Probleem is ook de oplossing

Door het denken als oorzaak te zien en het IK als oorzaak te zien van het lijden, (of in mijn geval gewoon (in)spanning) blijft het een vorm van identificeren met. Het blijft een mechanisme van iets identificeren als oorzaak in samenhang met dingen betekenis geven. Betekenis geven aan de ervaringen. Onderdeel hiervan is het wel of niet accepteren mechanisme. Het identificeren van een oorzaak zal worden gevolgd met een veroordeling van die oorzaak en een niet willen accepteren, willen veranderen. Het mechanisme dat IK een oorzaak heb geïdentificeerd, betekenis heb gegeven , waardoor het iets wat IK kan veranderen, zeker omdat IK het zelf veroorzaakt heb.
Zo blijft het onderdelen van het mechanisme; denken, gevoel, spanning, dat wat voelt etc etc zien als de oorzaak en zal het een onderdeel daarvan niet willen accepteren, wat het mechanisme weer in stand houd.
Het mechanisme gaat echter niet om de te identificeren onderdelen van het mechanisme, het gaat om de interactie van de verschillende onderdelen met elkaar. De interactie tussen, denken, bewustzijn, lichaam, omgeving. Het ziet verbanden die er niet zijn. Dit is niet gek omdat die verbanden ook daadwerkelijk ervaren worden.
 
Maar het probleem is ook de oplossing. Het denken is een oorzaak van het probleem, maar tevens ook een onderdeel van de oplossing. Gedachten geloven zijn een onderdeel van het probleem, maar tevens ook een onderdeel van de oplossing. Volgens mij hebben we gedachten ook nodig om bewust te worden. Het heeft dus geen zin om het probleem of oorzaak te identificeren omdat dat niet mogelijk is. Het is beseffen dat elk probleem en elke oorzaak een onderdeel is van het geheel. Van het mechanisme dat ervoor zorgt dat denken, gedachten, overtuigingen en ervaringen elkaar allemaal beïnvloeden. Alles beïnvloed alles. Dat we inderdaad een vrije wil hebben en de mogelijkheid om de realiteit te beïnvloeden, totdat we doorhebben dat dat alleen op een negatieve manier kan en het onzinnig is om te doen c.q. te proberen.
Dat we doorhebben dat er geen begin is, geen oorzaak, geen verband en dat onze interpertatie van wat we ervaren slechts dat is, een interpretatie.
 
PS ben nog steeds niet waar ik was zoals voor het technofeest met xtc gebruik. Wel bizar. Ben er wel bijna, maar het is nu al bijna 6 weken geleden. Bizar. Zoals ik al weet, ik kan niks doen om de balans te laten komen, ik kan het alleen saboteren. Als ik wil dat het zo snel mogelijk gebeurt, kan ik dus niks anders doen als het gewoon zo min mogelijk saboteren. Maar ik had al besloten dat het de laatste keer zou zijn.