Categorie: Dagboek 1

Mijn ex heeft toch nog geantwoord en ze was niet blij met de email. Ze zei dat ik de plank volledig missloeg en haar nekhaar er recht van overeind ging staan. Alhoewel dat ook deels te verwachten is deed het me wel realiseren dat ze voor een deel gelijk had.
Ik was bang voor mijn fouten en de invloed die dat zou hebben op haar leven en daar sloeg ik de plank idd mis. Want zoals ik reageerde op haar ontkenning van behoeften (OVB) en het niet uiten van haar gevoelens, ook die reactie was vnml het effect van oude pijnen. En zoals mijn ex hiervoor reageerde op mijn afwijzing (dat was nogal heftig) was weer een reactie van haar oude pijnen.

Als ik die redenatie doortrek, betekent dit dat je dus een andere volwassene eigenlijk geen kwaad kan doen, psychisch gezien. (zolang je handelt uit goede intenties naar anderen toe) Een volwassen heeft in principe geen steun/liefde etc nodig en dat is zeker jou verantwoordelijkheid niet. Daarnaast kun je die ook niet vullen bij een ander, omdat het onvervulde oude kinder behoeften zijn. Je kan wel nieuwe pijnen veroorzaken, maar deze zijn altijd maar tijdelijk omdat het volwassen brein er een verhaal aan koppelt en onder normale omstandigheden gewoon de waarheid aan kan.
Je functioneert alleen als symbool waardoor je dus oude pijnen van de ander triggerd, dit kan je niet voorkomen en kan je ook niet beter maken.

Mijn schuldgevoel naar mijn laatste ex toe was dus misplaatst, want het gaat om haar oude pijnen en niet om het feit dat ik haar afwees. Dus wat dat betreft had ze gelijk 🙂

Als volwassene heb je geen afhankelijke positie meer en dus is de waarheid in principe altijd wel te handelen. Mocht je mishandeld worden op straat, ingebroken worden in je huis etc dan heeft dat natuurlijk een kleine inpakt, maar het is volledig verklaarbaar en je kan daarna weer een veilige situatie voor jezelf creëren , je bent immers niet afhankelijk. Daarnaast “horen” je overvallers niet goed te zijn, je te steunen of liefde te geven. We leren dat de wereld vol gevaren zit en dat we ons daartegen moeten beschermen. De waarheid weten we dus al.
Op zich klopt het dan ook wel. Als baby/kind hebben we liefde nodig om te overleven, als volwassene kunnen we liefde alleen ervaren door het te geven.
Als je verlicht bent, kun je als volwassene alleen nog lichamelijke pijnen voelen. Anderen kunnen je psychisch niet kwetsen en het dus ook niet fout doen. Ze kunnen je alleen fysiek pijn doen. Lichamelijk mishandelen, niet geestelijk.

Het antwoord van mijn ex op mijn email triggerd dus deze gedachten, dus ook al was de reden misplaatst om het te doen, het heeft er wel voor gezorgd dat ik nu begrijp waarom dat zo is.
Heb nu wel het gevoel dat ik helemaal klaar ben met haar, dat ik geen behoefte meer heb om vrienden met haar te zijn. Stiekem wil ik toch speciaal zijn in iemands leven, het gevoel dat ik wat voor ze betekent heb, maar dat is natuurlijk een illusie voor de oude pijn. Je probeert op die manier terug te krijgen wat je nodig had.

(Toelichting: De termen in dit stukje komen allemaal uit het boek “Illusies”)

Ben kerstavond-dag naar de musical Soldaat van Oranje geweest met pa en een salsa vriendin van hem van 26. Was erg leuke musical, of mooi is het betere woord. Net als van tv, krijg ik nu ook gewoon tranen in mijn ogen bij sommige scenes.
De salsa-vriendin was dus een 26e jarige type zoals mijn 1 na laatste ex. Kwam uit streng gelovig gezin en de oudste van 7 kinderen. Wilde niet teveel over zichzelf praten omdat er teveel traumatjes zaten. Ook Hoogsensitief natuurlijk met een leuk koppie. Ik zat de halve tijd te denken hoe lekker de seks met haar zou zijn, gezien het feit dat ze zo hoogsensitief is. Dus in een opwelling heb ik gevraagd of ze met me mee wilde naar “the Hobbit” in de bioscoop. Ze moest even nadenken en zou me toevoegen op facebook. Dat deed ze wel nog dezelfde nacht en reageerde op een berichtje. Ik stuurde haar nog ff een berichtje om haar prettige kerstdagen te wensen zonder direct om een reactie te vragen en ze heeft daar nog niet op gereageerd.
Maar nu ik weer thuis ben, moet ik zeggen dat ik er eigenlijk geen zin meer in heb. Al dat gedoe eromheen om die seks te hebben is het volgens mij gewoon niet waard en zelfs als het wel redelijk bij seks kan blijven kost het gewoon veel tijd en ik denk niet dat ik er al aan toe ben om zoveel tijd aan iets anders te besteden.

