Categorie: Dagboek 9.2

Begin eindelijk de identificatie los te laten. Dit betekent dat ik niet meer identificeer en label wat er in mij omgaat. Dat ik niet meer datgene wat identificeert identificeer als “dat ben ik” .  Letterlijk.
Ik begin ook eindelijk te beseffen dat die inner-vrede die ik zo hard zocht helemaal niet afhankelijk is van hoe ik me voel. Het is geen gevoel, niet iets dat je kan voelen. Het is er gewoon, ongeacht hoe ik me voel. Het gaat buiten mij om, buiten mijn Inner gevoel of de energie die zijn evenwicht vind.
Ik geloofde altijd dat die inner-vrede afhankelijk was van een inner-evenwicht op het gebied van energie, gevoel etc, maar het staat er helemaal los van. Slechts weer een overtuiging die die inner-vrede in de weg stond.
Het is slechts een omschrijving van iets wat er in werkelijkheid niet is. Het is slechts dat waar alle tumult zich afspeelt en zelfs dat is niet waar.

Alhoewel ik de ervaring heb gehad dat de identificatie minder werd en werd losgelaten en ook even het gevoel heb gehad dat er geen controle is -> dat ik doe wat ik doe omdat ik niet anders kan. (daarom nutteloos om boos op jezelf te zijn, vergeef jezelf want je kon niet anders) .
Ik zit al heel lang vast tussen 2 gedachten, waarvan de een zegt, ga er nu eens volledig voor ! De ander zegt, er kan niets gedaan worden, want er is niks. Het evenwicht komt vanzelf.
Maar tevens heb ik ook ervaren dat de inner-vrede er is onafhankelijk van het tumult, onafhankelijk van een eventueel evenwicht. Dus dan is wachten op een evenwicht net zo zinloos.
Ik heb ook het idee dat ik wel langzaam dichterbij kom, maar tevens ook vastzit. Dat ik teveel mee ga in het onbewust zijn en identificatie met het ego-mechanisme. Dat als ik bezig ben met het analyseren van de financiële markten en als ik bezig ben met interactie met andere mensen , dat ik dat doe vanuit het ego. Dat die behoefte aan controle er dan sterk is. Dat het analyseren iets is wat IK doe en moet doen. Dat IK de controle nodig heb om op een bepaalde manier te reageren zoals mensen (de maatschappij) dat verwachten, om mij niet teveel te vervreemden.
In mijn relatie met Sjoukje had ik dat toch ook sterk, vandaar mijn gevoel dat ik niet mijzelf durfde te zijn bij haar. Ik wilde constant vanuit het ego, vanuit mijn denken reageren om een gewenste reactie te geven waardoor ze zich niet gekwetst zou voelen.
 
Terwijl ik dit tik, weet ik de onzin ervan. Dat mensen en Sjoukje zich toch wel gekwetst voelen (wat ook blijkt) ongeacht wat ik doe. Dat ik mezelf voor de gek hou en op subtiel niveau vast blijf houden aan die controle, aan de illusie van de wereld waarin ik denk te leven. Waar ik dingen doe en bereik en de controle heb en gemotiveerd blijf. Dezelfde vicieuze cirkel als bv 3 jaar geleden alleen op een iets dieper niveau, iets subtieler, maar wel hetzelfde. Alsof ik nog steeds op dezelfde plek ben als bv 3 jaar geleden. Mezelf voor de gek houdende , identificerend met het ego-mechanisme, wachtend op een evenwicht (verlossing), terwijl dit allemaal onzinnig is.
 
