Zit weer behoorlijk in de P.A. en V.H. Merk dat ik constant mijzelf loop te veroordelen over dat ik zo zwak ben en dezelfde fouten blijf maken, dat ik nog steeds niet weet wat “de oplossing” is, het beste is wat ik moet doen om het eindelijk in te zien. Dat ik het allemaal niet goed doe op dit moment en dus dat er wat mis is.
We zijn dus eigenlijk op zoek naar erkenning, liefde en bevestiging van onszelf. Maar we spiegelen dit weer op de externe wereld en dus andere mensen. Het ego kan niet houden van zichzelf, het is dualistisch en zal daarom altijd oordelen in goed en slecht en streven naar perfectie wat niet mogelijk is. Dus eeuwige strijd. Zolang je waarde hecht aan je eigen waarheid, je eigen mening, zal je nooit onvoorwaardelijk van jezelf kunnen houden of jezelf kunnen zijn.
En terwijl ik dit tik besef ik alweer wat een onzin ik allemaal zit te tikken. Ongelofelijk dit.
Mijn ego heeft macht omdat ik zijn doelen goedkeur en verheerlijk. Ik geloof mijn denken omdat ik het wil geloven. In zekere zin aanbid ik mijn ego als valse God. Diep in mij zit er de wens om speciaal, beter , perfect te zijn. Het idee dat er nu dus wat mis is, of iig beter kan. Dat als ik maar dit of dat doe het dan allemaal goed komt. Als ik maar doe wat mijn denken bedacht heeft, zegt dat ik moet doen, dan komt het allemaal goed.
Ik moet naar mijzelf luisteren !
Dus zit ik vast in mijn Valse Hoop. Geloof ik de motivatie vanuit het ego nodig te hebben, dat ik alles beter maak door mijzelf te veroordelen, want alleen dan zal ik er wat aan doen.
Maar het enige wat er mis is, is dat ik geloof wat ik zeg, dat ik waarde hecht aan het oordeel over mijzelf. Dat ik wat moet doen om het beter te maken, dat ik geloof dat er nu wat mis is (→ en dus mijn ego nodig heb om dingen beter te maken)
Ik merk dat ik blijf zoeken naar een reden om mijn denken/ gedachten een plek te geven. Dat er evolutionair, biologisch een reden moet zijn, (die is er → communicatie om wereldbeelden aan een ander over te brengen) voor mijzelf.
Het is weer een afspiegeling van het zoeken naar de zin van het bestaan, een oorzaak, een reden. Wat hebben mijn gedachten, mijn denken mij tot nut. Kan maar niet accepteren dat er geen reden is, geen oorzaak, geen doel. (voor een “zelf”) Het is een excuus om het ego een plek te geven.