Nog steeds denk ik het ego nodig te hebben om mijn leven te sturen. Ik heb geen stress meer, nooit meer beledigd, geen angst gevoelens meer, heb elke dag zin om op te staan, ook op maandag ;-). Maw ik heb eigenlijk geen echte conflicten meer in mijn leven, geen echte dingen meer die ik wil, alles is goed. Ik drijf dus praktisch mee op de rivier van het leven, maar ondanks dat denk ik het ego nog steeds nodig te hebben om beslissingen te maken, om mijn leven bij te sturen of niet eens dat. Niet eens zozeer bijsturen, maar om het richting te geven.
Ik loop weer tegen een belangrijke weerstand op. Om die laatste vorm van controle op te geven. Het is heel raar om te leven zonder doel, te leven zonder motivatie (vanuit het ego) , zonder te bepalen of iets goed of slecht is, om alles maar op zijn beloop te laten en dus maar vertrouwen op het geheel.
Dit ondanks dat ik weet dat het ego en de daarmee samenhangende behoefte aan controle alleen maar kan saboteren, voor negativiteit kan zorgen, door te onderdrukken. (blijdschap en vreugde, geluk etc is niks anders dan een moment waarin je ego er niet is omdat het zijn “doel” heeft bereikt → daarna gaat het weer een nieuw doel verzinnen en begint alles weer van voor af aan)
Het enige wat er mis is, is te denken dat er wat mis is.
Maar die overtuiging dat ik die motivatie nodig heb, die motivatie vanuit het ego om te leven, om het richting te geven is er nog steeds. Wat neer komt op: “ik moet wat doen om mij gelukkig te voelen”.
Ik heb echt nog steeds het idee dat als die motivatie wegvalt ik dan stil val ofzo, dat ik dan niet meer in beweging zou komen ofzo. Weird !