Door mijn inzicht een paar dagen geleden heb ik het gevoel dat er weer echt wat veranderd is. Heb wel al paar dagen geen meditatie gedaan en wil daar vandaag toch wel weer mee beginnen. Heb het idee dat al mijn huiswerk nu wel echt resultaat begint op te leveren, merken dat het werkt.
Merk dus dat elke keer dat er echt wat veranderd in mezelf, ik een paar dagen nodig heb om dat te verwerken ofzo.
Op dit moment het gevoel dat ik me moet richten op het verbeteren van mijn concentratie, om mijn (interne energie) eigen lamp weer sterker te laten branden zo te zeggen. (en dus minder beïnvloed wordt door het licht (emoties) van andere mensen) Ben benieuwd hoe mijn huiswerk zal gaan komende tijd, of ik dat nog wel nodig heb. Denk het eigenlijk wel, want je moet het proces blijven voeden om het door te laten gaan.

Gister mijn tijd gevuld met een discussie op het beursforum over of we in een virtuele reality leven. Was op zich wel leuk. We kunnen kennelijk niet bewijzen dat we in een VR leven. Maar je kan ook niet bewijzen dat we er niet in leven. Ben langs interessante informatie gekomen.
Zo schijnt het concept vrije wil kennelijk niet te bewijzen zijn.
Mijn redenatie is als volgt:

Op korte termijn staan de fysieke reacties vast. Maar we bepalen zelf hoe we op de situaties in ons leven reageren. Dit kunnen we veranderen door onszelf te trainen.
De literatuur geeft aan dat slechts 50% van onze eigenschappen genetisch is bepaald. De rest kan je trainen. Door jezelf te trainen ben je positiever , geen angst waardoor je ook fysiek anders reageert op situaties -> maak je minder stress aan etc.
Bewezen is dat positief denken beïnvloed, op genezing bv. Op wat je van je leven maakt. Dus dat beïnvloed je toekomst → dat is gemeten.
Dus door anders te denken verander je je toekomst.

Daarnaast mensen die in vrije wil geloven zijn assertiever , doen meer met hun leven. Mensen die er niet in geloven dus minder. Je beïnvloed gedrag dus door je overtuigingen !

Je gedrag heeft het ideomotoreffect waardoor je weer andere keuzes maakt in het leven en dus zo beïnvloed je je eigen toekomst.

Daarnaast vraag ik me af hoe je dan het placebo-effect verklaard als je niet in vrije wil geloofd ?

Ik merkte dat ik mezelf de vraag stelde of ik nog veel meer boeken over zelfontwikkeling zou willen leren, nu het boek illusies omschrijft dat ik bij de laatste stap zit en ik nu de instrumenten zou moeten hebben om gelukkig te zijn.
Ik wilde even controleren of ik ook al de meeste levenslessen had geleerd en alhoewel ik niet klaar ben, heb nog steeds dingen te leren in vele levenslessen, lijkt het erop dat ik ook daar met de laatste levensles bezig ben. Dat is bemoedigend. Het omschrijft dat je het leuk vind om met deze lessen bezig te zijn en ik moet zeggen, dat vind ik ook.

Als ik erover nadenk hoe mooi mijn leven in mekaar past en ik van alles op mijn pad tegenkom, precies wat en wanneer ik het nodig heb, dan wil ik het aan iedereen vertellen hoe mooi dat is en dat het voor iedereen geld en dus ook voor hun zo mooi kan zijn.
Ik krijg dan sterk de neiging om alles op te gaan schrijven zodat ik het kan delen met iedereen.
Punt is alleen dat iedereen zijn eigen pad moet volgen en dus geen antwoorden kan krijgen van anderen. Ik kan ze dus geen antwoorden geven. Ik kan ze alleen een voorbeeld geven hoe ik het pad heb gewandeld.
Nu ik die laatste ingeving heb gehad heb ik nu weer de behoefte om al dat werk lekker te laten vallen en gewoon het hele verhaal op te schrijven, zodat ik het kan delen met anderen.

