwikkelen om te genieten van alle ervaringen en ik probeer alle ervaringen goed te maken zodat het makkelijker is om van te genieten.
Een onzinnig proces.

Tijdens mijn 50min ochtendmeditatie krijg ik opeens het besef dat ik heel goed weet wat ik wil. Dat ik al die tijd mij teveel heb laten leidden door bepaalde overtuigingen, door bepaalde gevoelens cq emoties cq ego.
Vooral overtuigingen over vrijheid, iets willen bereiken door iets te doen. Bepaalde ideeën na te streven. Bepaalde ervaringen.
 
Maar ik weet heel goed wat ik wil. Maar om een of andere reden kon ik mijzelf wijsmaken mijn vluchtgedrag te volgen vanwege de verhalen dat ik er toch niks aan kan doen. Dat ik het niet mag willen. Dat het vanzelf moet gebeuren etc. Dat door er mee bezig te blijven ik mijzelf juist saboteer.
Dan was ik er weer klaar mee.
 
Maar ik interpreteerde het weer verkeerd. Ik ben klaar met mijn vluchtgedrag, bezig zijn vanuit het ego mechanisme. De interne processen die ik nog steeds spiegelde op extern gedrag. Probeerde ik intern dingen te bereiken door extern dingen te bereiken. (zoals volledige vrijheid)
 
Ik hield mij weer bezig met oppervlakkige dingen als dingen goed kunnen. Zoals goed kunnen dansen, goed kunnen pokeren, goed kunnen piano spelen, vrienden kunnen maken (op basis van mijn ideeën over vriendschap) . Door iets te doen, door iets te bereiken, kon ik mijzelf geven wat ik dacht nodig te hebben. Ik weet al jaren dat dat onzin is. Hoe kan ik dat dan toch blijven doen? Kennelijk had ik het gewoon niet door. Deed ik het omdat dat nou eenmaal is wat het ego doet en het vanzelf wel zou stilvallen. Wat natuurlijk gedeeltelijk waar is.
Maar ik ging er in mee omdat ik er in mee wilde gaan. Dat was makkelijker, leuker en deed mij meer genieten van het leven.
De frustraties etc waren altijd maar kort.
Kennelijk is dat weer een fase van aanpassing waarin het weer een tijdje duurt voordat ik doorkrijg dat het mij niks kan brengen.
Dat ik moet beseffen dat ik niks nodig heb, dat er geen probleem is. Maar net doen alsof er geen probleem is en er gewoon in mee te gaan is mijzelf weer voor de gek houden.
 
Er is een probleem, maar ik weet de oplossing. (volgen Inner-weten) Dus is er geen probleem.
Ik kan niet volledig vrij zijn, ik ben een slaaf van het proces. Dus geen slaaf van het ego zelf, maar een slaaf van het proces waarin het ego volledig wegvalt.
Het proces van het omarmen van het niks.
 
Ik maakte mijzelf wijs dat het zo wel goed is, dat ik er al was. Ik kan niet anders dan er al zijn. Maar dat is weer waar en niet waar tegelijk.
Het komt erop neer dat ik teveel mijn verhalen en de emoties die ik voelde (die ik verwarde met “mijn gevoel” die ik behoor te volgen) ging volgen. Ipv te blijven leren mijn Inner-weten te volgen.
 
Het is alles of niks.
Maar doen wat ik (denk te) wil is geen vrijheid, is geen oplossing, is geen verlichting.
 
Streven naar volledige vrijheid is mijn ego wat vrij wil zijn van het proces!
Nu ik dit zo aan het schrijven ben valt het kwartje opeens. Nu pas besef ik hoe ik niet mijn Inner-weten volgde, maar mijn ego. Die innerlijke drang naar vrijheid is niet mijn drang naar verlichting die ik al heel lang heb. Het was iets wat ik echt voelde, en gevoel wat ik voelde, een emotie, het is het ego.
Mijn drang naar volledige vrijheid interpreteerde ik als een drang om vrij te zijn van mijn ego, om geen slaaf meer te hoeven zijn van mijn emoties. Om eindelijk te kunnen doen wat ik wil wanneer ik het wil.
Een verhaal van het ego dat vrij wilde zijn van het proces om volledig weg te vallen, volledig de controle te verliezen. Om te blijven leven, hoe subtiel ook. Het vertelde mij hoe leuk het mijn leven maakte, hoe ik het naar mijn zin had. Hoe ik (bijna) altijd tevreden was. Dat ik altijd vrolijk was, altijd aan het genieten was.
 
