Onbewust denk ik het ego nodig te hebben als moraal kompas, terwijl het juist de oorzaak is voor alle ellende in de wereld en mij afsnijd van de liefde waaruit onze levensenergie bestaat en dus verantwoordelijk is voor al het slechte in mijn leven.
(maar ik vergeef het hem 😉
Denk nog steeds mijn ego nodig te hebben om alles wat ik doe als goed of slecht te bestempelen. Ik gebruik mijn ego als vervanging voor mijn ouders als kind zijnde. Als kind is het de taak van mijn ouders om alle informatie die ze hebben over te dragen aan mij en mij sociaal wenselijk gedrag te leren. Dit kan alleen vanuit de dualiteit van woorden, dus dit is goed en dit is slecht. Ik zie hier geen andere oplossing voor trouwens.
Het ego is dus als een ouder die mij (het kind) vertelt wat ik moet doen, (dit is volgens mij de theorie van een date van mij) wat goed en slecht is.
Beetje kansloos gezien het is op basis van die informatie die ik zelf al heb, zelfs slechts een fractie daarvan.
Omdat het ego alleen het geheel kan zien, ziet het dus geen verschil tussen anderen en mij en probeert het weer de behoefte van het kind-zijn, de behoefte die ik vroeger had, nu te vervullen.
Bizar eigenlijk en slaat nergens op 🙂