Er wordt gestopt met keuzes maken

Verlicht worden, Verlicht zijn is slechts weer een verhaal om betekenis te geven aan ervaringen.  Het is betekenisloos.
 
Hoe komt het dat toen ik Katie las (en Eckhart en Osho) ik gelijk de waarheid zag, hoe komt het dat ik in 1 maand mijn pijnlichaam losliet. Dat ik zag dat de oude pijnen ( itt Ingeborg Bosch en haar hele therapeuten-netwerk ) ook een illusie zijn. Heb ik daar voor gekozen ? Was dat kunde ? Het was niks wat ik deed, het gebeurde gewoon. Ik las Katie , ik las Ingeborg en mijn hersenen zagen het verband, de overeenkomst, de missende schakel. Waarna Eckhart me wees op identificatie met. Mensen vechten hun hele leven tegen en met hun angsten. Terwijl op het moment dat ik er echt induik ik er in 1 maand vanaf was. De boeken kwamen op mijn pad door tips van anderen, ook hier deed ik niks. 
Je kan zeggen dat ik ervoor koos om met de mogelijkheden die op mijn pad kwamen ook wat te doen. Te luisteren naar het advies van anderen. (en tegelijkertijd juist heel eigenwijs zijn).
Maar als je begrijpt dat geld, macht, reizen, feestjes, vrienden, relatie etc niet kan brengen wat je zoekt, is het dan nog een keus om de waarheid te zoeken ? Een keus om het geheim van gelukkig te zijn willen weten ? 
Heb ik ervoor gekozen om een vol leven te lijden waardoor ik kon weten dat meer geld, meer reizen, meer feestjes, meer vrienden geen oplossing kon zijn ? Dat ik over de kust van Canada liep tijdens een schitterende vakantie en voor mezelf bepaalde; Gewoon dit, gewoon hier lopen, gewoon hier zijn; dat is het doel van het leven, daar doe je het voor. Dat ondanks dat ik dat nog koppelde aan de “reis-ervaring” , ik daarna ging inzien dat het niet geld voor tijdens een reis, maar gewoon altijd geld. 
Hoe komt het dat ik begreep dat geld, macht, reizen, feestjes, vrienden, relatie etc niet kan brengen wat ik zocht ? Daar heb ik niks voor gedaan. Dat gebeurde gewoon. 
Hoe kan je nog kiezen voor lijden als je weet dat lijden een illusie is, iets is wat je jezelf aandoet ? Niet. Het laat je dus gewoon los. 
 
Ik lijd al heel lang niet meer. Ik blijf me echter gewoon nog identificeren met de verhalen die mijn denken verzint. De betekenis die het probeert te geven aan mijn ervaringen. Dat is het blijven nastreven van een goed gevoel. Het veroorzaakt geen lijden, maar kan ook niet brengen wat ik dacht te zoeken. Betekenis geven aan een gebeurtenis kan soms zinvol zijn, omdat het praktisch is in het leven. Maar het leven zelf betekenis geven is onzinnig, net als elke gebeurtenis betekenis geven. Het is altijd onzin. Maar soms is het een verzonnen concept wat werkt in de realiteit. Maar van binnen weet ik dat het onzin is, dat ik het niet kan weten. Dat mijn hersenen te primitief zijn om het leven of liefde/geluk te kunnen begrijpen. Het gebeurt gewoon, aanvaard dat gewoon zonder het allemaal een betekenis proberen te geven. Hoe kundiger ik ben om overal een verhaal aan te koppelen, hoe beter ik mezelf voor de gek kan houden. En daarom irriteer ik me waarschijnlijk aan de onkunde van anderen, omdat ik mijn eigen onkunde nog steeds niet volledig accepteer. Dat ik slimmer ben, meer dingen zie, maakt me niet kundiger dan andere mensen. Het is eigenlijk puur geluk dat ik ervaar wat ik ervaar en zelfs dat kan ik niet weten of dat waar is. Voor hetzelfde geld heeft het al die tijd in me gezeten en was het sowieso gebeurt door de tijd waar ik in leef, omdat het altijd wel op mijn pad was gekomen, ongeacht mijn keuzes. 
Wat op zich raar is, dat ik nog steeds geloof dat ik keuzes maak. Dat ik geloof in mijn vrije wil om dingen wel of niet te accepteren, mijn gedachten voor waar of niet waar aan te maken. Maar kan je geloven dat een gedachte waar is , als je weet dat het een leugen is ? En als dat een keuze is, waarom zou je die keuze maken tenzij je weer geloofd dat het je wat oplevert. Pas op het moment dat ik de onzin ervan inzie, de onzinnigheid, stop ik het maken van die keuze. Immers hoe kan je die keuze nog maken als je weet dat het onzinnig is, dat het nergens toe kan leiden ?
De keuzes die ik dacht te maken, maakte ik omdat ik geloofde dat ze ergens toe konden leiden. Maar als je niet beter weet, hoe kan je dan anders kiezen ?
Ik dacht te weten dat vrije wil was om te kunnen kiezen wat waar is en niet waar. Maar volgens mij moet ik zelfs daar van terug komen. Moet ik zelfs dat laatste stukje vrije wil loslaten. Erkennen dat er niks te kiezen valt. Dat er geen kunde bij komt kijken. Ik ervaar wat ik ervaar en weet wat ik weet, door alles wat mij gegeven is. En dat alles is mij gegeven zonder dat ik er iets voor gedaan heb, zonder dat ik het verdient heb. 
Eerlijk of niet-eerlijk. Waarom ik wel ? Etc allemaal onzin vragen van het denken. Het is gewoon natuurlijke fluctuatie van de natuur, het universum. Totaal betekenisloos. 
 