Maar ondertussen ging het proces door, het is immers waarschijnlijk niet meer te stoppen. Hierdoor bleef ik streven naar volledige vrijheid. Niet door hebbende dat dit alleen de vrijheid van het ego was die het proces wilde stoppen. Dan was ik er weer klaar mee. Mijn interpretatie die ik geloofde.
 
Nu is dit ook weer een interpretatie, nu geloof ik dit weer. Via logica is er niet uit te komen. Blijf ik vast zitten in de paradox van het denken. Maar niet alleen het denken. Ook de paradox van het voelen.
Maar om de paradox van het voelen te doorzien, moet het denken dit interpreteren. Dit opent weer de mogelijkheid om mijzelf voor de gek te houden.
 
Maar het proces gaat door, het is niet te stoppen. Het is slechts uitstel van wat onvermijdelijk is.
 
(dat is tevens een excuus wat ik gebruik om mee te gaan in mijn vluchtgedrag. Het beloont mij op korte termijn via een goed gevoel en ik overtuig mijzelf ervan dat het mij weinig kost, alleen een beetje uitstel van iets wat toch wel gaat gebeuren.)
 
Samenvattend zaten/zitten 2 overtuigingen mij in de weg.
De overtuiging dat ik volledige vrijheid wilde, dat dat mijn bevrijding zou zijn, mijn verlichting. (een truc van het ego)
De overtuiging dat het niet erg is om op korte termijn mee te gaan in vluchtgedrag omdat ik er verder toch niks aan kan doen, het vanzelf moet gebeuren, het proces vanzelf doorgaat.
(wat waar een niet waar is tegelijk)
Jaren geleden schreef ik dat ik het wel kan blokkeren. Dat kan ik nu niet meer. Dus maakte ik mijzelf wijs dat het dan allemaal niet meer uitmaakt. Maar ik kan het nog wel uitstellen. Kennelijk heeft mij dat van alles opgeleverd en om eerlijk te zijn vond ik het ook leuk om te doen. Het geeft immers een goed gevoel. Maar ik ben nu daar aangekomen dat er het besef is, dat dat niet meer opweegt tegen de kosten van het uitstel. Dat het mij nooit kan brengen wat ik echt wil.
 
Het uitstel gedrag vind ik eigenlijk ook niet erg omdat het niet echt in de weg zit. Het is/was mijn drang naar volledige vrijheid wat mij dwars zit/zat. Wat mij soms frustreerde. Nu pas snap ik die frustratie. Het was slechts weer een illusie wat mij afhield van wat ik echt wil. :-)) (zonder te weten wat dit is hahaha)
 
Wees gewoon een slaaf van het proces. Dat wordt geïnterpreteerd als opoffering, beperkend, zonde, vreemd, niet productief, niet genietend, niet echt leven. Als de connectie met de wereld, met anderen verliezen. (terwijl ik juist geloof op zoek te zijn naar die connectie-> ego)
Nee, ik kan niet normaal leven en van alles willen en bereiken en tegelijk verlicht zijn. Dat is juist het eeuwige conflict.
Het is geen echte bevrijding, want de illusie kan nooit vrij zijn.
Punt is dat gevangen zijn, slaaf zijn van het proces, slechts een interpretatie van het denken is. Het is alleen een probleem als ik blijf vasthouden aan mijn ideeën over hoe mijn/het leven zou moeten zijn.
Als ik al mijn overtuigingen, mijn ideeën loslaat, dan ook mijn  ideeën over vrij zijn en verlicht zijn. Over wat ik zou moeten ervaren, of zou willen ervaren. Etc.

Het ego bestaat uit de krachten van zelfbehoud en zelfvernietiging, die beide in realiteit hetzelfde zijn.