Maar niks doen, kan ik niet letterlijk nemen. Want dan blijf ik vast zitten in die vicieuze cirkel, die is immers oneindig en zal nooit stoppen. Die cirkel blijft draaien in die inner-vrede, het bewustzijn.
Een half jaar geleden ofzo, mediteerde ik 1,5 uur en 2 keer een uur en voelde ik steeds meer die connectie, snakte ik er zelfs naar. Ergens is die overtuiging er gekomen dat het vanzelf wel komt, ongeacht wat ik doe. Wat op zich wel klopt, echter moet ik het dan wel bewust doen. Bewustzijn terwijl ik het doe. Dat is de clou, ik kan veel dingen nog niet echt bewust doen. De drang bij bepaalde activiteiten, analyseren beurs en interactie met andere mensen is te groot om er niet op te reageren. Dus blijf ik vasthouden aan dat ego-mechanisme.
Het maakt idd niet uit wat ik doe, zolang ik het bewust doe. Bewust ben (want bewustzijn is niet iets wat je kan doen, het is wat je bent) ,echter kan ik heel veel nog niet doen en bewust zijn.
Door te blijven vluchten in die activiteiten waarin ik niet genoeg bewust kan zijn, blijf ik vasthouden aan dat ego-mechanisme, blijf ik mijzelf ermee identificeren en hou ik het wiel draaiende. Zo blijf ik subtiel de controle houden en hoef ik niet volledig los te laten. Blijf ik dingen begrijpen, want ik denk het ego-mechanisme te kunnen begrijpen of al te begrijpen in plaats van het mysterie van het niet begrijpen te omarmen.
Ik denk nog steeds te weten waarom ik dingen doe, ook omdat ik een antwoord wil blijven geven aan mensen die daar natuurlijk naar blijven vragen en hoe het met mij gaat.
Ik wil te eerlijk zijn, ik wil geloven in wat ik zeg tegen mijzelf en anderen. Mensen kunnen dat niet begrijpen als ik echt eerlijk ben. Als ik constant zal antwoorden “weet ik niet” , of ik vind de vraag onzinnig. De vraag “hoe was je dag? ” , “hoe gaat het met je ” ze komen mij onzinnig over. Dingen gaan zoals ze gaan en dat heeft niks met mij te maken.
 
Eerlijk zijn is geloven in wat je zegt en jezelf vertelt. Maar ik kan de waarheid niet vertellen, dus zolang ik mijn gedachten geloof, zolang ik blijf geloven in wat ik mezelf vertel en wat ik anderen vertel, blijf ik geloven in een leugen en blijf ik mijzelf voor de gek houden.
Ik kan geen eerlijk persoon zijn, het enige wat ik kan is liegen.
 
Omdat ik geloof en identificeer met mijn fictieve ik, met mijn “persoonlijkheid”, maakt dat het nog niet echt. Maakt me dat niet eerlijk en oprecht, ook niet naar anderen toe. Steker nog, hierdoor lieg ik juist meer, omdat ik niet mijzelf durf te zijn en mijzelf verloochen. Ik kan niet anders als liegen en toneelspelen, er is geen andere manier van communicatie op oppervlakkig niveau. Communicatie op een dieper niveau gaat zonder woorden en dingen doen, dat is door er gewoon samen te zijn, dat is het enige wat echt is.
Dat is wel de connectie die ik het sterkste voelde met mijn HSP exen. Gewoon samen op de bank zitten, of wandelen en verder niks, gewoon voelen dat het goed is. We verpesten het door dingen te gaan doen voor elkaar. We houden van elkaar ondanks de dingen die we voor elkaar denken te doen.
 
Ik zou weer willen de overtuiging los te laten dat het evenwicht vanzelf komt, echt willen beseffen dat het een eeuwig draaiend wiel is. Dat ik er volledig voor ga en dus de hele dag bewustzijn ben, ook tijdens mijn activiteiten. Dat ik niet in mijn “IK” hoef te gaan bij sommige dingen die ik doe, zoals salsadansen (controle over bewegingen en nadenken wat ik ga doen tijdens het dansen) , interactie met andere mensen (zo reageren dan andere mensen het prettig vinden) en analyseren van de financiële markten (actief denken en beslissingen nemen) .
Ook dat moet ik leren loslaten.
Het gaat volgens mij om de balans van bewustzijn en onbewustzijn in het proces. Hoe meer onbewustzijn, hoe langzamer het gaat. (wat op zich logisch is) . Omdat meditatie de beste methode is om gewoon te zijn, is dat gewoon veel nodig, voor mij persoonlijk dan, omdat ik dan het wel durf te zijn. Want dat is het ook, gewoon het lef hebben om bewust te zijn in alles wat ik doe, dus zonder controle, motivatie en wetende wat ik hierna ga doen.
Het is niet wachten op iets, er gaat niks gebeuren, er is immers niks. Het is gewoon doen. Gewoon bewustzijn.
(beseffende dat bewustzijn niet iets is wat je kan doen 🙂

Wat een domme valkuil, hoe ik mezelf voor de gek hou; overtuigd dat “IK” bewust moet zijn van iets hahaha, de onzinnigheid.
 
