Iemand proberen te zijn

Het ondergaan van het lijden, is dus ook het ondergaan van de identificatie met dat lijden. Je zit dan vast in een paradox. Er wordt gevoelt en ervaren alsof IK aan het lijden ben, doordat dat je overtuiging is, maar tegelijkertijd weet je dat het een illusie is en dat je je dat alleen nog niet beseft.
Is er verlichting ? Ja en nee
Is er een zelf ? Ja en nee
Ja, probeer dat maar eens te begrijpen hahaha.
 
Al die mensen die zeggen dat je moet accepteren , ze weten alleen niet wat en hoe. Ze blijven een zelf accepteren of een beeld hoe er geen zelf is terwijl anders ervaren wordt. Het is een paradox die niet uit te leggen is.
Accepteren hoe je bent is het accepteren van de realiteit en accepteren dat je niet bestaat.
Veel mensen accepteren ook de realiteit van het ego, het zelfdestructieve mechanisme. Ze zien het en geven het geen echte macht meer, door het wegvallen van het echte lijden (slechts licht lijden zoals ik ervaar, het is niet eens echt lijden, meer een licht ongemak, een lichte inspanning) denken ze dat ze er zijn, ze accepteren de realiteit inclusief het weinig macht hebbende ego. Uiteraard een hele fijne verbetering van de levenservaring.
Daarom is studie zo belangrijk, zoeken naar de waarheid (ja, het zoeken dat verlichting juist in de weg staat) naar de realiteit van dingen. Want pas als je de onzin inziet van al je inspanningen zal deze wegvallen zonder dat je er iets voor doet. Maw je moet je dus eerst inspannen via studie en meditatie (50/50) waarna de ontspanning volgt waar je niks voor hoeft te doen.
Ook bij de studie zit je vast in een paradox. Je probeert via het denken iets te begrijpen wat het denken niet kan begrijpen en het is dus het geheel wat moet leren. Het geheel leert echter via doen. Echter niet een doen zoals je gewent bent via inspanning, maar gewoon via beweging, via inspanningsloze beweging. Daarom is schrijven volgens mij zo belangrijk.
 
Het is dus acceptatie, maar loslaten.
Het is zoeken naar wat niet gevonden kan worden.
Het is je flink inspannen zodat er ontspanning zal zijn.
Het is doen en niet-doen, doen zonder inspanning.
Het is leren dat de inspanning van het bewegen niet jou inspanning is.
Het gebeurt van zelf, maar je kan er niet op wachten.
Een zelf ervaren en accepteren totdat je de onzin ervan inziet en voelt hoe het aan het sterven is. Hoe het in balans komt. Pas op het allerlaatst, vlak voor het sterven zal je herkennen dat de realiteit, de wereld is wie je bent, alles en niks tegelijk.
 
Alles heeft een reden totdat je beseft dat er geen betekenis is. Het ego, het mechanisme is er omdat het denk dat er voordeel uit komt (illusie van controle) , pas als er gesnapt wordt dat het juist en nadeel is zal het losgelaten kunnen worden of beter gezegd zal het gaan samensmelten.
Dit kan niet via alleen meditatie, maar door studie en bewust te leven. Wees bewust.
Pas als je gestorven bent, niet meer bestaat, bent samengesmolten, dan pas is er evenwicht. Tot die tijd houd je jezelf voor de gek.
 
Verlichting is jezelf zijn, immers wie kan je anders zijn dan jezelf. Wat kan je anders zijn dan wat je bent. Je bent wat je bent en dat is het mooiste wat er is. Het gaat fout als je iemand probeert te zijn. Immers wat kan je anders “doen” dan iemand anders proberen te zijn dan wie je behoort te zijn. Zolang je niet verlicht bent, betekent dit dat je iets anders probeert te zijn dan wat je werkelijk bent. Dat er iets gebeurt wat de realiteit (jezelf zonder controle) niet wil accepteren omdat het denkt daar voordeel uit te halen. Zie je onzin van je pogingen in om iemand proberen te zijn en het zelf valt weg, de inspanning valt weg (immers het gaat niet iets proberen als het weet dat het onzinnig is) en dat wat overblijft is wat we zijn.