In feite vlucht ik nog steeds voor mijzelf hahaha. Weird 🙂
 
Kiezen waar ik wel of niet naar moet luisteren, kiezen wat ik wel of niet het beste kan doen gebeurt natuurlijk altijd vanuit het duale denken. Vanuit een voorkeur, vanuit een doel (een goed gevoel) .
Leren mijn Inner-weten te volgen is daar wanneer ik stop met kiezen.

In feite is het kiezen voor (het) niks.
(zonder het iets af te wijzen)
 
Degene die dit dagboek heeft geschreven houd op met bestaan. Daarmee komt ook het einde van dit dagboek.

Het enige wat ik nog afwees is het proces zelf. (wat de realiteit is)

Zat gisteravond een lezing van Alan Watts te beluisteren via youtube. Hierin vertelt hij over hoe ademhalen automatisch gaat en ook iets is wat je zelf kan doen. Beide is mogelijk.
Maar dit zal voor meer processen gelden, zoals denken, bewegen etc.
Is het verschil alleen interpertatie ? Het is niet een gedachte, het is een gevoel. Dus op het niveau van gevoel is er soms een gevoel van controle en soms gaat het automatisch.
Is dit interpretatie zonder denken ? Waarschijnlijk moet dit even bezinken voordat ik het snap.

Waarom neem ik mijn (tijdelijke) zelf zo serieus ? Waarin neem ik het proces zo serieus? Ook dat is gewoon het leven.
Net als het leven zelf is dat ook gewoon een grote grap hahaha.
 
De enige reden dat ik er zo’n belang aan hecht is omdat ik het zelf belangrijk maak, op basis van ideeën die ik mijzelf weer wijsmaak en dus belangrijk maak. Het is dus niks anders als mijzelf weer betekenis geven.
Wat een onzin 🙂
 
Het proces van verlichting is ook een grote grap en verder totaal onbelangrijk. Haha.
 
(dat geld dus ook voor de ander. Daarom neem ik de ander serieus en vind ik hun proces belangrijk. Alhoewel. Ik denk eerder dat ik mijzelf en mijn proces zo belangrijk vond, omdat ikzelf het goede voorbeeld moest geven (en zo geef ik mijzelf betekenis) en mij verplicht voel anderen en hun proces serieus te nemen. Want dat is wat ze graag willen, dat is waarmee ik ze gelukkig lijk te kunnen maken. Hahaha.
Een illusie natuurlijk.)
 
Het is gewoon een nieuwe invulling aan het leven geven. Dan zeg ik tegen mijzelf, het leven en mijzelf niet meer serieus te nemen, maar daarmee houd ik mijzelf voor de gek. Dat geld alleen t.o.v. de oude situatie, want ik heb het gewoon een nieuwe invulling gegeven. Het leven een nieuwe invulling en dus een nieuw doel gegeven hahaha.
 
Paradoxaal gezien is er een goede kans dat dat ook gewoon een onderdeel van het proces moet zijn hahaha.

Wat is daar gewaar van ?
Ik ben gewaarzijn ?
Er is niks, niks is altijd onbekend en dus altijd nieuw.
Is het te herkennen ? Nee, want het is altijd nieuw en onbekend. Het is als zodanig te herkennen.
 
Ik kan niks doen, ik ben alleen gewaar.
Het is niet alleen een vertrouwen in mijzelf, maar ook een vertrouwen in de ander.
Wees gewaar hoe de ander het proces doet (en is).
Ik heb de overtuiging van zelf sabotage door het ego. Maar het einde van het ego, van het proces is onvermijdelijk. Als ik de zelf sabotage niet voed kan ik geheel op het ego vertrouwen zichzelf te laten gaan, zichzelf oplossen in het geheel.
 
Ik heb geleerd mijzelf, het geheel te vertrouwen. Nu moet ik ook de ander, het ego vertrouwen.
Dan is er ook acceptatie van de ander.
Vertrouwen in het proces.
Daarmee ook het vertrouwen in het proces van andere mensen. (dit heb ik meestal nog niet)
 
Alles waar ik gewaar van ben is de ander. Ik ben niks.
 
Het is ook logisch om vertrouwen te hebben in de ander. Immers het is niet ik die zoekt. Het is de ander (tijdelijke ik) die zoekt. De behoefte is van de ander. De “ik wil” is van de ander. Het is het proces van het ego, van de ander. Ik ben slechts gewaar.