Bernadette

Heb nog wat boeken gelezen. Een ervan is Osho’s Shakra boek. Hij maakt er weer mooie verhalen van. Ook hij zegt dat de laatste stap altijd een mysterie blijft, een van niet-weten. Ik herken redelijk wat elementen in zijn verhaal (heb alleen het laatste hoofdstuk gelezen, de rest vond ik niet zo interessant).
Heb ook zijn zogenaamde autobiografie gelezen. Uiteraard is dat helemaal geen biografie, wie geloofd dat dat werkelijk zijn jeugdverhalen zijn is een idioot hahaha. Het zijn gewoon mooie parabels.
Wel heb ik met verbazing gelezen over enkele fouten die hij heeft gemaakt, zoals de dagelijkse leiding van die Ashram in Ohio aan dat gekke wijf overlaten. Je kon gewoon aan der zien dat ze gek was, dus dat is een rare fout, snap daar niks van. Zijn argument dat het nodig was als tegenwicht voor politici (die altijd tegen hem zijn) gaat er bij mij niet in. Op zijn laatste Ashram doet hij het wel goed met een bestuur van 21 man die gezamenlijk de beslissingen nemen over praktische zaken (en niet de boodschap die ze niet kunnen begrijpen). Ik ben er al heel lang van overtuigd dat het individu te primitief is om alleen macht te hebben of leiding te hebben, daarom geloof ik heilig in een directe democratie. Wisdom of the Crowds. Het bewijs is overweldigend. Bewijst maar weer dat ook verlichten ook maar gewoon mensen zijn met dat soort zaken. Gelukkig blijft hij dat ook vertellen, ook over zijn fouten.
Verbazing ook hoe de VS hem er weer uit heeft gewerkt en waarschijnlijk heeft vergiftigd. Een sterk verhaal, maar na alle docu’s die ik heb gezien hoe het er in de VS aan toe gaat. Ik geloof het. Ik heb geen probleem dat verhaal te geloven. De VS is echt een ziek land met fascistische trekjes. Niet op grote schaal, maar op kleine schaal, overal.
 
Wat mij als laatste opviel waren de ontwikkelingen in Puna in de laatste fase, waar hij ook therapie-groepen instelt voor vnml alle westerlingen. Wat ik geen slecht idee vind. Voordat ik aan dit dagboek begon heb ik mijn verleden een plek gegeven via “normale” westerse therapie. Ik denk wel dat ik hierdoor zo snel verlicht kon worden. Ik had alles al een plek gegeven. Osho vertelt echter hoe hij ziet hoe vnml alle westerlingen op zoek zijn om een echte connectie te maken met iemand. Iets waar ik dus ook heel lang mee heb gelopen en de reden waarom Sjoukje en ik elkaar vonden. We wilden een echte connectie maken. Waar ik nu snap dat het weer slechts een bespiegeling is (zoals alles een bespiegeling is) van hoe we een echte connectie met onszelf (het goddelijke) willen maken, bleef Osho hangen in therapie (ook tov ouders, banden met ouders) . Dat vind ik wel vreemd.
Viel mij ook op dat hij ook pas 20 jaar na zijn verlichting , toegaf dat hij verlicht was. Ik heb het idee dat hier hetzelfde speelde als bij Bernadette en Jed en anderen (en ik ook) , dat we in eerste instantie niet door hebben dat dat het was. Maar dat Osho net als Bernadette en kennelijk Jed ook gewoon 20 jaar erover heeft gedaan voordat de illusie van zelf volledig wegviel. Je ziet ook hoe dat zijn instelling veranderd in het helpen van zoekenden.
 
Heb de eerste 2 hoofdstukken van Bernadette’s “the experience of no-self, a contemplative journey” gelezen. Hierin legt zij goed uit dat verlichting dus 2 fases heeft. Wegvallen van het onware zelf en dan het ware zelf. Het wegvallen van het onware zelf is waar mijn dagboek mee begint en vertelt over het wegvallen van het ware zelf.
Grappig hoe wel verschillend alle ervaringen zijn. Jed, Eckhart, Bernadette etc. Wat dat betreft is het vertellen over mijn ervaringen eigenlijk nutteloos, want iedereen zal het anders ervaren. Echter staat er ook veel universele dingen in en ook veel over de misverstanden waar over geschreven wordt, dus denk dat het nog steeds mensen wel kan helpen.
Bernadette vertelt echter bv over hoe na het wegvallen van het ware zelf (haar termen, ik noem het de illusie van zelf) hoe de wereld opeens heel erg 3D wordt ervaren. Hoe niet God in alles leeft , maar alles in God leeft. Hoe nutteloos al onze inspanningen eigenlijk zijn. Dat zijn ervaringen die ik nu al heb, voordat de illusie van zelf al helemaal is weggevallen.
Wel mooi hoe ik haar boek weer vind op het moment dat ik het gevoel heb haar punt te bereiken. Ben benieuwd of haar boek dan verder gaat waar mijn dagboek eindigd ? Of zal ik door blijven schrijven ? Kan mij niet voorstellen. Want het enige wat ik te vertellen zou hebben is het ervaren van niet-zelf, maar dat is niet te vertellen. Dat is proberen het onbekende , bekend te maken. Ik zou alleen kunnen vertellen over de invloeden die het heeft in mijn leven, maar dat is persoonlijk en afhankelijk van hoe je reis daarvoor was geweest en persoonlijke voorkeuren (grappig he, zonder zelf ;-). (Kijk maar naar Osho of Eckhart en Jed (en Mooji eventueel), alle 3 anders. Ik ga waarschijnlijk voor de Jed versie, want die andere 2 lijken mij nutteloos.
Eerst maar eens Bernadette haar ervaringen lezen, ben benieuwd. Wel grappig dat zo’n boek toch bestaat.
 