Wat er opeens bedacht wordt vind ik wel weer mooi. Waar bij Katie, Eckhart en ook Jezus etc vooral wordt geschreven dat wijsheid komt uit lijden en verlossing komt op het moment dat alles hel lijkt. Wat voor Katie en Eckhart ook zo omschreven. Het lijden wordt zo groot dat het wel losgelaten moet worden.
Voor mijn levensverhaal geld eigenlijk dat ik behalve mijn 2 weken depressie ik nooit echt geleden heb. Ik was daarvoor misschien ook een jaartje depressief waarin ik kwakkelde met mijn gezondheid, maar daar was ik me eigenlijk niet eens bewust van, dat is een verhaal die het pas achteraf betekenis geeft. Verder heb ik relatief gezien juist een heel fijn en gelukkig leven geleid. Zeker vanaf de pubertijd. Het enige wat geen succes was, waren mijn relaties. Maar ook dat heb ik nooit echt een probleem gevonden. Want ook in de relaties heb ik heerlijke tijden (en seks 😉 gehad.  Het was juist meer geloof in mezelf, geloof dat ik het hoogste kon behalen. Geloof dat het mij wel ging lukken. Dat iedereen accepteerde dat men niet kon weten of God bestaat, wat het doel van het leven is, wat mensen nou echt gelukkig maakt, dat dat niet betekende dat het mij ook niet ging lukken. Ik heb altijd al het gevoel gehad dat ik dingen beter snapte dan anderen en juist doordat ik zoveel geluk heb gehad, zoveel leuke dingen heb ervaren (feestjes, reizen, vrienden etc) dat mij het ongeluk van anderen opviel. Het was het lijden van anderen, het inzien van ons zelfdestructieve mechanisme (door aandelen en poker) en al het geluk wat ik ervaren had dat me deed geloven dat ik het mij wel ging lukken om de antwoorden te vinden. Juist omdat ik itt anderen nooit bang ben geweest om mijn ongelijk toe te geven. (terwijl mijn omgeving juist vind dat ik nooit mijn ongelijk kan toegeven, in de verwarring gebracht door het feit dat ik altijd gelijk had omdat ik meer over dingen nadacht voordat ik er wat over zei 🙂 Het was juist mijn zelfvertrouwen die zorgde dat ik vol goede moed aan mijn zoektocht begon. Dat ervoor zorgde dat ik al mijn overtuigingen die ik had over hoe het leven werkte durfde los te laten en de waarheid te accepteren. (iets wat ik zie dat anderen niet kunnen, ze hebben bepaalde basisovertuigingen over hoe het leven werkt of in elkaar zit en daar kunnen en zullen ze nooit vanaf wijken, loslaten. Dat zou immers de wereld die ze voor zichzelf gecreëerd hebben in elkaar doen storten. Dus uit angst blijven ze daar aan vast houden, aan hun beschermingsmechanisme).  Nou heb ik het eigenlijk op zoveel plekken en zoveel verschillende levensfases veel naar mijn zin gehad, dat ik daarom het juist wel los kon laten. Ik had al ervaren dat welke onbekende nieuwe ervaring ik ook aanging, ook daar was er weer een feestje met gezellige mensen die dat ook wilden.
Waar het bij anderen kwam vanuit een niet-kunnen. Niet met zichzelf kunnen leven. Kwam het bij juist uit een wel-kunnen. En doordat ik zie dat er in de huidige tijd zoveel mensen ook zoeken vanuit een willen weten, denken te kunnen. Hoopte ik mijn ervaring betekenis te kunnen geven, een kunde kunnen toewijzen zodat ik die kon delen met anderen. Maar dat is omdat ik nog niet volledig besef dat er geen ander is. Dat ik mezelf probeer te helpen, terwijl er niks te helpen valt. Mijn ervaring heeft geen betekenis, er is geen taak of een bepaalde kant die de mensheid op moet of opgaat. Allemaal onzin. 
We vernietigen de natuur en onszelf, vele miljarden zullen sterven. We worden bewust van onze zelfdestructie en leven in balans met onze omgeving. Beide zijn onzin en de een sluit de ander niet uit. De mensheid heeft al vele rampen meegemaakt, periodes waarin 1/3 van de mensheid doodging of periodes van totale oorlog etc. Dat er nu weer een gaat gebeuren, economisch of ecologisch wil niet zeggen dat er iets moet gebeuren of iets gedaan moet worden. Er een taak is. Dat de mens zijn leven betekenis wil geven , wil niet zeggen dat de mensheid is gecreëerd om te overleven. Dat wij iets kunnen ervaren wat niks anders kan ervaren, (bewustzijn) (niet zelf-bewustzijn!!)  wil niet zeggen dat er een betekenis is, of een doel is. Het gebeurt gewoon en onze primitieve hersenen proberen gewoon overal betekenis aan te geven, vooral aan onszelf, aan wie we denken te zijn. Onszelf belangrijk maken ook t.o.v. anderen en hoe we anderen beïnvloeden, want dat betekent dat we anderen voeden en dus onszelf kunnen voeden. Het is echter allemaal een spelletje van het ego. Een Illusie. 
Maar de illusie van een zelf, van belangrijk zijn, is zo mooi, dat we bereid zijn om veel te lijden om dat vast te houden. 
 