Die boeken lezen over de “Dan Brown boeken” ga ik toch maar niet doen. Ze lijken me niet boeiend genoeg, er zijn meer boeiende boeken te lezen.
Jammer dat mijn taal zo slecht is, want dat zou schrijven een stuk makkelijker maken. Daarnaast wil ik eigenlijk gaan schrijven in het engels.

Was vanochtend heel vroeg wakker, dit kwam door mijn hemelparadox-idee. Ik realiseerde me opeens dat de hemel geen paradijs kon zijn omdat het geen antwoord geeft op de vraag “waarom?”.
God en de hemel zijn verzonnen als antwoord op de vraag: Waarom? Op het moment dat je sterft en naar die hemel gaat , heb je je doel bereikt en ontstaan daarna weer de vraag: Waarom? . Een paradijs kan geen paradijs zijn als het leven geen nut heeft, zeker niet als het een eeuwig leven betreft. God en de bijbel hebben alleen betekenis als antwoord op de vraag: Waarom? Als je die vraag niet stelt hebben God en de bijbel geen betekenis.
De meeste mensen zijn het erover eens dat aardse doelen nastreven het leven geen betekenis geeft en dus kan die in de hemel het doel niet zijn.
Vanuit die logica kom je dus in het paradijs door de vraag: Waarom? niet te stellen.
Toen moest ik denken aan het scheppingsverhaal en de boom van kennis. Als je kennis als symbool ziet voor de vraag “Waarom?” dan zegt het scheppingsverhaal eigenlijk hetzelfde. Zo gauw je de vraag: Waarom? gaat stellen wordt je uit het paradijs verbannen.

Ik had de korte versie van de hemelparadox ook op facebook gezet en de broer van mijn laatste ex reageerde in eerste instantie behoorlijk bot erop. “dom gelul” en ik moet niet generaliseren en de amateur-psycholoog uithangen. Dit koppelde ik aan het feit dat mijn ex best wel kwaad moest zijn geweest op mijn email en dat met haar broer heeft gedeeld. Ik krijg hierdoor weer een flinke stress-reactie, dat hoe meer ik doorga met wat ik doe, hoe meer ik me vervreemd van mensen –> hoe meer ik alleen zijn zal → geen steun zal krijgen. Dit was dus weer de oude pijn die ik als kind gevoeld heb omdat ik emotioneel verwaarloosd ben. Maar ik ging in eerste instantie in de primaire afweer, dat het mijn eigen schuld was. Omdat ik die email naar mijn ex had gestuurd , werd haar broer boos om mijn post op facebook. Hij reageerde boos, uit bescherming van zijn zus. En dus als ik die email niet had gestuurd was mijn ex niet boos geweest en dus haar broer niet en had hij niet zo afwijzend gereageerd op de post.
Toen hij later reageerde op mijn vraag: waarom? En dus wees op 2 kleine taalfouten, dat ik generaliserende taal gebruikte en verkeerd voornaamwoord. Toen voelde ik me ook beter, want hij wees alleen op taalfouten en wees niet de stelling zelf af.
Maar de angel is natuurlijk weer gewoon angst voor afwijzing , omdat dat oude pijnen omhoog haalt die niks te maken hebben met nu.

Rustige jaarwisseling gehad, Heb gewoon tot 04:00 tv zitten kijken, ze bleven buiten ook maar vuurwerk afsteken, dus veel keus had ik niet. Maar heb het concert van Pink gezien en die vond ik erg goed. Ook “Toppers” zitten kijken en dat zag er toch wel gezellig uit. Moest daardoor aan mijn goede vriendin denken die daar meestal heen gaat, zal er weer eens bellen, ff vragen hoe het met haar gaat.
Heb afgelopen dagen weinig meditatie gedaan en veel tv gekeken en op forums/facebook gezeten. Merk dat mijn concentratie weer achteruit gaat, ik kan niet meer stil zitten, zelfs als ik ’s avonds zit te lezen blijf ik erg onrustig lichamelijk.

De hemelparadox heeft me doen beseffen , dat alhoewel het leuk is om te weten hoe alles werkt, het blijft natuurlijk een vorm van controle, angst om de rechterhersenhelft dominant te maken. Wil me komende tijd dan ook gaan focussen op meditatie, alles blijft erop wijzen dat dat de goede weg is.