Speuren en opletten en voelen of IK wel bewust ben van het ego mechanisme, constant oordelend of dat wat ik ervaar wel daar hoort te zijn, of losgelaten dient te worden.
Verlicht zijn of niet, verlicht voelen of niet, gelukkig zijn, vredig zijn, het zijn allemaal oordelen van het denken, concepten die we zelf creëren.
 
Ervaren zonder te oordelen wat er ervaren wordt.
(geen goed of slecht of willen of hopen of nastreven)
 
Alles wat ik denk te zijn is een illusie, ik besta niet.

Ik blijf maar vasthouden aan iets, om iets te voelen, hoe klein ook. Om iets te voelen, ook al is het negatief, niet prettig. Als er maar iets is om het gevoel te hebben dat IK leef, dat IK ergens de controle over heb, niet hoef te sterven. Vasthouden aan iets wat de beslissingen neemt.
Als ik weet dat iets gaat verdwijnen of behoort te verdwijnen, een illusie is, dat het dan vervangen wordt door iets anders. Alsof IK in contact moet komen met de realiteit, op zoek is naar wat wel echt is. (de waarheid) een onmogelijke opgave, onzinnig.

Het hiernu bestaat niet, alleen een constant stromende rivier van het universum.

Meditatie, meditatie, meditatie.

Wachten op verlichting, op evenwicht is een vorm van zelfafwijzing.
 
Bepaalde behoeften bevredigen (anders dan dorst/eten etc) , een gevoel bevredigen, omdat je dat interpreteert als “ik wil” is een vorm van zelfafwijzing. Zo van dat gevoel moet bevredigd worden zodat het er niet meer zal zijn.

15:00
 
Het is nutteloos om dat waar we ons fictieve zelf op spiegelen, dat waar we ons mee identificeren af te wijzen. (bepaalde gevoelens, ervaringen,lichaam etc) Immers dat is gewoon een vorm van zelfafwijzing, er hoeft niks te verdwijnen of te veranderen om het ego te laten verdwijnen, alleen het denken dat iets ervaart en zegt “dat ben ik”.
Een overtuiging die zelfdestructief is. Echter dat laten volgen door de overtuiging “dat ben ik niet” is een zelfafwijzing en dus ook destructief.
Je kan dan vast komen te zitten in een vicieuze cirkel en gaan identificeren dat wat identificeert om daarna het te identificeren als niet-ik waarmee je dus jezelf afwijst. Een paradoxale vicieuze cirkel waar niet uit te komen is via het denken.
Zie de onzin ervan en het zal stoppen. Geef de verslaving op en het zal stoppen.
Maar net als verslaafden doen dien je eerst te accepteren. “ik ben verslaaft”, “ik doe onzinnige dingen”. Vergeef jezelf, accepteer het en laat het toe terwijl je er bewust van bent dat het gebeurd. Soms zal je er om lachen, lachen om de onzin ervan. Het hoeft je niet nu los te laten, neem de tijd ervoor. Het laat je vanzelf los.
Maar houd jezelf niet voor de gek door erop te wachten, door erin mee te gaan en te denken dat het vanzelf wel zal stoppen. Meditatie is een manier om je verslaving op te geven, minder sterk te maken. Als je blijft doen, blijft het mechanisme sterk en eeuwig draaiend. Train in het niet-doen en het wiel zal stoppen.
 
Ik heb ook de overtuiging dat als dat waar ik mijn fictieve ik op spiegel -> mijn ego, als de blokkade en energie die ik ervaar verdwijnt, dat dan ook mijn behoefte naar controle en willen zal verdwijnen. Alsof het de oorzaak is van mijn ego mechanisme, de oorzaak van mijn wil naar controle en behoeftebevrediging. Maar het is meer het gevolg natuurlijk.
Weer verzinnen van een oorzaak, een begin. Er is niks.