Totdat zoals in mijn levensverhaal het geloof komt. Het geloof dat het hoogste haalbare haalbaar is, samen gaat met de bereidheid jezelf daar voor op te offeren, maar niet door te lijden of je lijden los te laten, maar door je geluk op te geven. Je belangrijkheid, je invloed, keuzes die je dacht te kunnen maken, de wereld die je dacht te kunnen redden. 
Het is niet het lijden wat je moet loslaten, het is je geluk wat je moet loslaten. En zoals Katie het mooi zegt, ik ben het niet die mijn gedachten loslaat, het zijn de gedachten die mij loslaten. Het is niet ik die mijn geluk moet loslaten, het is het geluk wat mij zal loslaten, omdat het de onzin van zijn bestaan inziet. (en dus niet door het als iets negatiefs te bestempelen of uit de weg te gaan of….. ) 
 
M.a.w. er wordt gestopt met keuzes te maken. En nu pas wordt er beseft/ervaren wat dat is. Ik kon zelf niet stoppen met keuzes maken. Door het in balans komen van het geheel en het inzien van de onzinnigheid van het maken van keuzes (geen flauw idee of er oorzaak-gevolg is hier en welke de oorzaak is, waarschijnlijk gebeurt het tegelijkertijd. Inzichten – balans energie – inzicht. Misschien wel allebei en verschilt het per gebeurtenis 🙂   wordt er gestopt met het maken van keuzes. Dingen gebeuren gewoon.