In een bioscoopje met de salsa-vriendin heb ik op dit moment geen zin meer in.
Merk trouwens dat de trigger die ik gevonden heb, die de ouwe kinderangst triggerd dat ik geen steun kreeg toen ik het nodig had, zowat constant afgaat. Juist nu ik zo mijn eigen pad kies en mezelf daarbij vervreemd, trigger ik constant die oude angst om alleen achter te blijven en niet de liefde en steun te krijgen die ik toen nodig had.
Ook betrap ik mezelf erop dat ik dat idd verhelp met de andere afweermechanismen. Vooral valse hoop en primaire afweer. Ik doe het zelf, dat betekent dat ik het ook weer zelf kan veranderen, → dat is eigenlijk ook valse hoop bedenk ik me nu. (Termen uit het boek Illusies)

Was helemaal vergeten dat ik vandaag met mijn eerste ex had afgesproken, moest er opeens aan denken tijdens de meditatie. Had haar maar gelijk via facebook een berichtje gestuurd. Dat dacht ze wel….., had ze geantwoord. Wel mooi dat ze dus gewoon afwacht totdat ik een berichtje stuur ipv zelf wat te sturen. Nu ik me echter door de email aan mijn laatste ex heb gerealiseerd dat we eigenlijk niet echt wat fout kunnen doen naar anderen toe en ik het idee heb dat het mijn ex ook allemaal maar weinig kan schelen, denk ik dat ik niet echt meer behoefte heb om af te spreken. Ik heb natuurlijk geen flauw idee hoe ze zo’n ontmoeting ingaat. Waarschijnlijk op zo’n typische vrouwen manier die graag wil weten hoe het nu allemaal is. Maar dat weet ik nu al door facebook, dus daarvoor hoef ik het niet te doen. Ach we zien wel, ze gaat toch eerst skieën , dus als ik niet meer reageer zal ze denk ik toch geen berichtje meer sturen.

Door de videos die ik vorige week bekeken heb en het boek van Stephen Hawking kreeg ik opeens het idee over het concept “niks”. Mijn idee was dat het concept “niks” niet bestaat. Volgens het boek van Stephen Hawking is het universum bij elkaar opgeteld ook 0. Alle materie heeft anti-materie. Iets=Niets. Dus de concepten dat iets uit het niets is ontstaan klopt dan niet omdat het eigenlijk gewoon om hetzelfde gaat.

Maw het is een verzonnen concept van ons denken dat in de realiteit niet bestaat.

Heb weer een druk to-do lijstje, dit terwijl ik eigenlijk niks doe 🙂 . Maar ik moet de wc-bril vervangen en de kraan in de badkamer. Ik hoop dat ik zoiets wel kan, maar dat merken we wel.
Ik wil dat boek “illusies” nog samenvatten en ook alvast dingen uit mijn leven opschrijven, hoe dingen op mijn pad zijn gekomen. De dingen die ik verzonnen heb en hoe die later bevestigd werden:
– De drie paradoxen over liefde, angst en hemel.
– Dat alles energie is → quantum mechanica
– Meditatie → Jill → rechterhersenhelft
– Bijbel → geschreven door de duivel
– Hoe boeken op mijn pad zijn gekomen
– Hoe mijn relaties belangrijke lessen hebben geleerd
– Dingen die ik meemaak kwa voelen

Zo heb ik gisteravond een email gestuurd om een intakegesprek voor een hond af te zeggen, het voelde gewoon niet lekker. Bleek dat ze al wat anders gevonden te hebben en dat ze zelf al wilde afzeggen. Toeval ??
(m.a.w. dat gevoel komt waarschijnlijk gewoon van de tegenpartij zonder dat ik dat doorheb)

Ik heb ook weer die video zitten kijken over die neuroloog die een herseninfarct kreeg en erachter kwam dat als je je linker hersenhelft uitschakelt, dan zorgt de rechter ervoor dat het lijkt alsof je in het nirwana bent. Je bent dan gewoon een energiewezen die verbonden is met de rest van het universum en je hebt geen last meer van het gepraat van je linkerhersenhelft.

Deze ervaring koppel ik dan aan meditatie en tot het bereiken van verlichting. Het komt erop neer dat je jezelf traint om je rechterhersenhelft dominant te maken waardoor je in het nu gaat leven en het gekwebbel van je linker hersenhelft stopt en alleen nog maar op de achtergrond meedraait.