16:00
 
Belangrijke les ook nog van mijn relatie met Sjoukje.
Het is zinloos om je liefde aan anderen te geven en te verwachten dat het hun leven beter/gelukkiger zal maken. Ze zeggen daar hard op naar zoek te zijn, maar als je ze geeft waarom ze zelf zeggen te vragen zullen ze het afwijzen.
Ze zullen je liefde altijd afwijzen, want acceptatie zou beteken dat ze de controle moeten loslaten, hun angsten negeren en zich kwetsbaar opstellen en dat kunnen ze gewoon weg (nog) niet.
 
Je kan anderen niet geven waar jezelf ook zo naar op zoek bent, of van anderen kunnen krijgen.
Verbeter de wereld begint bij jezelf.
Accepteer je eigen liefde, jezelf. Dat is de enige oplossing. Wees bewust hoe je jezelf afwijst, je eigen liefde afwijst en het daarom zoekt bij een ander, of aan een ander wil geven. (stiekem denken we onze liefde niet waard te zijn, niet verdiend te hebben, dat het ten koste gaat van anderen, dat onszelf liefhebben anderen kwetst en we horen onszelf af te wijzen uit liefde voor de ander. Allemaal onzin natuurlijk)

Dat er bepaalde gedachten zijn en daar een bepaald gevoel bij is, wil nog niet zeggen dat IK dat denk, of dat IK dat wil. Mezelf proberen te veranderen omdat er bepaalde gedachten zijn is onzinnig. Het een heeft niks te maken met het ander. Tevens probeer je een oorzaak te veranderen die niet bestaat.

Ik ben beide
(alles beïnvloed alles)

23:30
Ik kan misschien niks doen om verlicht te zijn (is altijd een inspanning->blokkade), immers ik ben het al, maar ik kan wel het ego beïnvloeden tot ontspanning om zo zichzelf op te heffen. Maw dat de inspanning die compleet onzinnig is gewoon stopt.
 
Dat is meditatie, het geheel wat leert wat “niet doen” is en het ego tot totale ontspanning beïnvloed door de nutteloosheid (onzinnigheid) en zelfdestructie van zijn bestaan in te zien.

Ik heb besloten om voorlopig weer te stoppen met salsa en daarmee het zoeken naar nieuwe vrienden en open staan voor een relatie. Het valt mij nog steeds op hoe mensen teveel bezig zijn met zichzelf om ruimte te hebben voor nieuwe vrienden (of ze hebben er al genoeg) . Ook na mijn korte relatie met Sjoukje ben ik mij gaan realiseren dat het er niet om gaat of ik andere mensen accepteer zoals ze zijn.
Dat is namelijk een overtuiging die ik heel lang heb gehad, dat een belangrijke reden dat mijn relaties uit gingen was omdat ik de ander niet accepteerde zoals ze waren en dat ik niet sterk genoeg was om om te gaan met de issues die ze met zichzelf hebben. Ik had de overtuiging dat als ik ze gewoon onvoorwaardelijke liefde gaf en ze accepteerde voor wie ze waren , (ook al stimuleerde ik ze om zichzelf meer te accepteren, maar gewoon op eigen tempo, op hun eigen manier) dat het dan wel goed zou zijn en komen.
Waar ik bij Qonchita mezelf nog voorhield dat ik haar heb weggejaagd omdat ik teveel pushte of haar niet helemaal accepteerde, weet ik dat ik dat niet bij Sjoukje heb gedaan. N.m.m. heb ik deze keer echt niks fout gedaan en niks anders gedaan als mijn liefde gegeven.
Het is niet genoeg, het gaat er nml niet om of ik ze accepteer voor wie ze zijn, het gaat erom dat ze zichzelf accepteren, de mate waarin ze in staat zijn zichzelf accepteren. Zolang ze dat niet kunnen zullen ze mijn liefde ook afwijzen en dus mij afwijzen. Er is geen ruimte in hun leven voor iemand anders, omdat er geen ruimte in hun leven is voor hunzelf.
Dat is ook de reden dat ik het uitmaakte na 2 maanden, terwijl ik nog wel van haar hield. Ik deed dit nml ten koste van mijzelf en daardoor was er geen ruimte voor mijzelf in deze relatie, om echt mezelf te zijn. Ik was constant bezig met haar gevoelens en emoties en te proberen hier rekening mee te houden. Uiteraard bewust van het feit dat het niks met mij te maken heeft. Maar deze kennis veranderd niks, de afwijzing blijft. Dat de afwijzing niks met mij te maken heeft, maar komt door haar angsten veranderd niks aan de afwijzing.
Tevens is ze niet in staat mij te steunen zoals ik haar constant steunde en dat gaat dan dus ten koste van mijzelf. Zoiets moet 2 richtingsverkeer zijn om een balans te houden. Ik denk dat dat onbewust een belangrijke reden is, dat ze denken dat ik wel sterk genoeg ben om het aan te kunnen. Maar de realiteit is, is dat niemand sterk genoeg is om dat aan te kunnen en ik dat ook nooit zal kunnen worden. (iets wat ik wel geloofde)
 