11:00
 
Valkuil:
Het enige wat er mis met je is , is de overtuiging dat er wat mis met je is.
“Ja, maar ik geloof niet dat er wat mis met mij is. Ik heb goede kanten en slechte kanten en dat hoort bij wie we zijn en daar is niks mis mee”.
Die uitspraak is jezelf voor de gek houden. Je geloofd dat er wat mis met je is, maar je maakt jezelf wijs dat er niks mis mee is om te geloven dat er wat mis met je is. Bevrijding is niet accepteren dat er wat mis met je is (het accepteren van de zelfafwijzing, de zogenaamde valse zelfacceptatie) , maar volledig doorhebben dat er niks mis met je is. Je hebt geen goede en slechte kanten, je bent gewoon.
 
16:00
 
Heb net de eerste 6 hoofdstukken van Bernadette gelezen en ik vind het een mooi verhaal. Ik zie net zoveel verschillen als overeenkomsten, maar het is zeker herkenbaar. Mooi om te zien hoe de volgorde van besef van dingen zo verschillend kan zijn. Er zit dus geen vaste volgorde in. Dit is op zich makkelijk te verklaren door het feit, dat het geheel alle wijsheid al bezit, maar dat we het nog niet beseffen.
Deze passage viel me erg op en is het einde van de fase waar ik nu inzit, het einde van dit dagboek denk ik:
“It seems that as long as the mind is viable it needs to enter into some form of understanding, otherwise the greatist revelation, while it would not go unnoticed, could not enter into the fullness of its human manifestation.”
 
Ik zie nu ook het belangrijkste verschil tussen Bernadette en mij. Zij was nergens mee bezig, wist niet waar dit ging eindigen of wat er gebeurde. Het enige wat ze deed was zich overgeven aan het geheel (God). Hierdoor was het voor haar wat beangstiger heb ik het idee. Maar zij moest de dingen eerst ervaren en kwam daarna pas het weten. Terwijl het bij mij juist andersom is. Eerst is er het weten en dan pas (maanden of jaren) later het ervaren. Dat vind ik toch wel een heel bijzonder verschil.
Denk verder dat alles wat zij heeft genoemd uitgebreid behandeld is in dit dagboek. Zij vertelt in H6 dat het einde van de reis is, het besef dat ook de leegte haar betekenis verliest, omdat die alleen kan bestaan tov het iets. (het zelf) . Dit is wat ik al geschreven heb op 15/5 (8 dagen geleden dus). Maw eerst is er het weten en nu moet ik het nog gaan ervaren hahaha. Grappig.
 
PS ik vind het belachelijk dat dit boek geen grote bekendheid geniet. Het is de enige in zijn soort die ik tot nu toe ben tegengekomen en dat is vast geen toeval vanwege de manier waarop Jed het heeft genoemd (in notities) (hij heeft veel gelezen en noemt alleen deze). Het geeft maar weer aan hoe blind alle zoekenden eigenlijk zijn. 3 jaar geleden zocht ik zo’n boek. Maar waarschijnlijk had ik er niks aan gehad, omdat het op dat moment nog te abstract zou zijn geweest. Maar ik weet zeker dat ik het als authentiek had herkent. En dus in de boekenkast had gezet om later nog eens te lezen. Maar goed uiteindelijk komt alles op het pad precies wanneer het nodig is. Het is tot nu toe een bevestiging voor het komende einde van deze reis en dit dagboek.
(en de illusie van zelf)
 
18:30
“Compendium of the journey”. Ik bevind mij nu in stap VIII. Ik heb dit omschreven als dat mijn hele belevingswereld is beperkt tot de eenpuntige energie die zich in mijn hoofd bevind. (druk achter de ogen, derde oog, onder de kruin) Alsof het hele leven langs mij gaat, ik heb het omschreven op 7/5. De wereld lijkt leeg.
Ik ervaar het echter niet negatief, ten eerste omdat ik weet dat maar een fase is, maar grappiger is het feit dat ik al het inzicht heb die Bernadette pas in stap X en XI noemt.
 
Tevens heb ik ook al contact met het niets, waardoor ik in ontspanning kan genieten van het sterven van het zelf, zonder de ervaring in een zwart gat te verdwijnen.
Ik heb het gevoel dat dit het laatste boek is wat ik ga lezen over het onderwerp. Dat er niks meer te doen is, geen vragen meer te beantwoorden. Ik ben nu bereid te accepteren dat ik alles weet.
Ik voel hierdoor een berusting bezit van mij nemen en geniet van de restanten van ervaringen die er nog zijn. Van het feit dat ego geen bron van lijden hoeft te zijn, maar ook een bron van extase kan zijn. (tijdelijk)
Het is dus alleen nog het wegvallen van deze eenpuntige energie om samen te smelten met de leegte. Het omarmen van het niet-weten, het onbekende wat niet bekend kan worden gemaakt.
Mooi. Ben er aan toe. Ben er aan toe om deze verslaving aan verhalen op te geven, mijn verslaving aan dit dagboek.
Ik hoef niks meer te ervaren, te vertellen, uit te leggen, te begrijpen. Ik weet alles en weet wat altijd onbekend zal blijven. Ik weet dat ik niet-weet. Ik hoef de 2e of laatste verlichting niet persee. Alles is al goed.
Ik geniet van deze berusting, van het sterven van het zelf. Wetende dat het elk moment over kan zijn, zonder te weten wanneer. Morgen ? Over 4 maanden ? Het boeit me niet meer, er is daar toch niks. Als het zelf is weggevallen kan ik ook niet meer genieten van zijn sterven.
Klaar, zal ik nu echt klaar zijn ? Ben benieuwd 🙂