In het boek “thinking fast en slow” wordt omschreven hoe de mens 2 systemen heeft om inschattingen te maken en de informatie te verwerken die hij ziet.
Hierin zie ik het doel van meditatie genoemd “gestilde concentratie”.
Dit betekent dat je constant geconcentreerd bent op wat je doet en je je niet meer laat afleiden.
Dit kan je dus volgens mij bereiken door systeem 1+2 samen te smelten dmv concentratie-oefeningen / meditatie. Ik heb al het idee dat door mijn training systeem 1+2 beter samenwerken dan bij de gemiddelde mens, maar dat kan de wens van de gedachte zijn natuurlijk.

Gisteravond en vanochtend bedacht ik me nog meer gebieden waar mijn oude pijnen (Illusies) zijn werk deden. Ik dacht altijd dat ik uitstelgedrag van mijn werk had omdat ik bang was om te falen. Maar nu realiseer ik me ook dat het ook puur om de werkzaamheden zelf gaat. Het feit dat ik het allemaal alleen moet doen en op die manier herinnert wordt aan mijn oude pijn dat ik vroeger nooit steun kreeg. Daarom zie ik alle steun die er wel is niet als echte steun, ik bedenk de smoes dat ik steun van een persoon i.p.v. steun via bv. forums nodig heb. Dat ik eindelijk die leraar/ouder heb die me uitlegt hoe ik dingen moet doen en me helpt als ik dingen fout doe. Ik probeer dus weer oude pijnen te bevredigen die niet meer te vullen zijn.

Zo bedacht ik me een incident dat toen ik klein was ik alleen op mijn fietsje naar de handbal reed in Breukelen (het dorp waar ik ben opgegroeid tot mijn 11e levensjaar) en dat ik op weg daarheen al mijn teamgenoten met hun ouders terug zag rijden. Dat ik daar helemaal alleen op het speelveld stond, omdat iedereen al weg was. De klok was die nacht een uur terug gezet en dat wist ik helemaal niet. Niemand had iets tegen mij gezegd, mijn ouders niet, niemand van mijn team had me gewaarschuwd. En terwijl zij allemaal met hun ouders in een auto terugreden, moet ik weer alleen op mijn fietsje terug naar huis, wat best een stuk fietsen was. (ik was toen 8 jaar ofzo) Ik stond er die dag dus weer helemaal alleen voor.

Zo was ik vroeger ook veel ziek. Als ik ziek was dan vreesde ik altijd voor het ergste en maakte ik het mezelf altijd moeilijker dan nodig was. Ik was altijd bang voor wat ik allemaal kon hebben. Maar als een dokter dan tegen mij had gezegd dat ik dit en dat had en dat het allemaal niet veel bijzonder was , dan was het daarna ook snel weer over en werd ik vaak snel weer beter. Maar ik had wel die bevestiging nodig. (Iemand die het mij uitlegt)

Zo kan ik me een keer herinneren dat ik ziek in mijn bed lag en dat ik hele erge pijn in mijn buik had en die werd steeds erger. Ik bleef het (onbewust) net zo lang erger maken totdat mijn moeder dan eindelijk de dokter belde om me te onderzoeken. Die vond uiteraard niks bijzonders. Voor me neus vroeg hij aan mijn moeder of ik me vaak aanstelde/overdreef of dingen bedacht als ik ziek was. Mijn moeder antwoorde bevestigend. Dat was wel een schok voor mij op dat moment, “Ik stelde me alleen maar aan” . (denk dat ik toen 13 jaar was ofzo)

Nu begrijp ik dat ik dat deed in de hoop alsnog die liefde en aandacht te krijgen die ik nodig had, maar niet kreeg. En als ik het niet van mijn moeder kreeg dan wilde ik het toch zeker wel dat ik iig aandacht en zorg van een dokter kreeg, (mijn moeder zorgde fysiek gewoon goed voor mij) zodat hij me kon vertellen dat alles goed was en ik op die manier alsnog de steun kreeg die ik nodig had. Als ik die dan gekregen had voelde ik me weer beter.