Afgelopen jaar , 2-3 jaar heb ik elke keer de behoefte gehad om weer nieuwe vrienden te maken, open te staan voor een relatie etc. Ik schreef al vele malen hoe ik moeite heb om “de ander” los te laten. Nog steeds bang om teveel te vervreemden van andere mensen en geen connectie meer met ze te kunnen maken. Het is allemaal weer een illusie, een overtuiging om vast te blijven houden aan het ego-mechanisme, aan het denken, aan het zelf. (zonder zelf geen ander)
Elke keer weer trek ik vrouwen aan die niet bereikbaar zijn door hun angsten (hsp-ers met laag zelfbeeld) en merk ik op hoe andere mensen geen ruimte in hun leven hebben voor nieuwe vriendschappen. Merk ik op hoe mensen (hoe aardig en gezellig ook) het te druk hebben met zichzelf. Maw ik wil nog steeds wat van ze.
Ik ben op zoek naar een ervaring, liefde ervaren door het te geven, een connectie door een relatie aan te gaan met een ander ook al is het vriendschappelijk. Ik zoek een ander om het te geven omdat ik kennelijk niet in staat ben om het volledig aan mezelf te geven. (uit angst mezelf te vervreemden van anderen?, mezelf te verliezen? Etc etc) Uiteraard een onzinnige zoektocht die gedoemd is te mislukken.
Wat ik zie is natuurlijk weer een bespiegeling van wat ik zelf ben.

Ik heb helemaal geen ruimte voor nieuwe vrienden in mijn leven omdat ik teveel met mezelf bezig ben en ik heb geen ruimte voor een relatie in mijn leven omdat dat nog ten koste gaat van mijzelf (omdat ik niet 100% mezelf durf te zijn, vanwege mijn verantwoordelijkheids gevoel voor het geluk van de ander) , omdat ik nog geen ruimte voor mezelf heb gemaakt in mijn leven.
Het is dus geen universum die me elke keer een nieuwe kans geeft, dat was weer een verhaaltje om een situatie goed te praten die gedoemd was te mislukken. Het was een poging tot antwoord op de vraag: waarom ben ik op haar verliefd ?
 
Ik begin eindelijk te beseffen dat ook dit een zoeken is, een zoeken naar iets wat niet bestaat. Dat ik niks kan ervaren door het te geven, door het te geven aan een ander. Liefde is niet te ervaren door het te krijgen, liefde is niet te ervaren door het te geven (de ander zal het afwijzen) , liefde is alleen te ervaren door het te zijn. Door het aan mezelf te geven en ook daadwerkelijk te accepteren.
Ik geef wel allemaal altruïstische redenen aan mezelf om mijn eigen liefde niet volledig te accepteren, nml dat het ten koste zou gaan van de ander. Maar dat is slechts weer een excuus om mezelf af te wijzen. Het is de illusie van dat we onszelf moeten opofferen voor de liefde voor anderen. Allemaal onzin.
Het gaat niet om zelfopoffering, het gaan om het opofferen van het “zelf”. Een klassieke fout die overal wordt gemaakt.
 