Ondanks of juist door alle inzichten gisterochtend heb ik weer de halve dag tv zitten kijken en op internet zitten surfen. Broodje knakworst als avondeten en ben pas om 02:00 naar bed gegaan. Ik blijf toch hangen in die valse hoop denk ik, of juist denken alsof ik in die valse hoop zou zitten roept weerstand op. Ik moet alle dingen doen, omdat ik ze wil doen , omdat mijn gevoel zegt dat ik dat wil doen !
Niet dat ik dingen zou moeten doen , omdat mijn hersens zeggen dat dat het beste is om te doen, ook al hebben ze misschien gelijk.
Ik heb besloten om naast dit dagboek, meer te gaan schrijven over alles wat ik meemaak en bedacht en ontdekt heb. Alhoewel ik snap dat ik mensen in mijn omgeving geen flauw idee hebben waar ik het allemaal over heb, waarom ik daar mee bezig ben. Ook snap ik dat iedereen zijn eigen pad moet bewandelen, immers je moet “voelen”, je moet het “zelf ervaren” voordat je dit soort dingen leert begrijpen. Ik ga zo wat schriften kopen, daarin wil ik al mijn ideeën en kennis en belevenissen van vroeger enigszins opschrijven, zodat ik daar in de toekomst een website van kan gaan maken. Want een boek schrijven kan altijd nog, maar een website is simpel, val je niemand mee lastig, maar kan je wel mensen mee helpen die zelf al op zoek zijn.

Ik snap nu ook de tweedeling in het Boeddhisme denk ik. De 2 grote stromingen waarvan 1 gaat voor persoonlijke verlichting en de ander verlichting voor iedereen. Wel mooi dat je hierin weer het menselijke denken van de onverlichte geest terugvind, het zwart/wit denken.
Maar zoals ik een boeddhistische monnik al heb horen zeggen (via een boek) zijn ze gewoon hetzelfde. Je moet verlichting nml zelf en individueel bereiken, maar we hebben een innerlijke drang om die kennis die we op doen te delen met anderen. Maar je hebt geen invloed of verantwoordelijkheid over het geluk van anderen dus bied je je kennis aan, aan die mensen die er zelf om vragen.

Mocht het mij ooit lukken, dan zal ik toegevoegde waarde hebben tov de oude kennis, omdat ik het koppel aan moderne psychologie en de nieuwste wetenschappelijke kennis. Ik ben in staat om te zien welke verbanden er zijn en dus ook oost en west op die manier samen te brengen. Net als de wetenschap met spiritualiteit. (wat dat ook moge zijn of betekenen)

Heb al bedacht of dit is omdat ik bevestiging nodig heb, omdat ik graag slim gevonden wil worden, of omdat ik net zoals iedereen graag het gevoel heb dat ik speciaal ben, wat toe te voegen heb aan de wereld. Maar op dit moment denk ik niet dat dat de redenen zijn, omdat ik eigenlijk geen zin heb om andere mensen te helpen omdat ik daar geen energie voor heb en ze het toch zelf moeten doen. Ook zal je veel tegenstanders krijgen en het blijft toch altijd veel grijs gebied , dus echte bewijzen kan je nooit helemaal geven. Totdat de mensen het zelf ervaren.

Ik geloof dus dat het gewoon een innerlijke drang is , een gevoel wat ik dus wil volgen.
Ik denk ook dat dat biologisch/evolutionair goed te verklaren is, bedenk ik me terwijl ik dit zit te schrijven. Immers kennis is macht en zorgt voor betere overlevingskansen. Dus de mensen/apen die hun kennis het meest en best met elkaar deelden waren de beste overlevers en dus voortplanters.

Heb wel nog steeds dat stress-gevoel constant, soort angstgevoel. Het harder kloppen (niet sneller) van mijn hart is duidelijk merkbaar. Ik heb dit dus nog niet kunnen doorbreken en heb dat nu al zeker een week of 2 of zelfs langer. Of dit nou is omdat ik zo dicht bij mijn oude pijnen ben ? Ik hoop het maar denk ik.

Het is nu 01:00 snachts en ik moet deze ontwikkeling gewoon kwijt. Het is zo geweldig, maar ook bizar hoe de puzzelstukjes in elkaar vallen. Op 17-11-2012 schrijf ik hoe ik een boek wil schrijven over hoe de bijbel je weg houd van God en dus eigenlijk het werk van de duivel is. Ik had daarmee ook het idee dat je vast en zeker Jezus zijn woorden wel kon passen in het pad naar verlichting, met als voorbeeld dat Jezus heeft gezegd dat we allemaal kinderen van God zijn en hij dus niet letterlijk de zoon van God was zoals de bijbel en de kerk ons willen doen geloven.
Daarna kwam ik al op de hemelparadox , waarin ik concludeer dat God en Boeddhisme eigenlijk hetzelfde antwoord geven, nml “gewoon zijn”, er is geen andere mogelijkheid.

Ik heb al verteld hoe de “Da Vinci Code” op mijn pad kwam als antwoord op mijn vermoeden dat Jezus vast nooit gezegd heeft dat hij letterlijk de zoon van God is.
Nu lees ik het boek dat de feiten achter de Da Vinci Code onderzoekt en hierin komen de gnostische evangeliën tevoorschijn. Hieruit blijkt gewoon dat Jezus ook een verlicht persoon was, een boeddha en het pad naar verlichting onderwees. Maar dat dat uiteraard niet door mensen begrepen werd en in conflict kwam met de huidige machthebbers. Daar waar Boeddha dus zich anders ontwikkelde, misschien wel omdat hij van koninklijke afkomst was (als dat waar is) en in het oosten men geen Jodendom en andere machthebbers had, maar dat in zijn omgeving dus wel tot ontwikkeling kon komen. Maar dat bij Jezus, door toedoen van Constatijn en de kerk, het hele verhaal van Jezus is verkracht om zich de macht van de gelovigen toe te eigenen.
Het is toch schitterend hoe ik op hele basale informatie theorieën ontwikkel en conclusies trek, die in een korte periode erna, (in het geval van de hemelparadox zelfs enkele dagen) bevestigd worden door de wetenschap of geschiedenis en literatuur.

Jezus = Boeddha, wat een geweldige bevestiging/ontdekking.
Want zo krijg je veel gemakkelijker de hele westerse wereld op het pad naar verlichting.

Het is nu 11:00 en heb ondertussen de boeken die over dit onderwerp gaan toegevoegd op mijn boekenwebsite. Daar kwam ik erachter dat er al een boek is die zegt dat Jezus en Boeddha hetzelfde zijn, of iig onderzoekt wat ze van elkaar zouden vinden. Ben nog steeds een beetje hyper door deze bevestiging van wat ik zelf al dacht. Het voelt een beetje alsof ik mijn eigen toekomst al voelde ?

Nieuwe gedachte: Quantummechania en Boeddha zeggen dat het leven een rivier is waar tijd wegvalt, of iig het concept tijd zoals wij dat kennen. Ze zeggen dat alles in verbinding staat met alles en dat zowel de toekomst als verleden niet vast staan. Zou het gesprek met die Jehova’s mijn gevoel getriggerd hebben waardoor ik al voelde dat ik erachter zou komen dat Jezus nooit gezegd heeft dat hij de zoon van God is en op dezelfde lijn zal zitten als Boeddha ?
Dat dat verklaart waarom mijn gevoel getriggerd wordt bij het zoeken naar de juiste boeken en ik daarom lees wat ik nodig heb.

Ik weet nog dat ik een paar keer na dat gesprek op zoek was naar wat ik zou gaan lezen en dat ik toen bedacht dat ik wel een echte klassiekers zou willen lezen. Dat is de reden dat ik net “Lord of the flies” gelezen heb. Ik las op de boekenwebsite verschillende top100 lijsten door met boeken die je gelezen zou moeten hebben. Terwijl ik deze lijsten doorzocht, werd mijn gevoel getriggerd bij de “Da Vinci Code”, waardoor ik die eerst ben gaan lezen, met de huidige ontwikkeling tot gevolg hebbende.

16:00
Ik merk dat het even overweldigend was allemaal en daardoor werden mijn afweermechanismen weer flink getriggerd. Ik kwam weer in de valse hoop, hoe ik al die informatie moest ordenen, opschrijven, publiceren op de toekomstige website. Dat het zonde is dat ik zoveel tijd kwijt ben aan andere nutteloze dingen, dat als ik maar meer tijd had, dat dan alles veel beter zou gaan etc etc.

Ook voelde ik veel weerstand om het boek “Illusies” weer te lezen. Heb nu zelfs hoofdpijn en dat heb ik normaal nooit. Zit alweer uitvluchten te zoeken en mijn energielevel is weer flink gedaald. Geen zin om pilatus te doen of iets anders. Als ik die hoofdpijn niet had gehad , had ik best ff een tukkie willen doen. Wil weer vluchten in het bekijken van youtube filmpjes of gewoon tv-kijken of buiten ff wandelen. Dit is op zich geen slecht idee, om ff een frisse neus te halen.
Het is dus belangrijk dat ik met die afweermechanismen aan de slag blijf gaan.
Bijzonder hoe ik na zo’n opleving van een ingeving vaak zo snel weer terugval en weer wil wegkruipen in mijn schulp.
Tijd om valse hoop en angst verder aan te pakken , denk dat het ook wel weer tijd wordt om de 4 vragen weer te gaan schrijven.