Vele films en verhalen over mensen die zichzelf verloren hebben en gered worden omdat er iemand is die van ze houd zoals ze zijn, er iemand is die ze accepteert zonder te (ver)oordelen, er iemand is die in ze geloofd terwijl ze dat zelf niet doen. Het is een sprookje. Het is niet mogelijk. Ik spreek nu uit ervaring. Ze kunnen alleen zichzelf redden, ik kan alleen mijzelf redden. Iets wat ik al vele jaren geleden opschreef. Ik kan geen echte connectie met anderen maken omdat de ander niet bestaat. Alleen een ander ego en daar is geen connectie mee te maken, die zal mij per definitie afwijzen, want dat is zijn reden van bestaan. We kunnen niks doen voor andere mensen, anders dan zelf het goede voorbeeld te geven. Door er gewoon te zijn.
 
Ik geloof dat ik nu eindelijk bereid ben om “de ander” los te laten, volledig mijzelf te zijn ook al heb of had ik de overtuiging dat dit mij kan vervreemden van andere mensen. (Al laten Katie, Eckhart en Osho zien dat dat onzin is, ik zal gewoon weer andere mensen aantrekken dat is alles) Om er volledig voor te gaan, ten koste van alles. (wat ik mijzelf wijsmaak ten miste).
 
Het boek “verslaaf aan liefde” van Jan Geurtz wees mij op een belangrijk aspect waar ik nog niet helemaal bewust van was. Ik had de overtuiging dat verlichting is meegaan in de flow, maar dat ik moest leren wat die flow was om het te onderscheiden van de behoeften van het ego (die zelfdestructief zijn). Ik bleef dus wel mijn behoeften bevredigen, echter nog steeds vanuit het ego, door te oordelen. Door te interpreteren.
Ik voel bepaalde gevoelens/ emoties en heb daar bepaalde gedachten bij. Heb een bepaalde drang. Dan interpreteer ik dat als “Ik wil dat” en dan probeer ik die behoefte te bevredigen om mijzelf een goed gevoel te geven.
Zoals Geurtz terecht opmerkt, is dit een vorm van zelfafwijzing. Je probeert immers van een bepaald gevoel af te komen door iets te doen. Een eeuwige cycle van het ego, die is nml onbevredigbaar.
 
De oplossing is door “niks meer te willen”, “te onthechten” etc etc. Het is allemaal maar interpretatie en door te zeggen dat dat niet mag, wijs ik mezelf weer af. Want ik ben beide.
Ik wijs het gevoel af, de drang af. Als iets dat er niet mag zijn.
Het is prima dat ik soms gedachten of het gevoel heb om een connectie te maken met andere mensen, om Sjoukje te bellen om te vragen hoe het met haar gaat, soms de gedachten of het gevoel te hebben dat ik mij vervreemd van andere mensen. Het is allemaal prima. Dat betekent niet dat ik er naar hoef te handelen.
Alles is goed.
 
18:30
 
Hoe weet je dat dan ?
Hoe kan ik weten dat het zo is ?
Hoe kan ik weten dat het juist is ?
 
Weten is niet iets wat je kan begrijpen, iets wat je kan voelen, iets wat je kan ervaren. Je weet gewoon. Je weet het gewoon.
Zelfs als het denken twijfelt dan ben je bewust van deze twijfel en weet je dat het niet gegrond is. Je weet dat het goed is. Hoe ? Daar is geen antwoord op. Het is niet te herkennen, of iets wat je kan doen. Het is wat gebeurd, wat er is. Het weten is er gewoon. (je zou het ook kunnen omschrijven als de twijfel niet geloven)
Het is er ONDANKS al je gevoelens, emoties, gedachten en ervaringen.
Dat speelt zich af in het weten.
 
Beslissingen
Beslissingen kan je alleen maken in het hiernu. Het ego/denken probeert constant beslissingen te maken, maar doet dit in het verleden of de toekomst, wat onmogelijk is. Beslissen kan alleen hiernu, door het te doen.
Daarnaast kan je veel proberen te kiezen in het hiernu wat niet mogelijk is. Je kan alleen kiezen binnen de mogelijkheden die er zijn. Je kan niet kiezen wat je voelt, welke gedachte er zal komen etc.
Kiezen of beslissen gaat in principe via beweging of niet bewegen. (reageren of niet-reageren, ook op een gevoel of gedachte)
 
Maar bijna elke beslissing die je probeert te maken is een illusie van het denken. Ze liggen in het verleden of toekomst, waarin beide het niet mogelijk is om een beslissing te maken, immers ze bestaan niet. Alleen het hiernu bestaat.
 
Dat had niet mogen gebeuren -> proberen te kiezen/beslissen in het verleden
Ik wil niet dat dat gaat gebeuren -> proberen te kiezen in de toekomst
Ik ga dat doen , ik neem mij voor om… -> proberen te kiezen in de toekomst (illusie van intentie/motivatie)
Dit mag er niet zijn, dit hoort niet (een gedachte of gevoel of situatie) -> proberen te kiezen in het verleden
 
Doordat veel handelingen na een gedachte komen lijkt het alsof onze gedachten onze handelingen stuurt. Onze hersenen leggen een verband tussen het een en het ander. Het verband is er echter niet, of andersom. De intentie tot handeling was al ingezet en die veroorzaakte de gedachte.
 
Hoe weet je dat je nu de juiste keuze maakt ? Dat is de illusie van goed en slecht. Van bewust en onbewust zijn. Een keuze maken gebeurt gewoon en dat wat gebeurt is de juiste keuze. Ongeacht jou gedachten over de handeling of uitkomst. Hoe weet je dat het de juiste keuze is ? Omdat dat is wat gebeurd.
 
De best mogelijke beslissing doe je op basis van externe-informatie (lezen, verhalen/ervaringen van anderen) en interne-informatie (je eigen ervaringen). Beslissingen beïnvloed je dus door externe-informatie toe te voegen (lezen, praten met anderen voor informatie) of door ervaring op te doen (proberen).
Blijven nadenken over iets heeft geen zin, de informatie veranderd immers niet. Het blijkt dat de hersenen wel tijd nodig hebben om alles te verwerken, geef het tijd om een beslissing te maken. Het bekende “slaap er een nachtje over”.
Maar dat is iets wat gebeurd, niet iets wat je doet.
Wel kan je informatie helpen ordenen door het bv uit te schrijven, te rekenen, te puzzelen door te doen. Alleen maar denken, overwegen etc is geen doen.
 
Keuzes maken kan dus alleen in het hiernu door iets te doen en alleen binnen je vermogen. (door te bewegen) Keuzes die gebeuren gewoon, omdat je het weet. Niet omdat je het voelt of ervaart of denkt, omdat je jezelf het hebt voorgenomen, jezelf hebt gemotiveerd etc etc, dat is allemaal zelfdestructief en veroorzaakt stress.
Een voornemen is geen beslissing. Soms wordt het gevolgd door de gewenste actie en soms niet. Het is niet zo dat de ene keer je wel en de andere geen beslissing hebt genomen. Die beslissing , dat voornemen is slechts een illusie. Een echte beslissing wordt altijd gevolgd door de gewenste actie. Een beslissing is dus niet iets wat wordt genomen, maar iets wat gebeurd, op dit moment. Omdat het gebeurt is het altijd de juiste beslissing. Achteraf kan je zeggen dat je een andere uitkomst had gewild, maar dan probeer je weer een beslissing te nemen in het verleden met de informatie van nu. Een illusie.
 
Ik voel gevoelens, emoties, neem gedachten waar. Interpreteer dingen als “dat wil ik”, “dat gaat mij een goed gevoel geven als ik dat ga doen” , “dat zal mijn leven of de wereld beter maken”, “ik heb honger dus ik moet nu eten”, etc
Je beslist om te gaan drinken door naar de kraan te lopen en een glas met water te vullen en deze leeg te drinken, door het te doen. Het is niet de gedachte “ik heb dorst, laat ik wat drinken” die de beslissing doet of regelt. Na deze gedachte kan je nog steeds beslissen om niet te handelen door niet te drinken.
Het handelen zelf is het beslissen.