00:40
Een emotionele achtbaan vandaag, nog steeds wil ik graag vroeg naar bed en morgen lekker uitgerust wakker worden, ik blijf gevangen in de illusie van valse hoop. Alhoewel het aan een behoefte voldoet om alle informatie en kennis die ik opdoe op te schrijven, of iig bij te houden wat ik uit welk boek heb geleerd, viel ik hier ook in de illusie van valse hoop. Omdat ik zo graag een dagboek zou willen lezen van iemand die verlichting heeft bereikt , zag ik het nu opeens als mijn taak om daar dan zelf maar voor te zorgen.
Maar dat kan ik natuurlijk helemaal niet.

Het heeft ook gewoon weer met die oude pijnen te maken, dat ik geen steun kreeg en alles zelf moest doen. Dus zie het daardoor als mijn taak om die steun te geven aan andere mensen en alle kennis te delen. Maar alle kennis is al aanwezig en het is dus onnodig wat ik doe. Ook al zien andere mensen de verbanden niet die ik wel zie en begrijpen ze de oplossing niet die ik wel denk te zien. Alle informatie opnieuw rangschikken en koppelen zal daar niks aan veranderen. De illusie van steun moeten geven. De informatie die ik tot nu toe heb opgedaan is op zich niet heel bijzonder en ligt voor iedereen klaar die er serieus werk van maakt. Dus bijhouden welke boeken ik lees en dit dagboek , plus af en toe wat theorieën opschrijven is meer dan voldoende.
Ik zal nog veel werk moeten verrichten totdat ik niet meer constant getriggerd wordt door oude pijnen en in val van die illusies val. Ik zal nog veel “4 vragen” moeten opschrijven om alle gedachten – illusies te doorbreken. Daarnaast ook nog een inkomen verdienen en wat sporten, maar vooral de meditatie is al zwaar genoeg. Eigenlijk al teveel.

Geloof dat ik weer enigszins hersteld ben van de emotionele achtbaan gister. Ik zit in valse hoop vast, dit is niet normaal. Ik zat in een achtbaan van dingen die ik moest doen om geluk te bereiken. Alles opschrijven, websites maken, huiswerk doen, geld verdienen, meditatie etc. De paradox is natuurlijk dat je juist niks meer “moet doen” , gewoon “zijn”. Maar het is ons afweersysteem die keihard afgaat en in mijn geval keihard in de angst knalt en daarmee een lawine van valse hoop veroorzaakt.

Zo moet ik mijn oude pijnen voelen om er vanaf te komen en dat triggerd extra die afweermechanismen. Maar het gaat niet om het voelen en integreren. Het gaat om het “weten” wat het is, zodat je jezelf ervan kan ontkoppelen. Terwijl ik juist de afgelopen tijd met het idee liep dat ik het moest voelen, moest oproepen en het dan integreren, in je lange termijn geheugen ofzo.
Maar dat is een verkeerde kijk, je moet het voelen om te “weten”, als je het “weet” kan je jezelf ervan ontkoppelen. Het blijft naar mijn idee altijd een deel van je.
Maar omdat ik nu weet dat het om oude pijnen gaat en dus niks met nu te maken kan hebben, moeten ze daar diep in het onderbewuste blijven, waar ze verder geen kwaad kunnen en gewoon een deel van mij blijven uitmaken. Vandaar dat verlichting pas komt als je volledig in het “nu” leeft, want dat betekent dat je oude pijnen geen invloed meer op je hebben en je ook niet meer probeert die oude behoeften te vervullen.

Je lichaam/hersens zijn er nml van overtuigd dat ze je bij de oude pijnen moeten weghouden om te kunnen overleven. Immers zo zijn de afweermechanismen ontstaan, voor de overleving.
Maar nu we volwassen zijn is dat mechanisme niet meer nodig. Het moet dus vertelt worden, het moet “weten” dat het oude pijnen zijn , oude onvervulde behoeften die niks met het “nu” te maken hebben. Op die manier blijven die pijnen veilig in je onderbewuste zonder dat de linkerhersenhelft dat probeert te koppelen aan het “nu”.
Ik denk dat dit mechanisme net als een rookverslaving is. Ook al heb je er op een gegeven moment geen behoefte meer aan, je blijft soms opeens weer trek hebben door bepaalde situaties, die associaties oproepen waardoor je weer die trek in een sigaret krijgt.
Maar hoe meer je in het “nu” kan leven, hoe minder sterk de linkerhersenhelft zal reageren op die associaties, tot je het moment van verlichting bereikt en je geen last meer zal hebben van die associaties.